"ေမေမ စာကေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ေသ
တာလဲ ဟင္"
ေမးမည္ဆိုလည္း ေမးခ်င္စရာပါ။ ယခုေသေနေသာစာေလးမ်ားမွာအေမႊးအမ်ွင္ထူၿပီး အေကာင္ႀကီးသည့္ သန္စြမ္း
သည့္အေကာင္မ်ားျဖစ္ေနသည္။
ႀကံဳလွီေသးေကြးေသာ ငယ္ရြယ္ေသာငွက္ကေလးမ်ားႏွင့္ ငွက္အခ်ိဳ႕မွာ ရွင္သန္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္လည္း ေရာဂါမျဖစ္နိုင္ပါ။ ေဒါေဝလြင္ ေသခ်ာသိလိုက္ပါၿပီ။
"သား ခုျမင္ေနရတဲ့ ေသေနတဲ့စာေလးေတြဟာ
ညက သူတို႔ေတာင္ပံၾကားကိုတိုးဝင္ေနတဲ့ အေကာင္ငယ္စာကေလးေတြကို ထုိးဆိပ္လႊတ္တဲ့ အုပ္စုေပါ့ကြယ္"
"ၿပီးေတာ့ ေဟာ ဟိုမွာ ပ်ံဝဲေပ်ာ္ျမဴးေန
ၾကတဲ့ စာကေလးေတြကေတာ့ သူတို႔ေတာင္ပံၾကားမွာ စာကေလးငယ္ေတြကို
ေႏြးေထြးေစတဲ့ အုပ္စုေပါ့"
ေဒါေဝလြင္က ဆက္လက္ၿပီး "သား မွတ္ထားကြဲ႕။ ငါ့မွာ ငါသြားလိုရာကို ပ်ံသန္းဖို႔ ၾကံ့ခိုင္သန္စြမ္းတဲ့ အေတာင္ပံေတြ
ရွိတယ္။ ခ်မ္းေအးတဲ့ဒဏ္ကို အံတုဖို႔
ထူထဲတဲ့အေမႊးမ်ွင္ေတြကို ပိုင္ဆိုင္တယ္။ ငါဟာ ေလာကႀကီးမွာ ရွင္သန္ရပ္
တည္နိုင္တယ္ဆိုတဲ့ မာန္မာနေတြနဲဲ႔
ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေမတၱာတရားမထားပဲ မိမိထံ အားကိုးခိုဝင္လာတဲ့ အားႏြဲ႔ငွက္ကေလးေတြကို ထိုးဆိတ္တဲ့
ငွက္ေတြဟာ ခ်မ္းေအးလြန္းလွတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ မာနကိုေပြ႔ပိုက္ရင္းေသ
ဆံုးေနၾကတာေပါ့ကြယ္။
ညက သားေတြ႔ရတဲ့ အျပန္အလွန္ေဖးမကူညီၾကတဲ့ စာကေလးငွက္ကေလးေတြကေတာ့ တစ္ေကာင္ရဲ႕အေတာင္ပံၾကား
တစ္ေကာင္တိုးေဝွ႔ၾကရင္း ဆိုးရြားလွတဲ့
ေဆာင္းရာသီရဲ႕အေအးဒဏ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကတယ္ သား"
"သား ဒီစာကေလးေတြရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ကို သင္ခန္းစာယူပါ သား။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သားေလးရဲ႕ေရွ႕ဆက္ရ
မယ့္ဘဝမွာ သားရဲ႕မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ေဖး
ကူမၿပီး ေရွ႔ဆက္ၿပီး ရွင္သန္ရမွာ မလို႔ပဲ
သား။ မာနကိုဖက္တြယ္ရင္း ေသဆံုးေန
ၾကတဲ့သူေတြကို သားပတ္ဝန္းက်င္မွာ
ေတြ႔ရလာရမွာ။ သားေလးကို ေမေမမွာ
ခ်င္တာက သားမွာ အတတ္ပညာ ဥစၥာဓန ျပည့္စံုၾက့ံခိုင္ေနခ်ိန္မွာလည္း တပါး
သူကို စာနာကူညီဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔သား။
သားရ႕ဲအေတာင္ေအာက္မွာ သူတို႔ကို
ေႏြးေထြးခြင့္ေပးရင္ သူတို႔ရဲ႕အေႏြးဓာတ္ကို ျပန္ရလို႔ ေမ့ေမ့သားေလး ၾကမ္းတမ္းတဲ့ေလာကဓံရာသီဥတုကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ရွင္သန္နိုင္မွာပါသား။
ေလာကဓံ လိႈင္းရိုက္ခက္လို႔ နိမ့္ပါးတဲ့
ဘဝကိုသား ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရခ်ိန္မွာ
သားရဲ႕ မိတ္ေဆြေတြက သားကိုအားေပးစကားေတြ မိတ္ေဆြပီသတဲ့ ေဖးမကူ
ညီမႈေတြနဲ႔ သားကိုေႏြးေထြးေစတဲ့အခါ
အခု ေမေမေျပာတာေတြကို သားေလး
နားလည္မွာပါ။ မိတ္ေဆြစစ္ဆိုတာ သားအခက္အခဲျဖစ္တဲ့အခ်ိ္န္မွာ သားအနားမွာ ေအးအတူပူအမ်ွရွိေနနိုင္သူမ်ိဳးပဲသား။ မိတ္ေဆြစစ္ဆိုတာ ေရႊထက္ရွားတယ္ သား။ ဒါဆိုရင္ သားေမေမ့
ကို ေမးခ်င္လိမ့္မယ္။ မိတ္ေဆြစစ္ကို
ဘယ္လိုေတြ႔နိုင္မလဲဆိုရင္ ေမေမသား
ကိုေျပာခ်င္တာက မိတ္ေဆြစစ္ကို ေတြ႔ခ်င္ရင္ "ကိုယ္တိုင္က မိတ္ေဆြစစ္
ျဖစ္ဖို႔ပဲ"တဲ့။
မိမိေတာင္ပံၾကားခိုဝင္လာတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို ေမတၱာပြား ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး
ေႏြးေထြးေစတာ ဟာ မိတ္ေဆြေကာင္း
ျဖစ္ေအာင္ေနတာပဲကြဲ႕။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိတ္ေဆြငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈ(မိတ္ေဆြစစ္ျဖစ္မႈ)ေၾကာင့္ သူတို႔
ေတြလည္း ဆက္လက္ရွင္သန္ၿပီး ဟိုသည္ပ်ံဝဲ ေပ်ာ္ျမဴးေနနိုင္ၾကတာေပါ့ကြယ္" ဟုဆိုကာ အစာေက်ြးေနက်ေနရာ
