Since this is the fourth season (according to Kirkman, half the story/almost half, depending on whether there will be 8 or 9 seasons – he gave both versions), I'll skip the detailed introduction for new viewers. In short, if you like battle-shounen series for a slightly older audience, like HxH, then Invincible is for you. Both stories are similar – they tackle more mature themes, sometimes show more brutality, and the fights aren't as simplistic or formulaic. If you decided based on the fight descriptions that this isn't the story for you, don't worry; there are "slice of life" plotlines, relationship themes, parenting, and Invincible even has its own Nick Fury, who is just as much of a dickhead as he has to be. Because someone has to. My partner usually doesn't like these kinds of cartoons and series, but she liked Invincible. The Viltrumite plots are especially well-done.
[Conquest vs. Mark & Animation]
Now that we've got that out of the way, let's get to the meat. The new chef, Conquest, serves up Mark Grayson spaghetti. Before I do, however, I need to address a few points that have been criticized by some fans. Many point out that the fight scenes are poorly animated, have low frame rates, etc. They say it's because the voice actors consume most of the budget. I don't know for sure how accurate this is, as I don't know much about animation, but I do know one thing: the quality of animation isn't just about money—yes, money is important and certainly motivates the animators, but the main factor is time. Like with gingerbread. A larger budget might help a bit, but time is the most important factor.
I couldn't find a better clip, so I'll say this. Notice the smoothness of the animation (the drawn parts and the CGI models), the quality of the drawings, and how it all "overall" looks (I can't quite put it into words; it's all about the details, how it all comes together). Do you want Invincible to look like this? Well, you have to decide – do you want a season every year, or every 3 or 4 years? You can't skip that, because, as I said, even if you're wasting money, time doesn't matter. It's a very demanding process, and a single episode of FMP: IV took at least 3-6 months to create, and according to some sources, it took a YEAR to create an episode of this quality. Therefore, the criticism of the animation in Season 4 is, in my opinion, exaggerated.
As for me, I prefer a season every year. The animation quality is already well enough for me – it's better than in the first seasons, and that's enough for me. Yes, the unevenness is noticeable, and I might start complaining about it when I rewatch it someday, but so far I haven't particularly complained about any episode. Some fans took the opportunity to complain about the gender swap for this Iron Man-esque character. In the comics, he was a teenager, but here he's a teenage girl. Does that matter? In my opinion, not at all. On the contrary, Al has a more interesting relationship with the girl than with the guy; at least it's nice.
Returning to Conquest, many people have said that Viltrumita could have murdered Marek in several ways. For example, he would have impaled him first with his hand, which had been modified into a spear. While this is true, it is equally untrue. As was said in Kengan Ashura, Rocky, Creed, and, to a much lesser extent, Dragon Ball Super, during a fight, a person has no time to think. They think in a tunnel vision—their reasoning is limited. Instinctive. A month of brutal training that wrings our bodies like a wet rag (like Conquest breaking Olivier in Season 3) is roughly equivalent to one round on a boxing mat. Conquest wasted most of his energy beating Marek like a drum, and then he ran out of energy to destroy him faster. Mystery solved.
Scenes like "I predicted your next move," as Aizen from Bleach likes to say, or the overblown ending of the Gon vs. Pitou fight, are pure nonsense, and it doesn't work that way. Conquest was fighting for his life, and Mark caused him genuine pain by crushing his larynx. The same thing happened to Mark, and when you're fighting for your life, your brain uses its body to its fullest potential. More than one drug addict or someone who's attempted suicide (in other words, murder made to look like suicide) can blow the heads off several bullies holding him up. I say that crudely because it's literally how it is – every muscle tenses, primal instincts are activated, hormones are pumping, and the brain is constantly sending a message: It's either you or him. There's another reason – it couldn't have turned out any other way given the script. I think Kirkman and Ottley convincingly justified Mark's victory.
As I said in my review of last season, ever since I watched DB for the first time, and then the first Broly movie (saiyan-berserk, kind of like Conquest), I've been dreaming of seeing a beast like this in action. A mature, experienced, yet still powerful and brutal opponent. The Season 3 finale was epic, but here we had a fight for survival until the very end. People complained about the minimalist animation during their gym session, and well, I agree, I noticed it on my first viewing, but I didn't pay much attention to it. The emotions, pace, and suspense kept me on edge until the very end. I genuinely felt they both wanted to screw each other and were afraid of each other. That's what I expected, and that's what I got. And that image of Conquest standing behind the unaware Olivier... It's a marvel. I wish there were more of them, but oh well... Either the pacing or the quality.
