အိမ္လြမ္းသူ
က်ြန္ုပ္သည္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝအရြယ္တြင္ပင္
အိမ္နွင့္ခ်စ္ရေသာမိသားစုကိုခြဲကြာကာ ျမို့ေက်ာင္းသို့
ပညာသင္ရန္အလို့ငွာ ေရာက္လာခဲ့ရ၏။ျမို့ေက်ာင္း
တက္ရမွာဆိုသျဖင့္ ျမို့ကိုအထင္ၾကီးစိတ္ရွိေသာက်ြန္ုပ္
အလြန္ေပ်ာ္၏။ငယ္စဥ္က ဘာမွေရေရရာရာ နားမလည္
ေသာအရြယ္မို့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားၾကြားရလ်ွင္ ေပ်ာ္၏။
ျမို့ေက်ာင္းသို့ေျပာင္းေရႊ႔ရာတြင္ အေဖ အေမ ညီကိုေမာင္နွမတို့ လိုက္ပါပို့ေဆာင္၏။မိသားစု စံုစံုလင္လင္ျဖင့္
ျမို့တက္ရသည္မို့ ေပ်ာ္မဆံုးေပ။က်ြန္ုပ္ သြားတက္ရသည္ကား ဘ.က ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းျဖစ္
ေလသည္။ေက်ာင္းေန ေက်ာင္းစား သဖြယ္ ေနရ၏။
မိဘမ်ားနွင့္အတူ လာစဥ္က ေပ်ာ္ရေသာ္ျငား ဆရာေတာ္တြင္ အပ္နွံျပီး ျပန္သြားသည့္အခါတြင္ က်ြန္ုပ္သည္
တစ္ခါမွမခံစားဖူးေသာ ဝမ္းနည္းမႈရွည္ ဆို့အက္မႈၾကီးကို
ခံစားရေလသည္။မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ တစ္ညတာကို
အိပ္စက္ျခင္းမျပုနိုင္ဘဲျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ရသည္။
ထိုအခ်ိန္မွစက်ြန္ုပ္သည္ အိမ္ကိုလြမ္းဆြတ္ျခင္းေဝဒနာကို အလူးအလဲခံစားရေလသည္။ငယ္စဥ္အရြယ္မို့
တစ္ခုခုၾကံုေတြ႔ရတိုင္း အလြန္ပင္ဝမ္းနည္း၏။ထိုအခ်ိန္
မ်ားတြင္ အတမ္းတမိဆံုးသည္ အိမ္ပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ေနရသည္မို့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား၏အနိုင္က်င့္မႈကို ခံရသည့္ အခါတြင္လည္း အားကိုး
ရာ အေဖနဲ႔အေမရွိရာ အိမ္ကိုပင္ ေတာင့္တမိ၏။ညအိပ္
သည့္အခါလည္း အိမ္တြင္ပင္ နွစ္ျခိုက္စြာအိပ္ေပ်ာ္သည္ဟုထင္၏။ေႏြဥတုေနပူသည့္အခါ အိမ္သည္ပင္အရိပ္
ပိုရ၏။မိုးဥတုမိုးရြာသည့္အခါ အိမ္သည္ပင္လံုျခံု၏။ေဆာင္းဥတုခ်မ္းေအးလွသည့္အခါ အိမ္တြင္လည္း သည္ေစာင္ သည္ျခင္ေထာင္ သည္အေႏြးထည္ ဤတြင္လည္း သည္လိုပင္အိပ္ရျငား အိမ္သည္သာ ပို၍ေႏြးေထြးလံုျခံုမႈရွိလွသည္ဟုထင္ေခ်၏။ဟင္းေကာင္းေကာင္း
စားရျငားလည္း အခ်ဥ္ဟင္းတစ္ခြက္နဲ႔ အိမ္သည္သာပို၍
