မဂၤလာပါ။ ကၽြန္ေတာ္၏ ဧရာဝတီ ျမစ္အေတြးမ်ားအား ဆက္ပါအံုးမည္။ ယခင္ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ ဧရာဝတီ ျမစ္ေရက်ခ်ိန္ႏွင့္ ေရႀကီးခ်ိန္တို႔တြင္ ငါးဖမ္းခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းမ်ား ေဖၚျပေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္အတြင္းရွိ ေနာက္ထပ္စား၍ ရေသာ အေကာင္ပေလာင္မ်ားအား ဆက္လ်က္ေဖၚျပေပးပါမည္။
ျမစ္ေရတက္ၿပီးေနာက္ ျပန္က်လာခ်ိန္တြင္ ျမစ္အတြင္း၌ အေကာင္တမ်ိဳး ရွိပါသည္။ ထိုအေကာင္နာမည္အား မေျပာျပတတ္ပါ။ ထိုအေကာင္ကေလးမွာ dragon fly ေခၚ ပုစဥ္း ေကာင္ ျဖစ္လာမည့္ အေကာင္ ျဖစ္ပါသည္။ ႏုစဥ္ အခါက ေရထဲတြင္ ရွိ၍ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္လာလ်င္ ျမစ္ေရေအာက္မွ ထိုးထြက္ေနေသာ သစ္ပင္မ်ား ကိုင္းပင္မ်ား ေပၚသို႔ တက္၍ ထိုအေကာင္ေလးမွ ပုစဥ္ေကာင္ ျဖစ္သြားပါသည္။
ပိုးတံုးလံုးဘဝမွ လိပ္ျပာေကာင္ ျဖစ္သည္ႏွင့္ ဆင္တူပါသည္။ ေဖၚျပပါ ထိုပုစဥ္းျဖစ္မည့္ ေရပိုးေကာင္ေလးမွာ အလြန္စား၍ ေကာင္းပါသည္။ ေရက်ခ်ိန္တြင္ ဇာျခင္ေထာင္မ်ားျဖင့္ တိုက္လိုက္လ်င္ အမ်ားအျပားရတတ္ပါသည္။ ေၾကာ္စားလ်င္ ပုရစ္စားရသည္ႏွင့္ တူ၍ အလြန္စိမ့္ပါသည္။ ထိုအေကာင္ကေလးမ်ားမွာ ေရထဲတြင္ ငါးမ်ားကဲ့သို႔ လ်င္ျမန္စြာ ကူးခတ္တတ္သည့္ အေကာင္မ်ားမဟုတ္၍ ဖမ္းရလည္း လြယ္ပါသည္။
ထိုအေကာင္ေလးမ်ားမွာ က်န္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ဖမ္း၍ မရပါ။ ျမစ္ေရႀကီး ၿပီးေနာက္ ေရတေျဖးေျဖး ျပန္က်လာသည့္ အခ်ိန္တြင္သာ ငါးေသးငါးႏုပ္မ်ားႏွင့္ အတူ ဖမ္းရတတ္ပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ဧရာဝတီ ျမစ္ႏွင့္ ပါတ္သက္၍ စား၍ရေသာ အင္းဆက္တမ်ိဳးမွာ အင္ဘူဘာ ဟူေသာ အေကာင္ ျဖစ္ပါသည္။
ပုစဥ္းမျဖစ္မွီ ေရထဲ၌ ရွိေသာပိုးေကာင္ပံု Original Source
ပုစဥ္းေကာင္အျဖစ္ ျဖစ္ေပၚလာစဥ္ Original source
အင္ဘူဘာ ဟူသည္မွာ ကခ်င္စကား မဟုတ္ပါ။ မည္သည့္ဘာသာစကားမွန္း မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုအေကာင္အား အင္ဘူဘာ ဟုသာ ေခၚၾကပါသည္။ ေရထဲတြင္ ေနေသာ အေကာင္မဟုတ္ပါ။ အေကာင္၏ ပံုစံမွာ ပိုးစိမ္းေကာင္ ပံုစံျဖစ္၍ အခြံမာေသာ အေတာင္ရွိပါသည္။ ယခင္ေဆာင္းပါးမ်ားတြင္ ေဖၚျပခဲ့ေသာ ဧရာဝတီ ျမစ္လယ္ရွိ ေျမႏုကၽြန္းတြင္ ညေန ေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္တြင္ အမ်ားအျပား ဖမ္းယူရရွိတတ္ပါသည္။