As I said in my review of the previous season, ever since I watched Broly for the first time, and then the first Broly movie (a saiyan-berserk, sort of like Conquest), I've been dreaming of seeing such a beast in action. A mature, experienced, yet still powerful and brutal opponent. The Season 3 finale was epic, but here we had a fight for survival until the very end. People complained about the minimalist animation during their gym session, and well, I agree, I noticed it on my first viewing, but I didn't pay much attention. The emotions, pacing, and suspense kept me on the edge of my seat until the very end. I genuinely felt they both wanted to fuck each other and were afraid of each other. That's what I expected, and that's what I got. And that image of Conquest standing behind an unaware Oliver... Marvelous. I wish we had more of them, but oh well... It's either the pacing or the quality.
[Other Pros - Characters and Voice Actors]
I'm sure I wasn't the only viewer shocked watching the battle from the penultimate episode. I didn't know Thaedus was a Viltrumite; I thought he was just an ordinary old man. And then Kregg shouts, "Where's the traitor?!" The old man replies, "Here!" and starts punching him in the head like an angry Vitali Klitschko who's met someone he really, REALLY dislikes in a dark alley. After beating the shit out of the general, he goes on to punch the rest of them in the head. He literally flies around the arena, scoring assists on every Viltrumite or personally murdering them. It's as if all his anger from his political days had been expelled in that one moment. And that line at the end: "You were always a weak poser, Kregg." The hidden MVP of this season, like C-17 to the Tournament of Power in DBS. The thing is, Cyborg from DB tried just as hard.
Many people complain that we sacrificed animation quality for expensive voice actors. You know what? I'm still worried. I'll start with the Old Man. I knew I recognized that voice from somewhere, but I couldn't place it. This season, I looked up who was lending his vocal chords and was disappointed I didn't recognize it myself. Peter Cullen aka. Optimus Prime, or Donkey from Winnie the Pooh, is one of those rare Western voice actors who can match the brilliance of his Japanese counterparts. We can laugh at his irritating, squeaky voice, but we have to give them credit for this: they've perfected their voice acting to a masterful level! Peter Cullen is on par with them in expressiveness, emotionality, adaptability, and charisma. When he's a politician, we hear a wise old man with vast experience. When he's fighting, we hear a civilized brute. He exudes charisma and self-confidence, in the healthy sense of the word, because that's what a leader must have.
One more quick note about Walton Goggins. While writing my review of Fallout, I learned that he voices Cecile. I'm not surprised that his cynicism, nihilism, and profanity are so well-received. I'll definitely have to watch more of his films.
My favorite voice actor, however, is Jeffrey Dean Morgan. I love watching the clips from the recording sessions that Amazon uploads. You can see his commitment, the precise positioning of his jaw, and hear his voice modulation... This man is an extension of what I wrote at the end of the previous paragraph. I don't know if it's his skill, perfect casting (fulfilling all the factors 100%, like Ghoul from Fallout), or all of the above, a good period in the actor's life, a rise in his form, etc. The result is that my new ideal Superman-monster is no longer Broly, the furious Omni-Man, but Conquest. His voice and his ability to manipulate it capture everything I wanted to hear. A being with vast experience, who has seen so much that he's become indifferent to violence. A being capable of inflicting and enduring excruciating pain. And those philosophical monologues, Conquest's hilarious dialogue... The Creme de la Creme!
Omni-Man and his time with Oliver was a much-needed segment. Not only as the calm before the storm, but above all, as a need to discuss certain matters with his father. The emotion and difficulty of this relationship were palpable in their voices. It wasn't some outstanding performance from the young Viltrumite—after all, he was probably being voiced by a young, inexperienced teenager—but it certainly wasn't just "doing the job."