တြင္ ပ်ံဝဲေနေသာ စာကေလးမ်ားကို ၾကည့္ကာ ၿပံဳးလိုက္ပါေတာ့သည္။
ၿပီးေနာက္ "ကဲ သားလည္း ေက်ာင္းသြားဖို႔အခ်ိန္ နီးၿပီေနာ္" ေမေမသားနဲ႔လိုက္ဖို႕ျပင္လိုက္ဦး မယ္။ အဆင္သင့္ျပင္ထားေနာ္သား" ။ စာအုပ္မ်ားကိုစားပြဲ
မွ သိမ္းရင္း" ဟုတ္ကဲ့ေမေမ"ဟူေသာ
ေကာင္းထက္အသံက တက္ႂကြမႈအျပည့္ႏွင့္။ ဒါကလည္း အေၾကာင္းရွိသည္။
သည္ေန႔ ေက်ာင္းမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား မ်ား၏ က်ပန္းစကားေျပာ
ၿပိဳင္ပြဲရွိသည္ မဟုတ္လား။ ျပင္ဆင္စရာ
ရွိသည္မ်ားၿပီးစီးသည္ႏွင့္ ေဒါေဝလြင္တို႔သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ေက်ာင္းသို႔
ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
ေက်ာင္းဝင္းတြင္း၌ ေက်ာင္းသားမ်ား
လိုက္ပါအားေပးၾကေသာ မိဘမ်ားႏွင့္
စည္ကားလ်က္ရွိသည္။ ၿပိဳင္ပြဲဝင္မ်ားမွာ တိုက္ပံုအက်ီၤေလးမ်ားႏွင့္။ ေကာင္းထက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုၾကည့္လိုက္ၿပီး
မိမိ၏ အဝတ္အစားမ်ားကို ေက်နပ္အား
ရမိသည္။ေဒါေဝလြင္သည္ သားမ်ားအေပါခ်စ္သေလာက္ ဂရုလည္းစိုက္ခဲ့
သည္။ ယခုလည္း ေကာင္းထက္ဝတ္ေသာအဝတ္အစား ဖိနပ္တို႔ကို ေကာင္းေပ့ဆိုသည္မ်ားသာျဖစ္သည္။ သို့ေသာ္
မိႏွင့္ဖႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ျမင္ေသာအခါတြင္မူ အားငယ္မိပါသည္။
မၾကာခင္အခ်ိန္အေတာတြင္း၌ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေျပာသြားၾကရာ
ေကာင္းထက္အလွည့္သို့ပင္ေရာက္လာ
သည္။ မိုက္ရွိရာ စင္ျမင့္ေပါေလ်ွာက္လွမ္းသြားရာတြင္ ေျခေထာက္မ်ားမွာ ပ်စ္ေနသလိုလို။ လူႀကီးမိဘႏွင့္ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ဆရာဆရာမမ်ားႏွင့္
မ်ားျပားလွေသာ ပရိတ္သတ္ကိုၾကည့္
ကာ ေကာင္းထက္တစ္ေယာက္ ေခြ်းျပန္လာသည္။ မၾကာမီ ဒူးမ်ားလည္းတုန္
လာသည္ကို ဖံုးဖိရန္ ေျခ၂ေခ်ာင္းကို ေတာင့္ထားလိုက္ရသည္။ အသက္ရႈသံ
မ်ားက တျဖည္းျဖည္းျမန္လာၿပီး အိမ္မွ
ျပင္ဆင္လာေသာ ေျပာစရာမ်ား မွတ္သားလာသည္မ်ားလည္း ေခါင္းထဲ
တြင္ ေပါမလာေတာ့။ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး
ရပ္လ်က္ပင္္ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့စကားမ်ား ေကာင္းထက္ႏႈတ္ဖ်ားမွ ထြက္လာသည္။ ေကာင္းထက္အဖို႔မူ "တိုးတက္လာေသာ ေခတ္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား"ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စင္ျမင့္ေပါေျပာရေသာ ၁၀ မိနစ္သည္ ၾကာလြန္းလွသည္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ တိုးလိုက္က်ယ္လိုက္ ထစ္လိုက္
ေခ်ာင္းဟန့္လိုက္ႏွင့္ ေျပာေနသည့္ေကာင္းထက္ကုိ မည္သူမ်ွသေဘာက်ႏွစ္
သက္ဟန္မတူ။စိုးရိမ္ႀကီးစြာ က်ပန္းေျပာေနရင္း ေကာင္းထက္လည္းပရိတ္သတ္ထဲမိမိေျပာသည္ကို သေဘာက်ႏွစ္သက္သူမ်ားပါေလ မလား။ေမ်ွာ္လင့္
တႀကီး အားကိုးေသာ မ်က္ဝန္းအစံုျဖင့္
ရွာၾကည့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ တြတ္တီ တိုးတိုးေျပာၾကရင္း ႏွာေခါင္းရံႈေနၾကသည္
ကိုၾကည့္ရင္း အေျခအေနကိုသေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ဒီလိုႏွင့္ပဲ ေကာင္းထက္၏ ၁၀ မိနစ္က်ပန္းေျပာ၍ ၿပီးသြား
သည္။ ေကာင္းထက္လည္း မိမိကိုယ္ကို
စိတ္ပ်က္အားငယ္မိသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ "ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း"
လက္ခုပ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။သို႔
ေသာ္ ၾကားရသည္မွာ ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔
နိုင္လွသည္။ ေသခ်ာပါသည္။ ဒါ လူတစ္ေယာက္တည္း၏ လက္ခုပ္သံပဲျဖစ္သည္။သည္လက္ခုပ္သံကို ေကာင္းထက္
ၾကားဖူးသည္။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးၾကားဖူး
သည္ဟု ေတြးေနမိသည္။ဒီလက္ခုပ္သံ
သည္ကား မိမိညီေလး လမ္းေလ်ွာက္စအရြယ္တြင္" ရပ္နိုင္ေပ ရပ္နိုင္ေပ"ဟူ