February လေႏွာင္းပိုင္း ကိုင္းကၽြန္းမ်ားမွ သီးႏွံမ်ား ဆြတ္ခူး ၿပီးခ်ိန္တြင္ ထိုအေကာင္အား ဖမ္းယူရရွိတတ္ပါသည္။ တႏွစ္လံုးတြင္ ထိုတခ်ိန္တည္း တပါတ္ ႏွစ္ပါတ္ခန္႔ ထိုအေကာင္မ်ား မိတ္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ဖမ္းယူရပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ညေနေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္တြင္ ေျမႏုကြ်န္း၏ ကိုင္ေတာမ်ားတြင္ ထိုအေကာင္ေလးမ်ား ကိုင္းပင္မ်ားေပၚတြင္ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္မိတ္လိုက္ၾက၍ ဒီအတိုင္းပင္ ေကာက္ယူကာ ေရျဖည့္ထားေသာ ပံုးထဲတြင္ ေကာက္ယူထည့္ရပါသည္။
ပ်ံသန္းေနေသာ အေကာင္မ်ားအားလည္း သစ္ကိုင္းမ်ားျဖင့္ ႐ိုက္ခ်ယူႏိုင္ပါသည္။ ထို အင္ဘူဘာေကာင္မ်ား ထြက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ထိုေျမႏုကၽြန္းတြင္ အင္ဘူဘာဖမ္းသူမ်ားျဖင့္ စည္ကားေနေလ့ရွိသည္။ တဖက္ကမ္း မိုင္းနားရြာမွ ရွမ္းမ်ားလည္း ေလွျဖင့္ကူးလာ၍ ဖမ္းၾကပါသည္။ ညေန ၆ နာရီခန္႔မွ စဖမ္းလိုက္ေသာ အင္ဘူဘာမွာ ည ၈ နာရီခန္႔တြင္ ဖမ္း၍ မရေတာ့ပါ။ အေၾကာင္းမွာ မိတ္လိုက္ၿပီးသြားလ်င္ သဲ အတြင္းသို႔ ျပန္တိုးဝင္သြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ရလာသည့္ အင္ဘူဘာ ေကာင္မ်ားအား ကိုကင္တိုက္ေလွာ္၍ တံစို႔ထိုးကာ ေနေျခာက္လွန္း ၿပီး ရက္ရွည္ စားၾကပါသည္။ ထိုအေကာင္မ်ားအား ဒီအတိုင္း အေကာင္လိုက္စားၾကသလို အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ င႐ုတ္သီး ေထာင္းစားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံေရာက္စဥ္က ထိုအင္ဘူဘာ ေကာင္မ်ားအား လမ္းေဘး ေစ်းတြင္ ေရာင္းေနသည္ကို ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာတြင္ေတာ့ ရွိသည္လားမသိပါ။
အင္ဘူဘာေကာင္မ်ား Original Source
ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ပင္ ျမစ္ႏွင့္နီးေသာ ကိုင္းကၽြန္းရွိသည့္ေနရာတြင္သာ ထိုအင္ဘူဘာေကာင္မ်ား အားေတြ႕ရေလ့ရွိပါသည္။ အျခားစား၍ ရေသာ ေနာက္ထပ္ အင္ဆက္ တမ်ိဳးမွာ ပုရစ္ျဖစ္ပါသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္း ေတာက္ေလွ်ာက္ ကမ္းဘားမ်ား ေသာင္ျပင္မ်ား တြင္ ပုရစ္တြင္းမ်ား အမ်ားအျပား ရွိပါသည္။
