SOUTH AFRICAN SAFARI GAME DRIVE WITH A SURPRISE GUESTS PART 3 [EN/PL]

Po tak ekscytującym początku naszego dnia, myśleliśmy, że nic nie może przebić naszych doświadczeń z rana. Krótko po obiedzie ponownie wsiedliśmy do samochodu i przygotowaliśmy się na safari w nocy. Niektóre zwierzęta są bardziej aktywne w nocy, więc był to idealny czas, aby je wytropić.

Nasz strażnik prowadził, tropiciel siedział na krześle zamontowanym na masce, obaj trzymali duże latarki. Gdy wyjechaliśmy z obozowiska, z machającym i życzącym nam dobrych obserwacji personelem w tle, przewodnicy zapalili lampy.

Poza światłem latarki skierowanym w krzaki i przednimi światłami samochodu, noc była czarna jak smoła. Mogliśmy wyraźnie dostrzec gwiazdy i doświadczyć zupełnie nowej palety nocnych dźwięków.

Dzięki tej metodzie łatwiej było wytropić zwierzęta, Strumień światła skierowany na odległość, sprawił, że oczy go odbiły. Blask ukazywał oczy zielone bądź czerwone, w zależności od rodzaju zwierzęcia, mięsożercy lub roślinożercy. Zwykle w nocy wychodzą mniejsze zwierzęta, więc łatwo je zauważyć na drzewach, kameleony, ptaki nocne, gryzonie, małe koty albo dzikie psy.

Ale w buszu można spodziewać się absolutnie wszystkiego. Wcześniej doszła nas wiadomość, że w okolicy może znajdować się grupa hien i prawdopodobnie lampart. Rzadko spotyka się lamparta, a kiedy uda się go wytropić, należy zachować ostrożność. Najlepiej, jeśli nie pozwoli mu się poczuć ze się go widzi. Lampart może wyczuć, że został wytropiony, czując się zagrożony, tropiciel może zostać ofiarą.

Mając to na uwadze, byliśmy na właściwej drodze, udaliśmy się do miejsca, gdzie wcześniej były hieny i nagle naszym oczom ukazał się Lampart spoczywający na dużej zwalonej na ziemi kłodzie. Jadł antylopę. Cóż za niespodzianka, gdy hiena wyskoczyła z ciemności, wskoczyła na to samo drzewo i zaczęła się przepychać z lampartem aby ukraść mu jedzenie.

Dosłownie nie mogłam uwierzyć własnym oczom, myślę, że nikt z nas nie mógł. Strażnik i tropiciel dobrze się bawili oglądając to wszystko z najlepszych miejsc. Obaj wspomnieli później, że była to rozrywka pierwszej klasy. Hiena była tak okrutna, że ​​udało jej się wyrwać antylopę i ruszyć żwawo dookoła naszego samochodu! Lampart rzucił się w pościg, oboje zderzyli się z krzesłem tropiciela. W końcu Hiena trzymając w pysku zdobycz zniknęła w ciemnościach, znikł też lampart.

Wyglądało to jak występ cyrkowy, z jedyną różnicą, były to dzikie i niebezpieczne zwierzęta bez kontroli, każde z nich mogło po prostu wskoczyć do samochodu. Oglądaliśmy to zupełnie oszołomieni, a jednocześnie rozbawieni tym bliskim niemożliwemu zdarzeniem.

Więc co właśnie się stało, zwierzęta walczyły o kawałek mięsa a my siedzieliśmy tam myśląc, cóż, jedyne czego tu brakuje to głos Davida Attenborough prowadzącego narracje dla National Geographic. Wierzcie lub nie, to nie był koniec wieczoru, wkrótce po tym, jak pył opadł na ziemię i wszystko uspokoiło się, wróciliśmy na drogę tylko po to, aby zobaczyć 3 lwy, odpoczywające na jej środku.

I jakby było to zupełnie normalne, lwy upajały się ostatnim ciepłem asfaltowej drogi. Wydawały się naprawdę spokojne, jeden po drugim wstając, zaczęły krążyć wokół nas, ale nie były szczególnie ciekawskie, raczej zachowywały się, jakby miały dość światła a miejsce spoczynku nie było już tak ekskluzywne. Muszę przyznać, że było to mrożące krew w żyłach doświadczenie. Będąc tak blisko nich i wiedząc, że chociaż ataki na duże pojazdy zdarzają się rzadko (ponieważ traktują je jak duże zwierzę) i nie ma potrzeby marnować energii, istnieje taka możliwość. Jeśli choćby jeden lew się zdenerwuje i będzie chciał pokazać, kto tu jest szefem.