ေသာ အသံႏွင့္အတူ လဲသြားလိုက္ ျပန္ထလိုက္ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ တစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္
လဲသြားလိုက္ျဖစ္ေနေသာ ညီေလးကို
အမွတ္ရေစသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ လက္ခုပ္သံလာရာသို႔ ၾကည့္လိုက္ရာ ေဒါေဝလြင္တစ္ေယာက္ ေကာင္းထက္အား လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္းတီးလ်က္အားေပးေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။
လက္ခုပ္သံ။ေဒါေဝလြင္၏လက္ခုပ္သံသည္ ေကာင္းထက္ေတြ႔ဖူးေသာ အျခား
ေသာ လက္ခုပ္သံမ်ားႏွင့္မတူပါ။လြတ္လပ္ေရးေန႔ အေျပးၿပိဳင္ပြဲတြင္ အနိုင္
ရသူမ်ား ဆုယူခ်ိန္တြင္ လက္ခုပ္သံမ်ားကိုေကာင္းထက္ၾကားရသည္။
အတန္းထဲတြင္ စာေတာ္သူမ်ားကိုဆုေပးေသာအခါတြင္လည္း လက္ခုပ္သံမ်ားကိုၾကားရသည္။
ဒီလက္ခုပ္သံမ်ားကား အနိုင္ရသူတို႔အတြက္သာျဖစ္သည္။ေသခ်ာေျပာရလ်ွင္ ဆုရသူမ်ားအတြက္ တီးသည့္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္ လက္ခုပ္သံ။
ယခုၾကားရေသာ လက္ခုပ္သံကားထိုထို
ေသာ လက္ခုပ္သံမ်ားႏွင့္မတူပါ။ ေႏြးေထြးသည္။ လံုၿခံဳသည္။ေပ်ာ္ရႊင္ရသည္။
အားတက္ရသည္။
ဤလက္ခုပ္သံသည္ကား မိခင္တစ္ဦး၏
လက္ခုပ္သံျဖစ္သည္။ဒီလက္ခုပ္သံျဖင့္
ပင္ ကေလးတစ္ေယာက္ လမ္းေလ်ွာက္
တတ္လာသည္။ ရပ္နိုင္ေပ ရပ္နိုင္ေပဟု
ဆိုကာ လက္ခုပ္တီး၍ ကေလးအားမတ္
တပ္ရပ္နိုင္ရန္ သင္ေပးေနသည့္မိခင္
တစ္ဦးအား ျမင္ေယာင္ၾကည့္ပါ။ယခု
ထိုလက္ခုပ္သံကို ေကာင္းထက္ၾကားေနရျခင္းျဖစ္သည္။
တေလာကလံုးက လူေတြသင့္ကိုေက်ာ
ခိုင္းသြားလ်ွင္ပင္ သင့္အေမကေတာ့ သင္ႏွင့္အၿမဲတမ္းရွိေနပါလိမ့္မည္။
မိႈင္ေတြေငးေနသည့္ ေကာင္းထက္ကို
ေခါၿပီး ေဒါေဝလြင္ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။
"ေမေမ သားေနာက္ႏွစ္ေတြမၿပိဳင္ေတာ့
ဘူး" ဟု ေျပာေသာေကာင္းထက္ကို ေဒါ
ေဝလြင္မွ ၿပံဳး၍ၾကည့္ေနရာ"ေမေမက
ဘာလို႕ၿပံဳးေနတာလဲ"ဆိုေသာ သား၏
အေမးကို သားကိုေမေမ ဘဝအတြက္
အေရးႀကီးတဲ့ သင္ခန္းစာကို သင္ေပးဖို႔
အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလို႔ ေမေမထင္တယ္။
ေကာင္းထက္လည္း"ဟုတ္ ေမေမ သားကို ဘာသင္ေပးမွာလဲ" ဟု စိတ္ဝင္တစားေမးလိုက္သည္။
"သား ဟိုမွာေတြ႔လား" ေဒါေဝညႊန္ျပရာ
သို႔ၾကည့္လိုက္ရာ အိမ္ေရွ႕သစ္ပင္၏ဂြဆံုရွိ ငွက္အသိုက္ထဲတြင္ အပ်ံသင္စငွက္ကေလးမ်ားကို ေတြ႔ေနရသည္။ အေတာင္စံုစျပဳ၍ လက္ေတြ႔ေလာက၌စတင္ပ်ံသန္းေနၾကေသာ ငွက္ကေလးကို
ကို ေသခ်ာၾကည့္ေနသည္။ မၾကာခင္မွာ
ငွက္ကေလးလည္း အသိုက္ေပါမွ ခုန္ခ်
လိုက္သည္။ အသိုက္ေအာက္သို႔ အနည္းငယ္နိမ့္က်သြားၿပီး ေလထဲတြက္ေတာင္ပံကို ရုန္းကန္ခက္ေနသည္။ေကာင္းထက္မွာ ငွက္ကေလးျပဳတ္က်မွာစိုး
ရိမ္ေနစဥ္ ေအာင္ျမင္စြာပ်ံသန္းသြားေသာငွက္ကေလးအတြက္ သက္ျပင္းခ်မိ
သည္။
ေဒါေဝလြင္မွ "သား ငွက္ကေလး
ပ်ံတာေတြ႔တယ္မလား တူတူပဲသား အေမတို႔လူေတြလည္း ဘဝေလဟာနယ္ထဲကို အသိုက္(အိမ္)ကေန ပ်ံသန္းတဲ့အခါ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔မပ်ံနိုင္ခင္မွာ
အသိုက္ရဲ႕ေအာက္ကိို အရင္ျပုတ္က်ရ
တယ္။ ၿပီးမွ ဖလက္ဖလက္ လူးလြန္႔ၿပီး
ရုန္းကန္ပ်ံသန္းရတယ္သား။ ခု ငွက္ကေလးကိုၾကည့္ပါဦး။ ေလထဲမွာပ်ံဝဲ
ေနလိုက္ပံုမ်ား။
လူေတြမွာလည္း အတူတူပဲသား။ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔မပ်ံနိုင္ခင္မွာ ျပုတ္က်တဲ့အဆင့္ နိမ့္ဆင္းတဲ့အဆင့္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ရ
တယ္သား။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ သားအခု
က်ပန္းစကားေျပာၿပိဳင္တယ္။ျပဳတ္က်ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ သားေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔မပ်ံနိုင္ခင္ ျဖတ္သန္းရတဲ့ အဆင့္ပဲသား။ဒီေတာ့ သားလူးလြန္႔ ႀကိဳးစားပ်ံသန္းၿပီး
ေလာကသစ္မွာ ေပ်ာ္မွာလား။လက္ေလွ်ာ့လိုက္ၿပီး အေသခံမွာလား"