ပုရစ္တူးရသည္မွာ ခက္ခက္ခဲခဲမဟုတ္ပါ။ ေျမက်င္းဆိုလ်င္ ေရခပ္ထည့္ ၊ သဲက်င္းဆိုလ်င္ တူရြင္းငန္းျပားျဖင့္ တူးယူရပါသည္။ ေရကလည္း ေဝးေဝးလံလံ သြားခပ္စရာမလိုပါ။ ဧရာဝတီ ျမစ္အား ေရပံုး၊ ဂါလံပံုးျဖင့္ သြားခပ္ယူရံုသာ။ ကၽြန္ေတာ့အေနျဖင့္ ပုရစ္ႀကိဳက္သူ ျဖစ္သျဖင့္ ေစ်းတြင္ ေရာင္းေသာ ပုရစ္မ်ားအား ဝယ္ယူ စားဘူးပါသည္။
သို႔ေသာ္ ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းေဘးရွိ ေျမေအာင္းပုရစ္မ်ားေလာက္စားမေကာင္းပါ။ ေျမေအာင္း ပုရစ္မ်ားမွာ အေကာင္လည္ ပိုုႀကီးသလို အသားလည္းပို က်စ္၍ နီက်င္က်င္ အေရာင္ရွိပါသည္။ ေနာက္တမ်ိဳးမွာ ဝါးပိုးေကာင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဝါးပိုးဟု ေခၚရာတြင္ ဝါးဆစ္အားခြဲလိုက္၍ ထြက္လာေသာ ပိုးတံုးလံုး ေသးေသးရွည္ရွည္ေျမာ မ်ား အေထြးလိုက္ကို ျမင္ေယာင္မိပါလိမ့္မည္။ ထိုဝါးပိုး မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာေသာ ဝါးပိုးမွာ ဝါးႏု အထိပ္ပိုင္းတြင္ ရွိေနေသာ ဝါးၫြန္႔ အတြင္းမွ ပိုးတံုးလံုး တုတ္တုတ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။
လူႀကီး လက္မခန္႔ ရွိေသာ ထို ဝါးပိုးမွာ အလြန္စား၍ ေကာင္းပါသည္။ ဖမ္းယူနည္း မွာ ဝါးႏု ( လူသံုး ေလးရပ္ ခန္႔သာ ရွိေသးေသာ ဝါးပင္ ) အား ပင္ေျခရင္းမွ ကိုင္လုပ္လိုက္လ်င္ ထိပ္ပိုင္းမွ ဝါးၫြန္႔ ေလး တေပခန္႔ေလာက္ က်ိဳးက်လာပါသည္။ ဝါးပိုး စားထားေသာေၾကာင့္ က်ိဳးက်လာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဝါးပိုးမရွိပါက မည္မွ် ကိုင္လႈပ္လႈပ္ မက်ိဳးက်ပါ။ ထိုက်ိဳးက်လာေသာ ဝါးၫြန္႔အား ခြဲၾကည့္လိုက္လ်င္ အထဲတြင္ ပိုးတံုးလံုး ဝါးပိုးေကာင္အား ေတြ႕ရပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ ဝါးႏု မ်ားလိုက္ကိုင္လႈပ္ ၍ ဝါးပိုး မ်ားရွာရာတြင္ တခုသတိထားရသည္မွာ က်ိဳးက်လာေသာ ဝါးၫြန္႔ မိမိ ေခါင္းေပၚသို႔ မက်ေစရန္ သတိထားရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဝါးပိုးေကာင္ Original Source