The conversations between Debbie and Nolan were even better. Not only do we have a very good and unusual scene, but they also feature experienced voice actors. I've already mentioned J.K. Simmons; he's consistently excellent, playing VA Conquest, Thadeus, and Thragg. Sandra Oh isn't their equal, but I attribute that to her limited experience. She was excellent in Turning Red, good in Raya and the Last Dragon, very good in Invincible. We felt her mix of emotions—anger, despair, sadness, self-rage, and even a certain feistiness. She was very convincing as the wife of one of the most powerful beings in the universe. Like Bulma or Lois Lane, both are strong women not because the scriptwriters made them so, but because they were invented. They're not stupid, either, because they realize their husband's power, but they know what they can afford. Debbie takes advantage of this, trampling on Nolan's ego like the most disgusting worm. The intensity and variety of emotions reflect the deep and intimate relationship between these two people, which spans many years.
However, the destruction of the planet itself... Yes, I like to say that all the characters in Invincible would have been completely obliterated by Krillin from the Buu Saga if he'd given it his all. Yes, I like to say that Vegeta could have completely obliterated such a planet in the Saiyan Saga. Nevertheless, the scene where the Viltrumites' home was destroyed was EPIC. The Viltrumites don't shoot Ki beams, so they did it with their bare hands, accumulating the power of the main character, arguably the most important one (Omni-Man still sticks in many people's minds after Season 1, especially thanks to J.K. Simmons' distinct and charismatic voice) and the second-best grandfather in Invincible. We feel them smashing through the planet, which then shatters into pieces. Unfortunately, the scene wasn't 100% polished (some scenes looked like they were drawn in a better Paint program), but the key shots were characterized by great attention to detail. It was enough to feel the power.
Regarding the depiction of Viltrum's past and its inhabitants, I liked Kirkman's idea. It's clearly inspired by the fate of Krypton or Planet Vegeta, but instead of merely replicating it, he created something of his own. A fascist society driven solely by intense selfishness, incapable of cooperation (I'm ignoring pretense for obvious reasons). Something like the Turanian civilization, or Moscow's Deep State. The Viltrumite motto, "Everything is ours," isn't particularly different from an approach that understands relationships based solely on subordination. Nolan's childhood was sad, but not particularly original. I mean, not that it's a common pattern, but I've seen it a few times in different forms. Not exactly the same one, but Kirkman had plenty to draw inspiration from. Nevertheless, I won't lie, the scene with the 18th birthday "celebration" was brilliant. Venom practically pours out of his mother, while his father exudes maturity and warmth. It looks a bit surreal, but remember, we're watching scenes from Viltrum.
The scene with Conquest's burial beautifully ties Nolan's story together. Thanks to her, I understood his reluctance to kill the Viltrumites in a cowardly manner. Even though he now knows their principles are... at least very evil, he retains at least a modicum of pride from his ancient race. I often deny the importance of honor, because so much is said about it, and when push comes to shove, most people say, "It's not my hand." However, there is such a thing as personal dignity, and you don't reject your own history, because it is an inherent part of each of us. Conquest, though a beast, was also an excellent warrior. I know it's like whitewashing Frieza from DB, but whichever way you look at it, Conquest survived all the purges and became a legend even among the Viltrumites.
[Thragg & Eve's Abortion]
Thragg played the role of Conquest this season. I won't lie, after the attack on the Coalition, I had a low opinion of him, like most viewers unfamiliar with the comics. They laughed at him, called him a weakling, and well, they were kind of right. Luckily, I knew what would happen next and I wasn't disappointed. I don't know Lee Pace; of course, I recognize him from his role as Ronan in the MCU, but so far, that's been my only contact with the actor. He sounds like a true alpha male standing atop a tower. He's more dangerous and terrifying than Conquest. Aside from the unfortunate episode 7 and the planet's destruction, he never loses control of a situation. He's a ruthless warrior, convinced of his superiority. I don't know if he could have gotten a better voice. Probably, because he didn't blow me away like Conquest, but I don't know if he would have been as fitting.
Thragg is exactly what Vegeta from DBZ should be – an elite warrior subjected to rigorous, specialized training. A warrior with an unwavering character and the power and technique to overwhelm most powerful cosmic beings. The way he threw and then flung Nolan off the planet with two very precise punches made a huge impression on me. Especially the second punch; after all, you have to expend more energy to get off the planet's surface than to fly into its atmosphere. When Thragg accumulated aura on Viltrum, I felt a similar sensation to falling from a great height in the game – my body tensed, bracing for discomfort, even though I only felt it in the form of vibrations from the PS5 controller (Return, Doom Eternal).