တိတ္ဆိတ္လ်က္ ေခါင္းညိတ္ေနေသာ
ေကာင္းထက္ကို ၾကည့္ၿပီး ေဒါေဝလြင္
ေက်နပ္စြာၿပံဳးလိုက္သည္။ သူ၏သင္ခန္းစာကို သားေကာင္းထက္နားလည္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
ခဏအၾကာတြင္ တစ္ခုခုကို သတိရဟန္
ျဖင့္ ေကာင္းထက္ကိုေခါကာ အိမ္မ်က္နွာသာရွိ ပန္းပင္မ်ားၾကားေခါလာခဲ့သည္။
ႏွင္းဆီပန္းမ်ားမွာ အနီ အျဖဴ ပန္းေရာင္
ျဖင့္ အေရာင္စံုကာလွပေနသည္။ေလေျပတခ်က္အေဝွ႕တြင္ ယိမ္းႏြဲ႕သြားေသာ
ပန္းမ်ားႏွင့္အတူ အနည္းငယ္ယိမ္းလိုက္မိသလိုလို။ လိပ္ျပာမ်ားကလည္း
ပ်ံဝဲလ်က္။ ေဒါေဝလြင္က "သား ဒီမွာ
လာၾကည့္ပါဦး" ဟုဆိုကာ သစ္ကိုင္းတြင္တြဲေလာင္းျဖစ္ေနေသာ အရာတစ္ခုကိုျပသည္။
ဒါကို ေပါက္ဖက္လို႔ေခါတယ္သား။ လွပတဲ့လိပ္ျပာေလးေတြဆိုတာျဖစ္လာဖို႕ သူတို႔ရဲ႕ပိုးအိမ္ကိုသူတို႔
ေဖာက္ထြက္ရတယ္သား။ ေဖာက္မထြက္နိုင္တဲ့ အေကာင္က ပိုးအိမ္ထဲမွာပဲ
ေသသြားၾကတယ္ဟုဆိုကာ ပိုးအိမ္ထဲ
တြင္ေသေနေသာ ေပါက္ဖက္မ်ားကိုျပ
လိုက္သည္။ ခုသားျမင္ေနရတဲ့ ပန္းပြင့္ေတြေပါ ပ်ံလိုက္ဝဲလိုက္နဲ႔ ေတာင္ပံ
တဖ်က္ဖ်က္ခတ္ၿပီးလွပေနတဲ့ လိပ္ျပာ
ေလးေတြဟာ ပိုးအိမ္ကိုေဖာက္ထြက္ခဲ့
ၾကလို႕ေပါ့ကြယ္။
သားေရွ႔ဆက္ေလ်ွာက္ရမယ့္ခရီးလမ္း
မွာလည္း သားဟာ ေပါက္ဖက္အေနနဲ႔
အခက္အခဲ ဒုကၡပိုးအိမ္ထဲက ေပါက္ဖက္ေလး ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သားရင္ဆိုင္ႀကံဳ
ေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို အားမေလ်ာ့တမ္း ၾကံ့ၾကံခံေသာဇြဲနဲ႔ေဖာက္ထြက္မယ္ဆိုရင္ အေရာင္အေသြးစံုတဲ့လိပ္
ျပာေလးလို ေအာင္ျမင္မႈေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ
ေတြ ဂုဏ္ယူမႈအေရာင္စံုနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ပ်ံသန္းနိုင္မယ့္ လွပတဲ့ဘဝေလးကို ပိုင္ဆိုင္မွာနိုင္မွာေပါ့ကြယ္။
"ကဲ ဒီေန႕ကေတာ့ ေမေမ့သားေလးအမ်ားႀကီးမွတ္ရလို႔ ပ်င္းေနၿပီလား"
"ေမ့ေမ့သားေလး ေရခ်ိဳးေတာ့ေနာ္
ၿပီးရင္ ထမင္းစားၾကမယ္" ေဒါေဝလြင္လည္းေကာင္းထက္ကို ေရခ်ိဳးရန္မွာ ၿပီး ထမင္းဝိုင္းျပင္ရန္ မီးဖိုထဲဝင္သြားေတာ့သည္။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေန႔ရက္ေတြက ကုန္ဆံုးသည္မွာ ျမန္လြန္းသည္ ထင္မိသည္။ ေကာင္းထက္လည္း ကေလးပီပီ အေပါင္းအသင္းအေပ်ာ္အပါးမက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ကစားသည္။ညညဆိုလ်ွင္လည္း tvမွလာေသာ ကာတြန္းကားမ်ားၾကည့္ေသးသည္။ တျဖည္းျဖည္းနွင့္
ေကာင္းထက္၏ စာၾကည့္ခ်ိန္တို႔နည္း
လာသည္။ေဒါေဝလြင္က မဆူမရိုက္ပါ။သူ႔ခံယူခ်က္က ကေလးမ်ားကို ဦးေဏွာက္ထဲပဲ မွတ္မိရံုဆံုးမည္ဆိုလ်ွင္ရိုက္ၿပီး
ဆံုးမ၍ ရပါသည္တဲ့။ သုိ့ေသာ္ ကေလး
က ခဏသာ လိုက္နာတတ္ၾကသည္။
ကေလးကိုသေဘာေပါက္နားလည္သြား
ေအာင္ ႏွလံုးသားႏွင့္ဆံုးမမည္ဆိုပါက
ထိုကေလးက တသက္လံုးအခ်ိန္ကာလ
ရွည္ၾကာစြာ လိုက္နာ က်င့္ႀကံၾကသည္။
တနဂၤေႏြ ညတစ္ညတြင္ ေဒါေဝလြင္က
"သား ေကာင္းထက္ေရ လူတစ္ေယာက္အခ်ိန္ကို ဘယ္လိုသံုးေနတယ္ဆိုတာေမ့ေမ့ကိုျပပါ။ အဲလူရဲ႕အနာဂတ္ကို
ေမေမ သားကို ျပမယ္"
"ခုသားရဲ႕အနာဂတ္ကို ေမေမတို႔စဥ္းစား
ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္"
အဲဒီေတာ့ သားရဲ႕အခ်ိန္သံုးစြဲမႈကို ဇယားေလးလုပ္ၿပီး ေမေမ့ကိုျပ။
ေကာင္းထက္လည္း မိမိအခ်ိန္အသံုးျပဳ
ပံုကို ဇယားခ်ၾကည့္လိုက္သည္။
၁။အိပ္ခ်ိန္ ၁၀ နာရီ
၂။ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္ ၆ နာရီ
၃။စာက်က္ခ်ိန္ ၁နာရီ
၄။ကစားခ်ိန္ ၃ နာရီ
၅။ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ခ်ိန္ ၂နာရီ
၆။ဗာဟီရခ်ိန္ ၂ နာရီ
ေကာင္းထက္အသိစိတ္ဝင္လာသည္။ဟုတ္သည္ပဲ။စာၾကည့္ခ်ိန္တစ္နာရီေလးနဲ႔ ထူးခြ်န္ထက္ျမက္သူျဖစ္ခ်င္ရင္
စိတ္ကူးထဲ တိုက္အိမ္ေဆာက္သလိုျဖစ္
မည္ပင္။သူ ဇယားသစ္ဆြဲလိုက္သည္။
ထို႕ေနာက္စာၾကည့္ခ်ိန္ကို တိုးလိုက္သည္။
ေနာက္ေန႔တြင္ ေဒါေဝလြင္လည္း tvၾကည့္ရင္း ေကာင္းထက္ကို မီးဖိုထဲမွ ႏြားနို႔
