Gün geçtikçe insanlar birbirlerinden uzaklaşıyor. Bizi birbirimize yaklaştıran bayramlarımızın bile kıymetini bilemez olduk. Her Ramazan Ayında büyüklerimizden duyarız elbet " Nerde o eski Ramazanlar" feryadını. Bu feryattan sonra genellikle eskileri anlatırlar ve bizler de heyecanla ve aşkla dinleriz. Dinlerken bile zevk aldığımız şeyi yaparken ne kadar zevk alabileceğimkzi bi düsünsenize...
Bizim mahallenin tonton çiftinden bahsedeceğim size 😃 Hasibe Teyze ve Mahmut Amca...
Mahallemizde yaşamakta olan bu tatli mi tatli çift çocuk sahibi olma mutluluğuna sahip olamamışlar . Kendilerince her türlü yolu deneseler de başarılı olamamışlar. Sonuçta herşey nasip.
Ben her Ramazanlıkta gidip ellerini öpüp sohbet ediyorum birlikte zaman geçiriyoruz. Beni çocukları gibi seviyorlar beni görünce mutluluktan havalara uçup sarılıyorlar.
Üniversite kazandıktan sonra görüşme aralığımı uzasa da sürekli telefondan konuşup haberleşiyoruz. Tatillerde de gittiğimde mutlaka ellerini öpmeye gidiyorum.
Her gittiğimde ise " Allah bize çocuk nasip etmedi ama iyi ki sen varsın" diyorlar.
Kendi yiğenleri ve akrabaları da geliyor elbet ziyaretlerine ama benim yerim ayrıdır onlarda ve onların da bende yeri ayrıdır.
Onları mutlu etmek dünyalara bedel benim için. Yani size de tavsiyem Ramazanda yardımlaşmayı sadece maddi olarak algılamayın. Büyüklerimizi unutmayalım onlar bizim tarihimiz sonuçta kıymetlerini bilelim. Sevelim sayalım.
Okuduğunuz için çok çok teşekkür ediyorum. Umarım bu konuda duyarlılığımız artar.