Eve's abortion is a difficult topic that has sparked controversy. I don't want to discuss it because I believe it's a personal matter for each person. I understand the arguments on both sides; I agree with some, and disagree with others. The memes related to this make me laugh, but I enjoy dark humor, even if it's cruel. The conversation between Eve and Marek could have been improved, but I don't know how. These are very delicate topics; it's easy to overdo it, say too little, or come off as unnatural/unbelievable. Even if you're strongly for or against it, no sane person would say it's a painless topic. It's not on the level of the debate between Geralt and Regis from the Witcher book series; the message could have been strengthened, but it was... I don't know what word to use. I'll say it was rather believable. My partner agreed with me, but the plot didn't make a strong impression on her. She watched with clear engagement, but less than in the series she enjoys.
[Summary]
I think this season is the best yet. We got some comedy, drama, relationship development, world-building (I hope they expand on the threats from each era of Earth, a theme similar to Devilman: Crybaby, which I don't think anyone has yet developed beyond the outline of a potential plot), a few epic scenes, and a fair amount of brutality. Unlike The Boys, it shows how well a superhero concept can be developed; the potential is enormous, and Kirkmark and the others utilize it very well.
[Niechący wyciąłem PL obrazek, dodam go niedługo]
Z racji, że to czwarty sezon (wg Kirkamana - połowa historii / prawie połowa, w zależności od tego, czy sezonów będzie 8 lub 9 - podał obie wersje), daruję sobie szczegółowe wprowadzenie dla nowych widzów. W skrócie - jeśli lubisz battle-shouneny dla nieco starszego odbiorcy, jak np. HxH, to Invincible jest dla Ciebie. Obie historie są do siebie podobne - poruszają dojrzalsze tematy, czasem pokazują większą brutalność, walki nie są tak uproszczone lub schematyczne. Jeśli uznałeś po opisie walk, że to nie jest historia dla Ciebie - spokojnie, są wątki typu "okruchy życia", tematy związkowe, rodzicielskie, Invincible ma nawet swojego Nicka Fury'ego, który jest takim samym chujem, którym musi być. Bo ktoś musi. Moja partnerka zwykle nie przepada za takimi kreskówkami i serialami, ale Invincible spodobało się jej. Zwłaszcza wątki dotyczące Viltrumitów, są zrobione naprawdę dobrze.
[Conquest vs Mark & Animacja]
Skoro mamy to za sobą, trzeba przejść do mięsa. Nowy szef kuchni, Conquest, serwuje spaghetti z Marka Graysona. Nim jednak to zrobię, muszę się odnieść do kilku tematów, które były obiektem krytyki niektórych fanów. Wielu wytyka fakt, że sceny walki są brzydko zaanimowane, mają mało klatek animacji etc. Mówią, że to wynika z tego, że aktorzy głosowi pochłaniają większość budżetu. Nie wiem jak to jest na 100%, bo nie znam się na animacji, ale wiem jedno. Jakość animacji nie wynika tylko z pieniędzy - owszem, te są ważne i na pewno motywują animatorów, ale głównym czynnikiem jest czas. Jak w przypadku ciasta piernikowego. Większy budżet mógłby trochę pomóc, ale czas jest najważniejszym czynnikiem.
Nie mogłem znaleźć lepszego fragmentu, więc powiem tak. Zwróćcie uwagę na płynność animacji (tej rysowanej części i modeli CGI), jakość rysunków oraz jak to "ogólnie" wygląda (nie umiem tego ująć, chodzi o wszystkie detale, jak to się łączy w jedną całość). Chcecie by tak wyglądał Niezwyciężony? No to musicie się zdecydować - chcecie dostawać sezon co rok, czy co 3, 4 lata? Nie przeskoczycie tego, bo jak już mówiłem, choćbyście srali pieniędzmi, czasu to nie obchodzi. To bardzo wymagający proces, a jeden odcinek FMP: IV powstawał przynajmniej 3-6 miesięcy, a wg niektórych źródeł, stworzenie odcinka o takiej jakości zajęło ROK. Dlatego krytyka animacji w sezonie 4 jest moim zdaniem przesadzona.