ရရွိလာေသာ ဝါးပိုးမ်ားအား ေၾကာ္စားရသည္မွာ အလြန္အရသာရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခု အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ထိုဝါးပိုး တုတ္တုတ္ႀကီးအား ၾကည့္ရံုသာ ၾကည့္၍ ပါးစပ္ထဲ မထည့္ရဲ ေတာ့သည္ကေတာ့ေသခ်ာပါသည္။ ဆိုခဲ့သည့္ အတိုင္း ဧရာဝတီ ျမစ္ေတာက္ေလွ်ာက္ ကမ္းပါးမ်ားတြင္ ဝါးရံုပင္မ်ား ရွိၾကရာ ဝါးရံုမ်ားလည္း တခုႏွင့္ တခု ဆက္ေန၍ ေတာတခုသဖြယ္ ျဖစ္ေနေလ့ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္တြင္လည္း မ်ိဳးမတူေသာ ဝါးရံု အမ်ားအျပားရွိပါသည္။ ထိုဝါး အမည္ေပါင္းစံုအား မေရးျပတတ္ပါ။
ဤ ဝါးရံုမ်ား မည္မွ် ထူထပ္သနည္း ဆိုလ်င္ ေတာေၾကာင္ မ်ား ပင္ရွိပါသည္။ ဧရာဝတီ ျမစ္သို႔ အသြား ဝါးရံုပင္မ်ားၾကားမွ ေကာက္ညႇင္း ေပါင္းနံ႕ရလ်င္ ေသခ်ာေပါက္ ထိုဝါးရံုးတြင္ ေၾကာင္ နံ႔သာ ရွိေနပါၿပီ။ အိမ္သို႔ ျပန္သြား ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သြားေခၚ ။ လက္နက္ကရိယာ ယူ ။ လက္နက္ဟု ဆိုရာတြင္ ေလာက္ေလးခြအား ဆိုလိုပါသည္။
ေက်ာင္းတက္လ်င္ စာအုပ္ ခဲတံထည့္ေသာ လြယ္အိတ္မွာ ေက်ာင္းပိတ္လ်င္ ေလာက္စာလံုးထည့္ေသာ အိတ္ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ဆိုခဲ့သည့္ အတိုင္း သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ ႏွင့္ အိမ္ရွိ ေခြးသံုးေကာင္ ေခၚ ထို ေကာက္ညႇင္းေပါင္း နံ႕ရေသာ ဝါးရံုသို႔ လစ္ၾကပါေလၿပီ။ အိမ္တြင္ ရွိေသာ ေခြးသံုးေကာင္ကလည္း ေခၚစရာပင္မလိုပါ။ သခင္ ေလာက္ေလးခြ အိတ္ ကိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ အေနာက္မွ အၿမီး တႏွံႏွံႏွင့္ လိုက္လာပါေတာ့သည္။
ထို ေၾကာင္ရွိေသာ ဝါးရံုသို႔ ေရာက္လ်င္ ေခြးသံုးေကာင္မွာ ဝါးရံု ကို ပါတ္ဝိုင္း၍ ထိုးေဟာင္ပါေတာ့သည္။ ေၾကာင္ကလည္း ေခြး ေၾကာက္၍ ဝါးရံုပင္ ထိပ္ဖ်ားသို႔ ေျပးတက္ ပါေတာ့သည္။ ဤ ေၾကာင္ဖမ္းနည္းမွာ ေၾကာင္အား ေနာက္ဆံုး ဝါးရံု ပင္ အထိ မွ်ား ေခၚရပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေခြးရွိ၍ ဆင္းမလာေတာ့ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဝါးရံုပင္ေပၚတက္၍ ေလာက္ေလးခြျဖင့္ ျပစ္လ်င္ ေနာက္ဝါးရံု တခုသို႔ ခုန္ကူးသြားပါသည္။ ဤ နည္း ျဖင့္ ေနာက္ဆံုး ဝါးရံု အထိ ေျခာက္၍ ေခၚ ။ ေနာက္ဆံုး ခုန္ကူးစရာ ဝါးရံု မရွိေတာ့လ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဝါးရံုေပၚတက္ ။ ဝါးပင္ေပၚတက္ရသည္မွာ အလြန္လြယ္ပါသည္။ ေအာက္ေျခတြင္ ရႈပ္ေထြးေနသေလာက္ အပင္ျမင့္လာေလ ဝါးပင္တြင္ရွိေသာ ဝါးဆစ္မ်ားမွ ဝါးကိုင္း မ်ားေပၚ ေျခနင္း ၍ တက္သြားရံုသာ ျဖစ္ပါသည္။