ခြက္ကိုယူခိုင္းလိုက္သည္။ေကာင္းထက္
လည္း ႏြားနို႔ခြက္ကိုယူလာစဥ္ ဧည့္ခန္း
၌ ခလုတ္တိုက္လဲ၍ "ခြပ္"ဟူေသာအသံ
ႏွင့္အတူ ႏြားနို႔ထည့္ေသာ ေႁကြပန္းကန္
လည္း က်ကြဲသြားသည္။ ေဒါေဝလြင္လည္း ဘာမွ မေျပာပဲ စိုက္ၾကည့္ေနသျဖင့္
ေကာင္းထက္လည္း ေၾကာက္ရြံ႔ကာ မိမိအဆူခံရေတာ့မွာပဲ ဟု စိုးရိမ္ေနေလသည္။သုိ႕ေသာ္ ေဒါေဝလြင္က "သားႏြားနို႔
ခြက္ေမွာက္က်တာလား ေမေမသားကို
မဆူပါဘူးးဟုဆိုကာ ေႂကြခြက္အခြဲမ်ား
ကိုသိမ္းဆည္းေနသည္။ ထို႔ေနာ္ အနားေရာက္လာေသာ သားအားၾကမ္းျပင္
ေပါမွ ႏြားနို႔တို႔ျဖင့္ မ်က္နွာကိုသုတ္လိမ္းကာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ေဆာ့ၾကပါ
သည္။ အတန္ၾကာမွ ေဒါေဝလြင္က"သား ႏြားနို႔ေမွာက္လို႔ ေမေမမဆူပါဘူးးဒါေပမယ့္ သင္ခန္းစာေတာ့ယူ
တတ္ရမယ္သား။ သြား ေနာက္ထပ္ေရတစ္ခြက္ခပ္ၿပီးယူလာခဲ့။ သားဘယ္လို
လဲတယ္ ဘယ္လိုကိုင္လို႔ လဲတယ္ဆိုတာသိရေအာင္ ထပ္လုပ္ၾကည့္။ေဒါေဝလြင္က အဲသည္လို။ သားသမီးမ်ားကို
စည္းစနစ္ရွိရွိဆံုးမတတ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္လည္း ေကာင္းထက္မွာ အမွားမ်ားႀကံဳ
ေတြ႔လ်ွင္ အမွားမွ သင္ခန္းစာယူၿပီး ဘဝကို ေရွ႔ဆက္ရသည္ဟု ငယ္ငယ္နွင့္ပင္နားလည္ထားသည္။
ေကာင္းထက္ဆီသို႔မၾကာခဏအလည္လာေသာ ေက်ာ္ေက်ာ္ဆိုေသာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိသည္။ေက်ာ္ေက်ာ္သည္ ေက်ာင္းမၾကာခဏလစ္ၿပီး
ေဆးလိပ္ေသာက္ကြမ္းစား လက္ေတာက္ခံုထိုင္ေလ့ရွိသည္။ေကာင္းထက္လည္း ေက်ာ္ေက်ာ္ထံသလို႔ မၾကာခဏအလည္ေရာက္ျဖစ္သည္။ ဒီလိုႏွင့္တစ္ရက္မွာ ဖဲဝိုင္းသုိ႔ေကာင္းထက္ေရာက္လာ
ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ဒါကိုပင္လ်ွင္
ေဒါေဝလြင္ကသိသြားသည္။ေကာင္းထက္ေၾကာက္ေၾကာင္ႏွင့္အိမ္ျပန္ခဲ့သည္။
ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူ႔အေမရိုက္ေတာ့မည္မွာ ေသခ်ာသည္။အိမ္ထဲသို႔တိတ္တိတ္ေလးဝင္လာစဥ္"သားေရ ခဏလာပါဦးကြယ္"ေဒါေဝလြင္ေခါသံေၾကာင့္ ေကာင္းထက္တစ္ေယာက္ မိမိတံေတြးကို
ၿမိဳခ်လိုက္မိသည္။ "သား ခုဘယ္ကျပန္
လာတာလဲ ေမ့ေမ့ကိုမွန္မွန္ေျပာေနာ္"
ေကာင္းထက္မလိမ္ရဲပါ "ဟို ဟုိ ဖဲဝိုင္းမွာ ခဏထိုင္ၾကည့္ေနတာပါ ေမေမ"
"ေအး ဘယ္သူေတြရိုက္ေနၾကတာလဲ
ကြယ့္" ေဒါေဝလြင္အေမးေၾကာင့္ ေကာင္းထက္ အ့ံၾသျခင္းျဖစ္ရသည္။ မိမိကိုမဆူပဲ ဖဲရိုက္ေနသည့္ သူေတြအေၾကာင္းေမးေနသည္မွာ ထူးဆန္းေနသည္မဟုတ္ပါလား။
ေကာင္းထက္က "ဟုတ္ေမေမ ရြာထဲက
ဦးေက်ာ္စိုး ဦးေက်ာ္ဝင္း ကိုဝဏၰစိုး ကိုတီးေတာင္နဲ႔ အရက္ဆိုင္က ေက်ာ္ပုတို႔
ပါေမေမ"
ေဒါေဝလြင္က ေကာင္းထက္အားေသခ်ာၾကည့္လိုက္ၿပီး"ေမေမေမးတာကို သား ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးေျဖေနာ္ သားကိုေမေမ မဆူဘူးး အျပစ္မေျပာဘူး
အခု သားေျပာတဲ့သူေတြထဲမွာ နိုင္္ငံေတာ္ သမၼတျဖစ္မယ့္သူပါလား သား"
ေကာင္းထက္ၿပံဳးမိသည္။
ေဒါေဝလြင္ကဆက္လက္ၿပီး" ဒါဆို ရပ္ရြာသာေရးနာေရးလုပ္ၿပီး လူအမ်ားေလးစားရမယ့္ သူေကာပါနိုင္လား"
ေကာင္းထက္လည္း မေနနိုင္ေတာ့ပဲ
"ေမေမကလည္း ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္နိုင္မွာ
လဲ ခု သူတို႕အားလံုးက ဘာမွျဖစ္လာမွာ
မဟုတ္ဘူးး"ဟု ေျဖလိုက္သည္။
ေဒါေဝလြင္က ဆက္လက္ၿပီး"သားေလး
သူတို႕ၾကားမွာေနတဲ့ သားကေကာ ဘာျဖစ္လာမယ္ထင္လဲ"
ေကာင္းထက္ ငိုင္စင္းသြားသည္။ ေဒါေဝလြင္၏ အေမးကို သူမေျဖနိုင္ေတာ့ပါ။
ဟုတ္သည္ မိမိလည္း ဒီလိုဆက္လုပ္ေန
ရင္ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမည္မဟုတ္။ေသခ်ာသည္က သူတို႔ထဲကတစ္ေယာက္သာျဖစ္လာလိမ့္မည္။
ဦးေက်ာ္စိုးကိုၾကည့္ သူ႔မိန္းမကေစ်းဆိုင္ဖြင့္
ထားသည္မို႕ အလုပ္မလုပ္ပဲ ဖဲလွည့္ရိုက္ေနသူ ဦးေက်ာ္ဝင္းကေတာ့ ရြာထဲ
ၾကက္ဝိုင္း ဖဲဝိုင္းမွန္သမ်ွ ေရာက္တတ္သူ အလုပ္ကိုလက္ေၾကာတင္းေအာင္လုပ္သည္ဟူ၍မရွိ ဝဏၰစုိးႏွင့္တီးေတာင္ဆိုသူမွာ ေကာင္မေလးမ်ားႏွင့္ေပ်ာ္ပါၿပီး ဘီယာဆိုင္ထိုင္ ေလလြင့္ၿပီး