Jeśli o mnie chodzi, wolę sezon co rok. Jakość animacji jest już dla mnie well enough - jest lepiej niż w pierwszych sezonach i mi to wystarczy. Tak, nierówność rzuca się w oczy, być może zacznę narzekać, jak kiedyś będę robił rewatch, ale na ten moment nie narzekałem specjalnie na jakikolwiek odcinek. Korzystając z okazji, niektórzy fani narzekali na zmianę płci u tego typa a'la Iron Man. W komiksie był nastolatkiem, a tu nastoletnią dziewczyną. Czy ma to jakieś znaczenie? Wg mnie, zupełnie nie. Wręcz przeciwnie, Al ma ciekawszą relację z dziewczyną niż z chłopem, przynajmniej jest miło.
Wracając do Conquesta - wielu ludzi mówiło, że Viltrumita mógł zamordować Marka na kilka sposobów. Choćby tak, że przebiłby go wcześniej na wylot dłonią przerobioną na włócznię. To wszystko prawda, ale w takim samym stopniu, jest to nieprawdziwe. Tak jak mówiono w Kengan Ashura, Rockym, Creedzie lub w znacznie mniejszym stopniu, Dragon Ball Super, w trakcie walki człowiek nie ma czasu na myślenie. Myśli w sposób tunelowy - jego tok rozumowania jest ograniczony. Instynktowny. Miesiąc okrutnego treningu, który wyciska nasze ciało jak mokrą szmatę (czyli jak Conquest łamał Oliviera w 3 sezonie), to mniej więcej jedna runda na bokserskiej macie. Conquest zmarnował większość mocy na bicie w Marka, jak w bęben, a potem zabrakło mu siły na szybsze zniszczenie go. Ot tajemnica rozwiązana.
Sceny typu "przewidziałem twój kolejny ruch", jak to lubi mówić Aizen z Bleacha lub przegadany finał walki Gon vs Pitou, to zwykła bujda i to tak nie działa. Conquest walczył o życie, Mark sprawiał mu autentyczny ból miażdżąc mu krtań. Tak samo zresztą jak Mark, a gdy walczy się o życie, mózg wykorzystuje swoje ciało na 100%. Nie jeden narkoman lub człowiek, któremu próbowano zrobić samobójstwo (innymi słowy - morderstwo wyglądające na samobójstwo) potrafi rozjebać łeb kilku byczkom, którzy go podtrzymują. Mówię to wulgarnie, bo dosłownie to tak wygląda - wszystkie mięśnie są napięte, aktywują się pierwotne instynkty, hormony pompują nas od zewnątrz, a mózg nieustannie wysyła sygnał: Albo ty albo on. Jest też inny powód - to nie mogło potoczyć się inaczej z uwagi na scenariusz. Uważam, że Kirkman i Ottley uzasadnili zwycięstwo Marka w przekonywujący sposób.
Tak jak mówiłem w recenzji poprzedniego sezonu, odkąd po raz 1 obejrzałem DB, a potem pierwszy film o Brolym (saiyanin-berserk, coś jak Conquest), marzyłem o zobaczeniu takiej bestii w akcji. Dorosłego, doświadczonego, ale nadal potężnego i brutalnego przeciwnika. Finał S3 był epicki, ale tutaj mieliśmy walkę o przetrwanie do samego końca. Ludzie narzekali na minimalistyczną animację w trakcie ich siłownia i cóż, zgadzam się, dostrzegłem to już podczas pierwszego seansu, ale nie zwracałem na to większej uwagi. Emocje, tempo i niepewność trzymały mnie w napięciu do samego końca. Autentycznie czułem, że obaj chcą się zapierdolić oraz obawiają siebie nawzajem. Tego oczekiwałem i to dostałem. No i ten obrazek, jak Conquest stoi za nieświadomym Olivierem... Cudo. Chciałbym dostać ich więcej, ale cóż... Albo tempo ekranizacji albo jakość.
