Z okazji dnia 1 września oraz natchniona artykułem 
Na mojej drodze edukacyjnej napotkałam wielu nieprzyjemnych ludzi i nieodpowiednich zachowań... jednak bardzo wiele razy byłam też potraktowana wyjątkowo dobrze oraz uczona byłam przez nauczycieli o których do dziś zdarzy mi się pomyśleć i uśmiechnąć :)
PODSTAWÓWKA- uczniowie równi i równiejsi
Szczerze mogę powiedzieć, że nienawidziłam mojej podstawówki.
Niestety przez całą podstawówkę chodziłam do klasy z chłopcem, który był adoptowany. Biedny chłopiec z domu dziecka... Nienawidziłam go... Czemu? Bo robił z innymi uczniami co chiał! Bił, wyzywał, okradał, wyzywał rodziców. Większość dzieci się go bała, albo miała na tyle wpływowych rodziców, że mogli cokolwiek załatwić w szkole... a ja? Ja nie umiałam się nie postawić. Niezależnie czy był to dzieciak z pierwszej, trzeciej czy piątej klasy- zawsze się stawiałam. A i moi rodzice niestety nie mieli stanowisk, które w oczach moich nauczycieli były by na tyle wysokie by moje dobro kłaść na równi z dobrem innych dzieci- tych z domu dziecka, czy tych których rodzice mają własne firmy. Poza tym, moi rodzice wychodzili z założenia, że skoro pani nauczycielka dzwoni i mówi, że ja wszczęłam bójkę to musi to być prawda i to wcale nie jest tak, że on rzucił się na mnie a ja się broniłam.
Artur- tak miał na imię ten chłopiec, który dziś jest już psychopatą. Matka adopcyjna nie żyje, od ojca wyłudza pięniądzę i zastrasza go wraz z kolegami. Więc Artur... Artur nie musiał nic umieć- oceny miał no... można powiedzieć jedne z lepszych w klasie. Artur nie musiał być grzeczny dla nauczycieli i tak miał dobre zachowanie... Artur był biednym dzieckiem z domu dziecka...
W klasie miałam też kilkoro dzieci, których rodziece byli dużo bardziej bogaci od moich. Z większością dobrze się trzymałam... Jeden tylko był taki co wciąż zaczepiał dzieciaki, biedniesze choć trochę i poniżał je. Oczywiście wszystko za przyzwoleniem nauczycieli. Na tyle potrafił być pewny siebie, że gdy nauczyciel zwrócił mu uwagę lub zbyt nisko ocenił to przy całej klasie potrafił przypomnieć, że jego tata to ma firme i na pewno się bardzo zdenerwuje...
Podsumowując moją podstawówkę mogę powiedzieć, że najmniej mam problemu do moich starych kolegów np. Artura. Nauczyciele po prostu byli złymi ludźmi. Swoimi podwójnymi standardami, zamiataniem mojej krzywdy pod dywan, kłamaniem moim rodzicom na temat mojego zachowania czy nawet zaniżaniem moich ocen znacznie obniżyli moją samoocenę. Czułam się gorsza ze względu na to kim są a kim nie są moi rodzice. Nie chciałabym żeby kiedykolwiek w życiu moje dzieci miały do czynienia z takimi ludźmi i takim miejscem jak moja podstawówka.
GIMNAZJUM- czy sportowiec idiota to stereotyp?
Może tak... może nie... Ja w swoim gimnazjum spotkałam i geniuszy i idiotów. Miły, grzeczny, wybitny w swojej dyscyplinie... ale idiota. Pamiętam jak na naszą lekcje matematyki wszedł najlepszy koszykarz. Wysoki, przystojny, mistrz. Czar prysł gdy się odezwał: „Dobry, ja przyszłem zaliczyć wzory.” Wyłożył się na pierwszym- wzór na pole kwadratu.
Uczniowie różni: jedni bardziej zaangażowani w sport, inni w nauke, nielicznym udało się to połączyć (mi nie). Cudowni nauczyciele zawsze wspierający nas i w nauce i w sporcie. Szczególnie mój wychowawca- człowiek anioł- zasługuje na osobny wpis.
Jedni ćpali, inni palili fajki, jeszcze inni pili... ale zawsze jakoś to było. Koszykarze chodzili na mecze piłkarzy, piłkarze na zawody szermierzy.
Jedyne co wybitnie źle zapamiętałam z mojego gimnazjum to zachowanie naszych kolegów z klasy, którzy byli zazdrośni o nasze osiągnięcia w piłce nożnej. Naprawde potrafili zachowywać się jak świnie, nie traktowali nas nawet jak dziewczyny... Byłyśmy dla nich „ładnymi chłopcami”... no to dobrze, że chociaż ładnymi. Za to ja zawsze uważałam, że to oni grali jak baby ;)
TECHNIKUM- ochroniarz zamordysta i sklepikarz pedofil
Pierwsza klasa była super, aż się serce cieszy jak wspominam. Jednak pozostałe trzy to tragedia... Gdy byłam w drugiej klasie szkoła zatrudniła ochroniarza, koleś sam o sobie mówił, że jest ważniejszy niż dyrektor.
Wchodził nam do szatni na WF gdy się przebierałyśmy, nie tylko naszej klasie się to zdarzyło... Zawsze mówił, że szuka jakiejś dziewczyny co przed chwila paliła w toalecie. Przechadzał się obok dziewczyn w bieliźnie bardzo blisko, by poczuć smród papierosa...
Przeszukiwał plecaki, kurtki, szarpał uczniów, gdy ci nie chcieli mu się tłumaczyć, że już skończyli lekcje i śpieszą się na autobus. Sprawdzał również plany zajęć nauczycieli, to jak zaparkowali auta, czy są w odpowiednim miejscu na dyżurze. Wszystko zgłaszał dyrekcji.
Pewnego dnia po lekcjach, za bramą szkoły złapał na fajce większą grupkę osób- w tym mnie, wyszarpnął mi torebkę i zabrał papierosy. Wraz z panią pedagog poszłam do pani dyrektor, ona obiecała przejrzeć monitoring, bo nie może mi wierzyć na słowo, że byłam poza bramą skoro ochroniarz zarzeka się, że byłam na podwórzu szkolnym. Następnego dnia pani dyrektor powiedziała, że niestety nie ma nagrania(?)po czym wyciągnęła dokumenty mojej koleżanki z klasy i drugie- mojego kolegi, powiedziała, że opuścili zbyt wiele godzin lekcyjnych i powinni być wyrzuceni ze szkoły... spytała również czy chce rozstrząsać sprawę „głupiej paczki papierosów”. Głosy w głowie kazały mi odpuścić...
W międzyczasie najlepszy kumpel ochroniarza- sklepikarz został aresztowany za pedofilie. Dopuścił się innych czynności seksualnych z 11 latką(jak dobrze pamiętam). Gdy sprawa ze sklepikarzem wyszła na jaw (minęły ze dwa tygodnie) nauczyiele w prywatnych rozmowach z nami przyznali, że wiedzieli o tym, że interesuje się on dziećmi... Dyrekcja dostawała sygnały od nauczycieli... Oczywiście nie zrobiła nic...
Nawet nie wiem jak to podsumować... Puszczasz sobie dziecko do szkoły aż tu pewnego dnia przyjdzie zapłakane, pobite przez ochroniarza i obmacane przez sklepikarza...
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU KOCHANI !!
.
.
.
.
.