မ္ဘလုပ္စာထိုင္စားေနသူ ေက်ာ္ပုကေတာ အရက္ဆိုင္ဖြင့္ထားသူ သူအရက္ေလးဝင္ၿပီဆိုလ်ွင္ ၾကက္ဝိုင္း ဖဲဝိုင္းတြင္
အာက်ယ္တတ္သူ။
ယခု သူတို႔ၾကားက ကိုကေကာ ဘာျဖစ္မည္လဲ။
ေကာင္းထက္ နားလည္သြားပါသည္။
ေနာက္ေန႔မွစၿပီး ထိုေနရာမ်ားသို႔ မသြားေတာ့ပါ။ ေကာင္းထက္ သူတို႔လိုဘဝကို ျဖစ္သလိုမေနခ်င္ပါ။
မိခင္၏ လမ္းျပမႈေၾကာင့္သာ လမ္းမွား
မေရာက္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ မိခင္ေကာင္း၏တန္ဖိုးကို ေက်းဇူးတင္မိသည္။
ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္တစ္ႏွစ္က်ပန္းစကားၿပိဳင္ပြဲတြင္ အနိုင္ရဖို႕ စာအုပ္ေတြဖတ္ အိမ္ရွိ မွန္ေရွ႔မတ္တပ္ရပ္ စကားေျပာက်င့္
လိုက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစကားဝိုင္းတြင္
ႀကိဳးစားေျပာေကာ မိမိ၏အရည္အခ်င္း
မ်ားတိုးတက္ေအာင္လုပ္ရင္း ျပင္ဆင္ေနခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြထက္အခ်ိန္
ေပးရသည္။ႀကိဳးစားရသည္။ဒီလိုႏွင့္ပဲ
ေကာင္းထက္ မိခင္ကို ရင္ဖြင့္မိသည္။
"ေမေမ သားႀကိဳးစားရတာ ပင္ပန္းေနၿပီ
ေမေမ သားအိပ္ေရးေတြလည္းပ်က္တယ္ ေခါင္းေတြပူေနေအာင္လည္းစာၾကည့္ရတယ္" ၿပီးလ်ွင္ တစ္ေယာက္တည္း
မၿငီးမေငြ အရူးတစ္ေယာက္ပမာ စကားေျပာရေသးသည္။ ဒီဒဏ္ေတြကိုခံ
ရသည္မွာ စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိခင္အားရင္ဖြင့္မိသည္။
ေဒါေဝလြင္က ေကာင္းထက္ကို"သား ထိုင္ေနတဲ့ ဒီေကာေဇာႀကီး လွရဲ႕လား
သား"
ဟင္ ေကာင္းထက္ေမးသည္ကိုမေျဖပဲ
မိခင္ဘာေတြေမးေနသည္မသိ။
ေကာင္းထက္လည္း "ဟုတ္ လွပါတယ္
ေမေမ အနီေရာင္ေတာက္ေတာက္နဲ႔လွ
ပတဲ့ ေကာ္ေဇာႀကီးဟာ ႏူးအိၿပီး ေႏြးေထြးပါတယ္ ေမေမ"
ေဒါေဝလြင္က "သားဒီမွာၾကည္ပါဦး
အခုျမင္ရတာ လွရဲ႕လားသား"ဟုေမးရင္း ေကာေဇာ၏ေက်ာဘက္ကို လွန္ျပရင္းေမးလိုက္တယ္။
ေကာင္းထက္လည္း ေခါင္းကိုတြင္တြင္
ခါရမ္းလ်က္ "မလွဘူးးေမေမ ဟိုအစဒီ
အစေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခက္ေနတာပဲ။အေရာင္ကလည္း မွိန္ေနတယ္။ အေစအနမ်ား က ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ"လွဖို႔ေဝးစြ။
ျမင္ရသည္ကိုက စိတ္ရႈပ္စရာေကာင္းလွ
ပါသည္။
ေဒါေဝလြင္က အေရာင္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္လွပေနသည့္ ေကာေဇာမ်က္နွာျပင္ကို ျပလိုက္ၿပီး "သားေလး ဒီလိုလွပၿပီး
က်က္သေရရွိတဲ့ ေကာ္ေဇာျဖစ္လာဖို႔
ေဟာဒီလို မလွမပနဲ႔ အစီအစဥ္မက်ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ခ်ည္စေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းထား
တယ္သား" ဟုေျပာရင္း ေကာေဇာ၏ေက်ာ္ဖက္ကို လွန္ျပလိုက္သည္။
တဆက္တည္းပင္ "လူေတြရဲ႕ဘဝက ေကာ္ေဇာတစ္ခ်ပ္လိုပဲသား။ ၾကည့္လို႔ရုပ္ဆိုးတဲ့ အၾကပ္အတည္းေတြ စိတ္ရႈပ္စ
ရာ အခက္အခဲအစအနေတြက အစီအစဥ္မက် သားရဲ႕ဘဝထဲကို ေရာက္လာလိမ့္မယ္ သား ဒီအခ်ိန္မွာ သားၾကည့္ၿပီး
စိတ္ရႈပ္သြားမယ္ ၿငီးေငြ႔ေနမယ္။ အခုသား ႀကိဳးစားရတာေတြကို ၿငီးေငြ႕သလို
ပဲေပါ့။ အဲဒီလိုျဖစ္ၿပီဆိုရင္ မၾကာခင္မွာ
လွပတဲ့ တဘက္ျခမ္းကို ထိေတြ႔ခံစားရ
ေတာ့မွာပါ။ အခုကေတာ့ သားက ေကာေဇာရဲ႕ေနာက္ေက်ာကိုၾကည့္ေနတယ္လို႕ေမေမထင္တယ္သား"
ဟုတ္ပါသည္။ ေကာင္းထက္ၾကည့္ေန
ျမင္ေန စိတ္ပ်က္ေနသည္မွာ ေကာေဇာ၏တစ္ဖက္ျခမ္းကိုျဖစ္သည္။ မၾကာခင္မွာပဲ လွပက်က္သေရရွိေသာ တျခမ္းကို သူေတြ႔ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။
ႀကိဳးစားေနခဲ့ေသာ ေကာင္းထက္အတြက္ စကားေျပာရန္ ေဝါဟာရမ်ားလည္း
ႂကြယ္ဝေနၿပီ။ လူေရွ႔တြင္လည္း အနည္းငယ္ေျပာရဲလာၿပီျဖစ္သည္။
ျပဳတ္က်သည့္အဆင့္ဆိုတာ ပ်ံသန္းနိုင္
ဖို႔ ပထမအဆင့္ပင္ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ အပ်ံသင္ငွက္ မွ မိုးပ်ံပူေပါင္းတက္သလို အသိုက္မွ ေထာင္တက္မပ်ံသန္းနိုင္ပါ။ မည့္သည့္လူသားမွလည္းအက်အရံႈးမရွိပဲ ထုိးတက္ေအာင္္ျမင္မသြားနိုင္ပါ။