[Inne zalety - Postacie i aktorzy głosowi]
Pewnie nie byłem jedynym widzem, który był zszokowany oglądając bitwę z przedostatniego odcinka. Nie wiedziałem, że Thaedus jest Viltrumitą, myślałem że jest zwykłym starcem. Aż tu nagle Kregg woła: "Gdzie jest zdrajca?!" Starzec odpowiada: "Tutaj!" I zaczyna napierdalać go po łbie, jak wściekły Witalij Kliczko, który spotkał kogoś kogo bardzo, BARDZO nie lubi w ciemnej alejce. Po tym jak spuścił wpierdol generałowi, idzie łoić po łbach resztę. Dosłownie lata po całej arenie, zaliczając asystę przy każdym Viltrumicie lub osobiście go mordując. Jakby cały jego wkurw z czasów uprawiania polityki, został wyrzucony w tym jednym momencie. I ten tekst na końcu: "Zawsze byłeś słabym pozerem, Kregg." Ukryty MVP tego sezonu, jak C-17 w przypadku Turnieju Mocy w DBS. Chodzi o to, że Cyborg z DB starał się równie mocno.
Wielu ludzi narzeka na to, że poświęciliśmy jakość animacji z uwagi na kosztownych aktorów głosowych. Wiecie co? Mam to w najciemniejszych zakamarkach dupy. Zacznę od Starca, już wcześniej wiedziałem, że skądś kojarzę ten głos, ale nie potrafiłem go skojarzyć. W tym sezonie sprawdziłem, kto użycza mu swoich strun głosowych i byłem zawiedziony, że sam go nie rozpoznałem. Peter Cullen aka. Optimus Prime lub Osiołek z Kubusia Puchatka, jest jednym z tych nielicznych zachodnich aktorów głosowych, którzy dorównują geniuszowi swoich Japońskich odpowiedników. Możemy się śmiać z irytującego, piskliwego głosu, ale jedno musimy im oddać - dopracowali voice acting do poziomu mistrzowskiego! Peter Cullen nie ustępuje im swoją wyrazistością, emocjonalnością, dopasowaniem i charyzmą. Gdy jest politykiem, słyszymy mądrego starca z wielkim doświadczeniem. Gdy walczy, słyszymy cywilizowanego brutala. Czuć od niego charyzmę i pewność siebie, w zdrowym tego słowa znaczeniu, bo lider musi taki być.
Jeszcze krótkie wspomnienie o Waltonie Gogginsie. Pisząc recenzję Fallout, dowiedziałem się że udziela swojego głosu Cecile'owi. Nie dziwię się, że jego cynizm, nihilizm i bluzgi wypadają tak doskonale. Będę musiał koniecznie obejrzeć więcej filmów z jego udziałem.
Moim ulubionym aktorem głosowym jest jednak Jeffrey Dean Morgan. Uwielbiam oglądać fragmenty z sesji nagraniowych, które wrzuca Amazon. Widać jego zaangażowanie, odpowiednie ustawienie szczęki, słyszymy jego modulację głosu... Ten człowiek jest rozwinięciem tego, co napisałem pod koniec poprzedniego akapitu. Nie wiem, czy to kwestia jego umiejętności, perfekcyjnego castingu (wypełniającego wszystkie czynniki w 100%, jak u Ghoula z Fallout), czy wszystkiego powyższego, dobrego okresu w życiu aktora, zwyżki jego formy etc. Efekt jest taki, że moim nowym idealnym Supermanem-potworem nie jest już Broly, wściekły Omni-Man tylko Conquest. Jego głos i zdolność operowania nim, skupia w sobie to, co chciałem usłyszeć. Istotę z wielkim doświadczeniem, która widziała tak wiele, że zobojętniała na przemoc. Istotę zdolną do zadania i przetrwania potwornego bólu. No i te filozoficzne monologi, zabawne dialogi Conquesta... Creme de la Creme!
Omni-Man i wspólny czas z Oliwerem był bardzo potrzebnym segmentem. Nie tylko jako cisza przed burzą, ale przede wszystkim, konieczność przegadania pewnych spraw z ojcem. Czuć było emocje i trudność tej relacji w ich głosach. Nie był to jakiś wybitny pokaz ze strony młodego Viltrumity, w końcu daje mu głos zapewne młody nastolatek bez doświadczenia, ale na pewno nie było to też zwykłe "odwalenie roboty".
