English Version:
Hello Worldmappin Comunity!
We have to drive all the way across Slovakia to reach the Austrian capital, yet it's closer than Warsaw. Only a few kilometers away, but I enjoy geographical curiosities like that—as well as the fact that both Vienna and Warsaw are within 370–380 km of our home. The closest capital city to us, however, is Bratislava, which we've never been to, though we've driven through it so many times that we probably know its ring road by heart.
We know Vienna quite well. I first worked there alone for two and a half years, then returned after a few years' break when we were a couple, and we still enjoy returning. We love Vienna's atmosphere, architecture, and the fact that it's easy to explore thanks to its excellent public transportation.
Last weekend was just such a return to the old haunts. We set off early on Saturday morning—the journey passed quickly and without any unwanted incidents, although I complicated it a bit by forgoing a vignette. We had to drive a short distance from the Austrian-Slovak border on regular roads, so instead of four hours, the drive turned out to be almost five. A small price to pay for a saving that probably wasn't much of a saving.
We arrived at the hotel before 2 p.m.—the perfect start to our check-in time. We unpacked, took a breather, and then began our plan: to revisit our favorite spots in the city.
Our first stop was Schönbrunn and its surrounding gardens. When we lived in Austria, we often strolled through here after work or on weekends. This isn't a place you just come to for sightseeing. You can sit on the grass on the hill, grab a snack or a book, and simply relax.
It was only a 20-minute walk from our accommodation. We entered from the back, up the hill, and it turned out to be a great solution. We could walk through the entire complex from top to bottom and exit through the main gate directly onto the metro. No need to return to the starting point.
The first important landmark we encountered was the Gloriette. This structure is the icing on the cake of the entire complex. It crowns the palace hill and also provides an excellent vantage point overlooking the gardens, the palace, and much of Vienna.
There's a fee to access the roof and the café inside – we opted out this time. A walk around the building and the opportunity to admire it from the outside was enough for us.
Although it's small, I consider it one of the most beautiful monuments in Vienna. Sometimes the simplest structures evoke the greatest emotions. And that's exactly what I felt with the Gloriette. Perfect symmetry, open spaces between the arches, and beautiful decorations. A thing of beauty.
Below, beneath the hill, the main palace stands proudly, standing out against the city skyline. Simple and as symmetrical as the garden separating it from the hill, it boasts a profusion of windows – 1,441 in total – and just as many rooms. It's hard to imagine this from the outside.
Before approaching the palace, we first wanted to see the palm house, which is accessed via a path just below the hill. Halfway there, however, we realized it was only open until 4:00 PM. It was 3:45 PM. We'd never seen this attraction before, and as it turned out, we didn't make it this time either. We wanted to do it the next day, but we ran out of time.
On the way to the palace, we stopped briefly at the Neptune Fountain. We also took a moment to look at the Gloriette from the palace floor, seeing how proudly it perched on the hill. It resembles a royal crown, a testament to the imperial power of the Habsburgs, who were responsible for the construction of Schönbrunn.
The area directly behind the palace consists mainly of a few rectangular sections covered with grass and small clusters of flowers, separated by walking paths. This is clearly visible in the photos from the hill I showed above.
There were many people strolling around, and it's no wonder. It was one of the warmest days of the year. The sun shone intensely all day, and the sky was cloudless.
We then crossed to the other side of the palace and headed for the exit.
The front area is almost entirely under renovation, so we didn't stop there. We wanted to see other places that day, sit down for a while at a pub, and quench our thirst with something other than water.
What I've shown here is only a fraction of what the entire complex has to offer. Besides the aforementioned Palm House, there's also the Tiergarten – founded in 1752, the oldest continuously operating zoo in the world. We were there a few years ago and feel no need to return.
We have a plan for our next visit: the palace interiors, the museums, and that unfortunate Palm House. This time, the weather was too beautiful to spend any time inside.
After leaving the palace grounds, we headed to the U4 metro station. Our next stop was Karsplatz, but more on that in the next post. That's enough for today.
See you soon!
Polska Wersja:
Witam społeczność Worldmappin!
Do stolicy Austrii musimy przejechać całą Słowację, a mimo to mamy do niej bliżej niż do Warszawy. Tylko kilka kilometrów różnicy, ale takie geograficzne ciekawostki lubię — podobnie jak fakt, że zarówno Wiedeń jak i Warszawa mieszczą się w przedziale 370–380 km od naszego domu. Najbliżej nam natomiast do Bratysławy, w której nigdy nie byliśmy, choć przejeżdżaliśmy przez nią tyle razy, że pewnie znamy jej obwodnicę na pamięć.
Wiedeń znamy całkiem dobrze. Najpierw pracowałem tam sam przez 2,5 roku, a później wróciłem po kilkuletniej przerwie już kiedy byliśmy parą i do dziś chętnie tam wracamy. Bardzo lubimy klimat Wiednia, architekturę i fakt, że łatwo się go zwiedza dzięki znakomitej komunikacji miejskiej.