ေနသည္ အိမ္အေပါထပ္ အေရွ႔ဘက္
ျပတင္းတံခါးမွ ဝင္လာၿပီး ေက်ာေပးထိုင္ေနသည့္ ေကာင္းထက္ကို အရိပ္ထင္
ေနေစလ်က္ရွိသည္။ သူ၏အရိပ္ကို
ေကာင္းထက္ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
မလွမပ အရိပ္မည္းတစ္ခု။
ေဒါဝင္လြင္က ေကာင္းထက္၏ ပုခံုးကို
ကိုင္၍ မွတ္သားစရာ စကားတစ္ခြန္းဆို
သည္လိုက္သည္။
"အရိပ္ကိုျမင္ေနရတယ္ဆိုတာ အလင္းေရာင္ကို ေက်ာခိုင္းထားလို႔ပဲသား"
အလင္းေရာင္ကိုၾကည့္လိုက္ပါ။ အရိပ္မည္းက အလိုအလိုေပ်ာက္ကြယ္သြားပါ
လိမ့္မယ္။
"ဘဝမွာ အလင္းေရာင္ကို ၾကည့္တတ္ဖို႔
ျမင္တတ္ဖို႕ ခံစားတတ္ဖို႔သင္ယူပါသား"
ဒီလိုႏွင့္ပဲ ေကာင္းထက္ ၈တန္းသို႔ေရာက္လာသည္။ က်ပန္းစကားေျပာၿပိဳင္ပြဲ
တစ္ႀကိမ္ျပန္ေရာက္လာၿပီျဖစ္သည္။
အႀကိမ္ႀကိမ္ေလ့က်င့္ျပင္ဆင္ၿပီးသည့္
ေကာင္းထက္အဖို႔ ဒီႏွစ္ပြဲသည္ သူ႔အတြက္မ်ားလား ထင္ရသည္။ လက္ခုပ္သံ
မ်ား ေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္လ်က္ အားေပး
ၾကသည္။ခ်ီးမြမ္းေထာပနာျပဳၾကသည္။
ေကာင္းထက္ကမူ စင္ျမင့္ထက္တြင္မိခင္ေဒါေဝလြင္၏ လက္တစ္စံုျဖင့္ တီးေသာ လက္ခုပ္သံသည္ ဤလက္ခုပ္သံမ်ားထက္ က်ယ္ေလာင္လွသည္။
အေၾကာင္းရင္းကား က်ယ္ေလာင္လွေသာ ၾသဘာလက္ခုပ္သံကို နားႏွင့္ၾကား
ရ၍ မိခင္၏ လက္ခံသံကိုမူ ႏွလံုးသားမွ
ၾကားရျခင္းျဖစ္သည္၏ ေတြးေတာရင္း
မိခင္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို သတိရကာ မ်က္ဝန္း၌ မ်က္ရည္စတို႔ စိုစြတ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ေကာင္းထက္ပါးျပင္ေပါက မ်က္ရည္စမ်ားသည္ ဝမ္းသာ၍ က်ေသာ မ်က္ရည္စမ်ားသာ။ သို႔ေသာ္ အေဖတစ္ေယာက္ကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတေသာ မ်က္ရည္မ်ားလည္း ပါေနသည္ကို မည္သူသိမည္နည္း။
ဒီလိုႏွင့္ ေကာင္းထက္ တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္းေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္
ဝင္တန္းတြင္ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းျဖင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္စီးပြားေရး အဆင္မေျပျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေကာင္းထက္က dayတက္မည္ေျပာေသာ္
လည္း ေဒါေဝလြင္က လက္မခံပါ။ ေကာင္းထက္ကိုသေဘာၤသား အက်ီၤင္နီယာျဖစ္ေစခ်င္သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ အိမ္ကြက္းတျခမ္းေရာင္းၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရ
သည္။ေက်ာင္းစားတစ္ေယာက္အတြက္
အကုန္ပာအက်က မ်ားလွသည္။ သာမာန္စီးပြားေရး အသင့္အတင့္သာရွိသူတို႔မွာ သားသမီးမ်ားကို ေက်ာင္းထားေပးရသည္မွာ လြယ္သည္မဟုတ္ပါ။ထို႔ေၾကာင့္လဲ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ စာစားလ်ွင္ ကုန္သည္ ဟု ေျပာေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ယခုလည္း ေဒါေဝလြင္မွာ အေႂကြးမ်ား
ႏွင့္နပန္းလံုးေနရသည္။ေနာက္ဆံုးလက္ေကာက္ေလးပါ ေပါင္လိုက္ရသည္။
ေဒါေဝလြင္က လူမႈေရးသိတတ္သလို
မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားက ခ်စ္ၾက
သည္။ေဒါေဝလြင္ကလည္း စိတ္ထားေကာင္းသည္။ တဖက္သားကိုကူညီတတ္
သည္။သို႔ေသာ္ ေကာင္းထက္ တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ အခ်ိန္မ်ားအတြင္း ရပ္ေရးရြာေရးမ်ားတြင္ ေဒါေဝလြင္ကို ေတြ႔ရ
နည္းလာသည္။ အသက္အရြယ္ရလာ၍
ျဖစ္မည္ဟု ေကာင္းထက္ေတြးမိသည္။
ေနာက္ဆံုး ေဒါေဝလြင္လက္မွ လက္စြပ္
လက္ေကာင္မ်ားသည္ပင္ အတုမ်ားျဖစ္
ေနသည္ကို ေကာင္းထက္သိခဲ့ရသည္။
ဒါေၾကာင့္ မိခင္ေဒါေဝလြင္တစ္ေယာက္
အရင္လို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္မေနနိုင္ေတာ့
သည္ကို ေကာင္းထက္သိခဲ့၍ တစ္ေယာက္တည္း ငိုခဲ့ရသည္။
ေကာင္းထက္လည္း သေဘၤားအက်ီၤနီ
ယာအျဖစ္ ကိုရီးယားနိုင္ငံသားပိုင္သေဘၤာေပါမွာ လုပ္ခြင့္ရသည္။ မိခင္ကိုေက်းဇူးဆပ္နိုင္ေတာ့မည္မို႔ ေကာင္းထက္မွာ အရမ္းေပ်ာ္ေနရွာပါသည္။