Jeszcze lepiej wypadły rozmowy między Debbie, a Nolanem. Tu nie tylko mamy bardzo dobrą i nietypową scenę, ale doświadczonych aktorów głosowych. O J.K Simmonsie już mówiłem, jest niezmiennie doskonały, jak VA Conquesta, Thadeusa i Thragga. Sandra Oh im nie dorównuje, ale zwalam to na jej niewielkie doświadczenie. Świetna rola w Turning Red, dobra w Raya i Ostatni Smok, bardzo dobra w Niezwyciężonym. Czuliśmy mieszankę jej emocji - gniew, rozpacz, smutek, wściekłość na samą siebie, a nawet pewną zadziorność. Wypadła bardzo przekonywująco, jako żona jednego z potężniejszych bytów w kosmosie. Jak Bulma albo Lois Lane, obie są silnymi kobietami nie dlatego, bo tak sobie ubzdurał scenarzysta, tylko tak zostały wymyślone. Nie są jednocześnie głupie, bo zdają sobie sprawę z potęgi swego męża, ale wiedzą na co mogą sobie pozwolić. Z czego Debbie korzysta, depcząc ego Nolana jak najobrzydliwszego robaka. Stężenie emocji i ich różnorodność odpowiadają głębokiej i intymnej wieloletniej relacji dwójki ludzi.
Natomiast samo zniszczenie planety... Tak, lubię mówić, że wszystkie postacie z Invinsible zostałyby rozpierdolone przez Krillana z etapu Buu Saga, gdyby dał z siebie 100%. Tak, lubię mówić, że Vegeta mógłby rozwalić taką planetę na totalnym luzie już na etapie Saiyan Sagi. Niemniej scena zniszczenia domu Viltrumitów wyszła EPICKO. Viltrumici nie strzelają promieniami Ki, więc zrobili to gołymi łapami, kumulując moc głównego bohatera, prawdopodobnie najważniejszego (Omni-man ciągle tkwi w głowach wielu ludzi po 1 sezonie, zwłaszcza przez wyrazisty i charyzmatyczny głos J.K Simmonsa) i drugiego najlepszego dziadka w Invincible. Czujemy jak przebijają się przez planetę, która po tym rozpada się na kawałki. Niestety, scena nie była dopracowana w 100% (niektóre sceny wyglądały, jakby zostały narysowane w lepszym Paincie), ale najważniejsze ujęcia cechowały się dużą dbałością o detale. To wystarczyło, by poczuć tę siłę.
A jeśli chodzi o pokazanie przeszłości Viltrumu i jej mieszkańców, spodobał mi się pomysł Kirkmana. Widać inspirację losami Kryptonu, czy planety Vegety, ale zamiast jedynie powielać, stworzył coś własnego. Faszystowskie społeczeństwo, które kieruje się wyłącznie silnym egoizmem, będąc niezdolnym do współpracy (pomijam z oczywistych względów udawanie). Coś jak cywilizacja Turańska, czyli Deep State Moskwy. Motto Viltrumitów "Wszystko jest nasze" niespecjalnie różni się od podejścia rozumiejącego jedynie relacje na zasadzie podległości. Dzieciństwo Nolana było smutne, ale niezbyt oryginalne. W sensie, nie żeby to był popularny schemat, ale widziałem go parę razy w różnych formach. Nie dosłownie taki sam, ale Kirkman miał z czego czerpać inspirację. Niemniej nie będę ściemniał, scena z "świętowaniem" 18 urodzin wyszła im kapitalnie. Jad wprost wylewa się z jego matki, zaś od ojca bije dojrzałość i ciepło. Wygląda ono trochę surrealistycznie, ale przypominam że oglądamy sceny z Viltrumu.
Scena z pochówkiem Conquesta spina piękną klamrą historię Nolana. Dzięki niej zrozumiałem jego niechęć do zabicia Viltrumitów w tchórzliwy sposób. Mimo że teraz już wie, że ich zasady są... co najmniej bardzo złe, to zachował w sobie przynajmniej minimum dumy dawnej rasy. Sam często neguję ważność honoru, bo tyle się o nim mówi, a jak przychodzi co do czego, to większość osób mówi: "To nie moja ręka". Niemniej jest coś takiego jak godność osobista + nie odrzuca się własnej historii, bo ta jest nieodłączną częścią każdego z nas. Conquest choć był bestią, to był również wyśmienitym wojownikiem. Wiem że to tak, jakbym wybielał Freezera z DB, ale jakby na to nie spojrzeć, Conquest przeżył wszystkie czystki i został legendą nawet wśród Viltrumitów.