ထမင္းျမိန္လွသည္။ဤကားအိမ္လြမ္းသူက်ြန္ုပ္အေတြးမ်ားပင္ျဖစ္ေလသည္။
ျမို့ၾကီးျပၾကီးတြင္ ဟင္းေကာင္းထမင္းေကာင္းပင္
စားရေသာ္ျငား အိမ္တြင္ ဘာမွမရွိေသာ္လည္း မိသားစု
စံုစံုလင္လင္နွင့္စားရေသာ အရသာသည္ဘာနဲ႔မ်ွမလွဲနိုင္
ေပ။ထိုသို့ေသာအရသာ က်ြန္ုပ္မရရွိေတာ့သည္မွာ ၉နွစ္
ခန့္ပင္ရွိေလျပီ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အိမ္ျပန္ရ
ေသာ္လည္း ညီကိုေမာင္နွမမ်ား မစံုလင္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ထိုအရသာကင္းမဲ႔ရေလသည္။သို့ေပမဲ႔ အေဖနွင့္အေမအိမ္ အေမ့လက္ရာသည္ ကား ထာဝရမေမ့နုိုင္ေသာေနရာ ထာဝရစြဲေစေသာ အရသာမ်ားျဖစ္ေခ်သည္။
ယခုအခ်ိန္မ်ားတြင္ အဘယ္မ်ွေပ်ာ္ေစေသာအရာမ်ားေတြ႔ရွိကာမူ လြန္ခဲ႔ေသာ၉နွစ္က အခ်ိန္မ်ားထက္ က်ြန္ုပ္
အား မေပ်ာ္ရႊင္ေစနိုင္ခဲ႔ေပ။ညီအစ္ကိုေမာင္နွမ စံုစံုလင္
လင္ မိသားစုစံုစံုလင္လင္ျဖင့္ရွိခဲ႔ေသာအခ်ိန္မ်ားသည္
က်ြန္ုပ္အတြက္ ေမ့မရေသာ အခိုက္အခန့္မ်ားပင္။ထိုသို့
ေသာ အခ်ိန္မ်ားရွိသည့္ အိမ္ေလးကို ျပန္လိုခ်င္မိတမ္းတမိပါ၏။
ျမို့ျပမွာ လူၾကီးတစ္ေယာက္သဖြယ္ ေနရ ျပုရ
ရေသာ္လည္း အိမ္သို့ျပန္ေရာက္သည့္အခါ ၅နွစ္ကေလး
တစ္ေယာက္ကဲ႔သို့ျဖစ္သြားေခ်၏။ဤအျဖစ္ကား အိမ္ေဝးသူတိုင္း ခံစားဖူးၾကမည္သာ။အေဖနွင့္အေမအိမ္ေလး
သည္ထာဝရေအးခ်မ္း၏။အပူကင္းစင္၏။ျပန္လည္နုပ်ိဳ
မႈကိုေပးစြမ္းနိုင္၏။ခြန္အားသစ္ကိုေပး၏။လိုခ်င္သည့္အရာဝတၱဳ တိုင္းသာ မရွိနိုင္ေသာ္ျငား အၾကင္နာေမတၱာ
အၾကင္နာ ဂရုဏာ မုဒိတာ ေႏြးေထြးမႈ လံုျခံုမႈ စသည့္
အရာတို့ကား ယူငင္၍မကုန္ရွိေခ်ေလသည္။ဤကား
က်ြန္ုပ္၏ အျမဲလြမ္းဆြတ္တမ္းတေနရေသာ အိမ္ေလးျဖစ္ေလသည္။
ျမို့ျပၾကီးမွာ အေနၾကာလွေသာ္လည္း အိမ္ကိုလြမ္းေသာစိတ္သည္ ယေန့တိုင္ မေျပေပ်ာက္နိုင္။အေဖ့ကို
လြမ္းသည္။အေမ့ကိုလြမ္းသည္။ညီအစ္ကိုေမာင္နွမမ်ား
စံုလင္မႈကိုလြမ္းသည္။အေဖနွင့္အေမရွိေသာအိမ္ေလးကိုလြမ္းသည္။ရာသီအလီလီ နွစ္အလီလီေျပာင္းေသာ္
ျငား က်ြန္ုပ္သည္ အိမ္လြမ္းသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ အိမ္
လြမ္းသူအေတြး အိမ္လြမ္းသူအေဆြးျဖင့္ အစဥ္ရွိေနေခ်သည္တကား။
