Sanat Kokan Geceler - Part 5

Herkese iyi geceler arkadaşlar. Biliyorsunuz bu sanat kokan geceler serisinde şiirlerimi paylaşıyorum sizinle. Bu serinin bütün postlarını özellikle gece yazıyorum. Sanatı, şiiri ve edebiyatı buram buram hissedebilmek ve size de bunu yansıtabilmek için.

Sanat yapabilmek için insanın karnının tok olması lazım azizim. Aç karna sanat yapılmıyor. Zaten insan açken hiç bir şey düşünemez o ayrı konu. Maslow' un ihtiyaçlar hiyerarşisini duymuşsunuzdur. İnsanın fiziksel ihtiyaçları ilk sırada gelir. Açlık, susuzluk, uyku, cinsellik gibi ihtiyaçlar ilk sıralardadır. Bunlar sağlanmadan üst basamaklardaki ihtiyaçları düşünmez insan.

Bizim karnımız tok. Açlıktan ölme gibi bir tehlikemiz yok hiçbirimizin. Zaten öyle bir şey olsa az önce bahsettiğim ihtiyaçlar hiyerarşisine göre burada olmamanız lazım. Önce karnınızı doyurmanız gerekeceğinden şuanda bu ekranı okumuyor olurdunuz.

Ben mesela gecenin bu vakti bilgisayar başına geçip sanattan şiirden filan bahsediyorum. Bir de bu dünyada sanattan şiirden ve edebiyattan dem vurmaya, bunlarla ilgilenmeye vakti olmayan ve daha küçük yaşlarda savaşın, açlığın ve daha da tehlikelisi cahilliğin pençesine düşmüş, sayısını tahmin bile edemeyeceğimiz kadar çok -o bilmem ne ülkelerinin yalan raporlarını saymazsak- insan var.

Aslında bunlardan hariç, bazı toplumlarda cahillik gelenek haline gelmiş ve anne babalar istemeden de olsa çocuğuna aşıladığı davranış ve öğütlerle bu cahillik ağının genişlemesine sebep oluyor maalesef.

Bugünkü şiirimi tüm bu insanlar ve bilgiye ve gerçeğe aç olan toplumlar için, dünyanın daha adaletli bir yer haline gelmesi umuduyla sizlerle paylaşıyorum. Geçen senenin temmuz ayında yazmıştım bu şiiri. Kendinize iyi bakın azizim.

Image source: https://www.pexels.com/photo/boy-s-face-gray-scale-photo-47080/