Poprzedni weekend był właśnie takim powrotem na stare śmieci. Wyruszyliśmy wcześnie rano w sobotę — droga minęła szybko i bez niechcianych przygód, choć trochę ją sobie skomplikowałem rezygnując z winiety. Krótki odcinek od granicy austriacko-słowackiej musieliśmy przejechać zwykłymi drogami, więc zamiast czterech godzin jazdy wyszło prawie pięć. Drobna cena za oszczędność, która pewnie oszczędnością nie była.
Do hotelu dotarliśmy przed 14 — idealnie na początek doby hotelowej. Rozpakowanie, chwila oddechu i zaczęliśmy realizować nasz plan, którym było ponowne zobaczenie naszych ulubionych miejsc w mieście.
Pierwszym przystankiem był Schönbrunn i otaczające go ogrody. Kiedy mieszkaliśmy w Austrii często przechadzaliśmy się tędy po pracy lub w weekendy. To nie jest miejsce, do którego przychodzi się wyłącznie zwiedzać. Można usiąść na trawie na wzgórzu, zabrać coś do jedzenia lub książkę i po prostu się zrelaksować. Wiedeńczycy doskonale o tym wiedzą.
Z naszego noclegu mieliśmy tu zaledwie 20 minut spaceru. Weszliśmy od tyłu, od strony wzgórza — i okazało się to świetnym rozwiązaniem. Mogliśmy przejść cały kompleks od góry do dołu i wyjść przez główną bramę prosto do metra. Bez powrotu do punktu startowego.
Pierwszym ważnym punktem na jaki natrafiliśmy była Glorieta. Budowla, która jest wisienką na torcie całego kompleksu. Zwieńczeniem wzgórza pałacowego i przy okazji znakomitym punktem widokowym na ogrody, pałac i sporą część Wiednia.
Wejście na dach i do kawiarni w środku jest płatne — tym razem z tego zrezygnowaliśmy. Wystarczył nam spacer dookoła budowli i możliwość podziwiania jej z zewnątrz.
Mimo, że jest niewielka, to dla mnie jest jednym z najpiękniejszych zabytków Wiednia. Czasem najprostsze konstrukcje wywołują największe emocje. I tak właśnie mam z Glorietą. Idealna symetria, otwarta przestrzeń pomiędzy łukami i piękne zdobienia. Coś pięknego.
Poniżej, pod wzgórzem dumnie stoi główny pałac wyróżniający się na tle panoramy miasta. Prosty i równie symetryczny co ogród oddzielający go od wzgórza i ze sporą ilością okien, których w całym pałacu jest aż 1441. I tyle samo jest pomieszczeń. Ciężko to sobie wyobrazić oglądając pałac z zewnątrz.
Przed podejściem do pałacu najpierw chcieliśmy zobaczyć palmiarnię, do której prowadzi ścieżka tuż pod wzgórzem. W połowie drogi jednak zorientowaliśmy się, że otwarta jest ona jedynie do 16. A była 15:45... Nigdy tej atrakcji nie widzieliśmy i jak się okazało tym razem także się nie udało. Chcieliśmy to zrobić kolejnego dnia, ale zabrakło nam czasu.
W drodze do pałacu zatrzymaliśmy się na krótką chwilę przy fontannie Neptuna. Poświęciliśmy też chwilę, aby przyjrzeć się gloriecie z poziomu pałacu. Zobaczyć jak dumnie wznosi się na wzgórzu. To coś jak królewska korona, która świadczy o imperialnej potędze Habsburgów odpowiedzialnych za powstanie Schönbrunnu.
Teren bezpośrednio za pałacem, to głownie kilka prostokątnych fragmentów porośniętych trawą i niewielkimi skupiskami kwiatów, przedzielone ścieżkami spacerowymi. Widać to dobrze na zdjęciach ze wzgórza, które pokazałem wyżej.
Sporo ludzi się tedy przechadzało i nie ma się co dziwić. Był to jeden z najcieplejszych dni w roku. Słońce intensywnie świeciło przez cały dzień, a niebo było bezchmurne.
Następnie przeszliśmy na drugą stronę pałacu i kierowaliśmy się już do wyjścia.
Teren od frontu niemal cały jest aktualnie w remoncie, dlatego też nie zatrzymywaliśmy się tam. Chcieliśmy jeszcze zobaczyć tego dnia inne miejsca, usiąść na chwilę w jakiejś knajpie i zaspokoić pragnienie czymś innym niż tylko woda.
To co tu pokazałem to jedynie część tego, co oferuje cały kompleks. Oprócz wspomnianej palmiarni znajduje się tu także Tiergarten - założony w 1752 roku, najstarsze nieprzerwanie działające zoo na świecie. Byliśmy tam kilka lat temu i nie czujemy potrzeby powrotu.
Na kolejną wizytę mamy plan: wnętrza pałacu, muzea i ta nieszczęsna palmiarnia. Tym razem pogoda była zbyt piękna, żeby spędzać czas w środku.
Po opuszczeniu terenów pałacu udaliśmy się do stacji metra lini U4. Kolejnym punktem zwiedzania miał być Karsplatz, ale o tym w kolejnym poście. Na dzisiaj wystarczy.
Do zobaczenia wkrótce!
📸 Photographed using a Nikon Z6 with a Nikkor 24-200mm lens. 📸
All photographs are my own work.
The text was written by me and translated into English using a translator.
Thank you for taking the time to visit and read my post.