[Thragg & Aborcja Eve]
Rolę Conquesta pełnił w tym sezonie Thragg. Nie będę kłamał, po ataku na Koalicję miałem złe zdanie na jego temat, jak większość widzów nie znająca komiksów. Śmiali się z niego, nazywali słabiakiem i cóż, mieli poniekąd rację. Na swoje szczęście wiedziałem, co się stanie potem i nie rozczarowałem się. Nie znam Lee Pace, oczywiście kojarzę go z roli Ronana w MCU, ale dotychczas to była moja jedyna styczność z tym aktorem. Brzmi jak prawdziwy samiec alfa stojący na szczycie wieży. Jest niebezpieczniejszy i bardziej przerażający niż Conquest. Pomijając niefortunny odcinek 7 i zniszczenie planety, nigdy nie traci kontroli nad sytuacją. Jest bezwzględnym, przekonanym o swojej wyższości wojownikiem. Nie wiem, czy mógłby dostać lepszy głos. Pewnie tak, bo nie powalił mnie jak Conquest, ale nie wiem czy byłby równie pasujący.
Thragg jest taką osobą, jaką powinien być Vegeta z DBZ - elitarny wojownik poddany ciężkiemu, specjalistycznemu treningowi. Wojownik o niezłomnym charakterze oraz z mocą i techniką, przytłaczającą większość potężnych kosmicznych bytów. To jak wrzucił, a następnie wyrzucił Nolana z planety za pomocą dwóch, bardzo precyzyjnych ciosów, zrobiło na mnie gigantyczne wrażenie. Zwłaszcza ten drugi cios, w końcu trzeba włożyć więcej energii przy wypierdoleniu z powierzchni planety niż wlatywaniu w jej atmosferę. Gdy Thragg kumulował aurę na Viltrumie, poczułem podobne uczucie, co podczas spadania z bardzo dużej wysokości w grze - moje ciało napięło się, szykując na dyskomfort, mimo że odczułem go jedynie w formie wibracji pada na PS5 (Returnal, Doom Eternal).
Aborcja Eve to trudny temat, który wywołał kontrowersje. Nie chcę go poruszać, bo uważam że to osobisty temat każdego człowieka. Rozumiem argumenty obu stron, z niektórymi się zgadzam, z innymi nie. Śmieszą mnie memy związane z tym, ale lubię czarny humor, nawet jeśli jest okrutny. Można było poprawić rozmowę między Eve, a Markiem, ale nie wiem jak. To są bardzo delikatne tematy, łatwo przeszarżować, powiedzieć za mało, wypaść w nienaturalny / niewiarygodny sposób. Nawet jeśli jest się zdecydowanie za lub przeciw, nikt normalny nie powie, że to bezbolesny temat. Nie jest to poziom debaty między Geraltem, a Regisem z książkowej serii "Wiedźmin", można było wzmocnić przekaz, ale było... Nie wiem jakiego słowa użyć. Powiem tak, wyszło raczej wiarygodnie. Moja partnerka zgodziła się ze mną, ale wątek nie zrobił na niej mocnego wrażenia. Oglądała z wyraźnym zaangażowaniem, ale mniejszym niż w lubianych przez siebie seriali.
[Podsumowanie]
Uważam, że ten sezon jest najlepszym z dotychczasowych. Dostaliśmy w nim trochę komedii, dramatu rozwoju relacji, world-buildingu (mam nadzieję, że rozwiną temat zagrożeń z poszczególnych er Ziemi, temat podobny do Devilman: Crybaby, a nikt go jeszcze chyba nie rozwinął dalej niż w formie zarysowania potencjalnego wątku), parę epickich scen, sporo brutalności. W przeciwieństwie do The Boys pokazuje, jak świetnie można rozwinąć koncept z super-hero, potencjał jest gigantyczny, a Kirkmark i reszta go bardzo dobrze wykorzystują.