ဝါးရံု ပင္ ထိပ္ဖ်ားထိ မတက္ႏိုင္လ်င္ တဝက္ခန္႔အထိ တက္၍ က်က် နန ေနရာယူကာ ထို ဝါးရံုထိပ္ဖ်ားသို႔ ေရာက္ေနေသာ ေၾကာင္အား ေလာက္ေလးခြျဖင့္ ဝိုင္း ျပစ္ပါေတာ့သည္။ ေၾကာင္လည္း ေျပးစရာ ဝါးရံုပင္ မရွိေတာ့၍ ဝါးရံုပင္ ထိပ္ဖ်ားမွ ေျမႀကီးေပၚသို႔ ခုန္ခ်ပါေတာ့သည္။ အေတာ္ျမင့္ပါသည္။
ထိုေၾကာင္ ေျမႀကီးေပၚသို႔ ေရာက္လ်င္ က်န္သည့္ တာဝန္ကေတာ့ ေခြးသံုးေကာင္၏ တာဝန္သာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ အေကာင္ပေလာင္မွ ကၽြန္ေတာ့ ေခြးသံုးေကာင္၏ ပါးစပ္မွ လြတ္႐ိုးထံုစံမရွိပါ။ ေၾကာင္ရလာလ်င္ ဧရာဝတီ ျမစ္ေဘး ကိုင္းေတာမ်ားၾကား ေခ်ာင္က်ေသာေနရာ မီးပံုဖို ၍ ေၾကာင္ဖုတ္စားၾကပါေတာ့သည္။ ေခြးတဝက္ လူတဝက္။
ဤ အေကာင္ပေလာင္ သတ္ ၊ သားသတ္ ငါးဖမ္း ႏွင့္ ပါတ္သက္၍ ငယ္ငယ္က စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္း ဝါသနာ ပါခဲ့သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ ေရာက္၍ ဗုဒၶဘာသာ စာေပမ်ား ဖတ္တတ္လာေသာ အခါ ဝဋ္ ဟူေသာ အေၾကာင္းအရာ မ်ား နားလည္ တတ္လာ၍ ထို သားငါး သတ္ေသာ စိတ္႐ိုင္းမ်ား အေတာ္ ေလွ်ာ့ပါးသြားခဲ့ပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ February လအတြင္းက ကၽြန္ေတာ့ မဂၤလာေဆာင္ အႀကိဳ ေန႔တြင္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား စံု၍ ဝက္သတ္စား ၾကေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္မၾကည့္လို၍ အျခားေနရာသို႔ ထြက္သြားခဲ့ပါသည္။ ဝက္သတ္သည္ကို မၾကည့္ လို၍ ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြား ေၾကာင္း ေဆြမ်ိဳးမ်ား သိေသာအခါ ဝိုင္းရယ္ၾကပါသည္။ အေၾကာင္း မွာ ကၽြန္ေတာ္၏ ငယ္ဘဝအေၾကာင္း စံု မည္မွ် သားသတ္ ၊ ငါးသတ္ ဝါသနာ ပါခဲ့သည္ကို သိ၍ ဝိုင္း ရယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္လက္ေဖၚျပေပးပါမည္။
ျမန္မာလူငယ္မ်ား steemit တြင္ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ....
Author : Henry Aung ( Kachin )
MSC : 001