ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္သူမက သူငယ္တန္းကတည္းကသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့တာပါ။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူစတင္ေတြခဲ့တဲ့ေနရာေလးက အမွတ္၄(ဘက)ေက်ာင္းမွာေပါ့။ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႔ညာဘက္လက္ေမာင္းကိုဆုပ္ကိုင္ထားတဲ႔အေမ့ရဲ႔လက္ဝါးကိုမရုန္းနိုင္လို့ကြ်န္ေတာ္ ငိုျကီးခ်က္မနဲ႔အတန္းထဲေရာက္လာပါတယ္။အတန္းထဲဝင္လာတဲ႔ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပံဳးနဲ႔ျကည့္ေနတဲ႔သူတစ္ေယာက္ကိုျမင္ေတာ့ကြ်န္ေတာ့္အသံတိတ္သြားပါတယ္။တစ္ကယ္ေတာ့ကြ်န္ေတာ္ေျကာက္လို႕တိတ္သြားတာပါ။ကြ်န္ေတာ္ျမင္လိုက္တာကျဖဴစိမ္းဝတ္စားနဲ႔မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေရႊဝါေရာင္သက္န္းကိုျခံဳထားျပီး ျဖဴေဖြးေဖြးအသားနဲ႔ နွာတံေပၚေပၚ မ်က္နွာဝိုင္းဝိုင္း ဘုန္းဘုန္းတစ္ပါးကိုပါ။ကြ်န္ေတာ့္ကိုျကည့္ရင္းသူ့လက္အစံုနဲ႔ခ်ီျပီး မေျကာကဖို့ေျပာပါတယ္။ျပီးေတာ့ေယာက္်ားေလးအတန္းရဲ႔ေရွ့တန္းမွာေနရာခ်ေပးျပီးအေမ့ကိုျပန္ခိုင္းပါတယ္။ဘာမွန္းမသိတဲ့ေလးဘဝေလးကျဖဴစင္လြန္းပါတယ္။သူမေပၚခံစားခ်က္ေတြမ႐ွိတဲ့ ငယ္စဥ္ကအရြယ္ေလးကိုအရမ္းတမ္းတမိပါတယ္။တူတူပုန္းတမ္းကစားတယ္။စိန္ေျပးလိုက္တန္းကစားၾကတာေပါ့။ဒီလို႔ဘဲ၄တန္းထိျဴစင္တဲ့သူငယ္ခ်င္ေတြအျဖစ္ၿပီးဆံုးခဲ့ပါတယ္။ျဖဴစင္လြန္းတဲ့အခ်ိန္ေလးကအတူတူကစားခဲ့ဖူးတဲ့အခ်ိေတြဟာ ျပန္မရေတာ့မွန္းသိေပမယ့္တမ္းတမိေနပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္႔ေပၚသူလည္းအတိုင္းတာတစ္ခုထိ သံေယာဇဥ္႐ွိခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမယ့္သူက ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့သူဆိုေတာ့ကြၽန္ေတာ္ဘာကိုမွမရိပ္မိခဲ့ဘူး။ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ သံေဃာဇဥ္ေလးကိုေသြးေအးေစမယ့္အခိုက္တန့္ေလးကိုေရာက္လာပါေတာ့တယ္