အလုပ္ခြင္ထဲတြင္ ပင္ပန္းသမ်ွ အလုပ္ရွင္တို႕ ေအာ္ေငါက္ဆူသမ်ွကို စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္လ်ွင္ မိခင္ထံ ပိုက္ဆံပို႔နိုင္ေရး
ကိုသာ ေတြးရင္း သည္းခံရသည္။ေရျခားေျမျခားတြင္ မည္သူမ်ွအလုပ္မလုပ္
ခ်င္ပါ။ ဒီၾကားထဲ သူမ်ားနိုင္ငံ ကြ်န္သြား
လုပ္သည္ဟု မညွာမတာေျပာသူမ်ားသည္ ေကာင္းထက္တို႔လို႔ နိုင္ငံရပ္ျခားမွာ
ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ရင္း မိသားစု
ကိုလြမ္း၍ ငိုခဲ့ရေသာ ညမ်ားကိုလည္း
သိမည္မဟုတ္ပါ။
က်ြေနာ္ ကိုေကာင္းထက္ႏွင့္ cocေဆာ့
ရင္း ခင္မင္ခဲ့ၾကသည္။ အျပဳသေဘာႏွင့္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ရာ က်ြန္ေတာ္အားက်ရေသာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
သူနဲ႔facebookေပါဆံုတိုင္း သူရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းရေသာ ဘဝမ်ား သင္ခန္းစာမ်ား ဓေလ့စရိုက္မ်ားကို က်ြန္ေတာ့္ကို
ေျပာျပပါသည္။ ခရီးသြားျခင္းသည္ စာဖတ္နည္း၃မ်ိဳးတြင္ အေကာင္းဆံုးစာဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္မဟုတ္လား။သူလည္း
ျမန္မာျပည္ေမြး ျမန္မာေသြးႏွင့္ ျမန္မာျပည္သားမို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးကိုခ်စ္သည္။
အားႀကိဳးမာန္တက္အလုပ္လုပ္ေနေသာ
ကိုရီးယားလူငယ္မ်ားကိုျမင္ရေသာအခါ
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွင့္ အျခားေနရာမ်ား
တြင္အခ်ိန္ကုန္ေနေသာ ျမန္မာလူငယ္
မ်ားကို ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ စိတ္သူ႔မွာျဖစ္ရ
သည္။အလုပ္ႀကိဳးစားသည့္အျပင္ပိုက္ဆံလည္းစုၾကသည့္ကိုရီးယားလူမ်ိဳး
မ်ားမွာ အသက္၇၀ေက်ာ္ထိအလုပ္လုပ္
ၾကျပန္သည္မ်ားလည္း ေျပာျပသည္။
တေန႔ေတာ့ က်ြန္ေတာ္မေမ်ွာ္လင့္ေသာ
စကားၾကားရသည္။
"ဘဝက ခါးတယ္ညီေရ"။ သူဒီလိုေျပာ
ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အ့ံၾသရသည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနသည့္ အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔
အစ္ကိုတစ္ေယာက္ အက်ီၤနီယာလစာျဖင့္ မိခင္ကိုေပ်ာ္ရႊင္စြာလုပ္ကိုင္ေကြ်းေနေသာ အစ္ကိုတစ္ေယာက္။အားက်ရ
သည့္ အစ္ကိုတစ္ေယာက္က
"အစ္ကိုက်န္းမာေရးမေကာင္းဘူး။အိမ္
က တိတိက်က်မသိေသးဘူး အစ္ကိုက
မေျပာျပဘူး"ဟု ေျပာေသာေၾကာင္ ကြ်န္ေတာ္ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႔ေျပာျဖစ္
သည္။
ယခုတေလာ ကိုရီးယားနိုင္ငံသို႔အလုပ္လုပ္သြားၿပီး ေမြးရပ္ေျမျပန္လာေသာျမန္မာမ်ားမွာ အူမႀကီးကင္ဆာျဖင့္ ဆံုးပါးသြားသူ မ်ားအေၾကာင္းၾကားရသည္။စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအစ္ကိုကို က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖုိ႔ေျပာျခင္းပင္။
သို႔ေသာ္
"အခု အစ္ကိုလည္း အဲလိုျဖစ္ေနၿပီ ညီ
ေနာက္ထပ္ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေနရဦးမလဲေတာ့ မသိဘူး"
"အေမ့ကိုေတာ့ စိတ္ညစ္မွာစိုးလို႔ မေျပာ
ဘူး"
က်ြန္ေတာ္ရင္ထဲ ဆို႔နစ္သြားသည္။
"အလုပ္ကို လုပ္နိုင္သေလာက္လုပ္ၿပီး
အေမ့ကို အကုန္ေပးခဲ့လိုက္မယ္"
ေဆးခန္းမျပဘူးးလားက်ြန္ေတာ္ေမး
ေတာ့ "ျပတယ္ညီ အစ္ကို မကုေတာ့ဘူး
ဒီမွာကုရင္ ရွိတာေလးေတြေျပာင္သြား
လိမ့္မယ္"
အစ္ကိုရာ ဟုသာ ဆို႔နစ္စြာ တကိုယ္တည္းေရရြတ္မိပါသည္။
"အခု ေဆးေတာ့ေသာက္တယ္ သူတို႔က
ေဆးရံုတက္ေစခ်င္တာ"
"အစ္ကိုက အေဖနဲ႔အတူမေနခဲ့ရဘူးညီ
အေမက အစ္ကိုရဲ႕ ဘုရားပဲ။ အေမ့ကို
စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္။ အစ္ကိုတို႔
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေမကဘဝ
ကိုရင္စီးခံခဲ့ရတာ။
ခုမွ အေပ်ာ္ေလးေတြခံစားေနရတုန္းေလး ဘာမွ ေသာကေတြမေပးခ်င္ဘူး"
နားေထာင္ရင္း က်ေနာ္လည္း မ်က္ရည္
မ်ားသုတ္ေနရပါသည္။
"အရင္ဘဝကကံေပါ့ ညီရာ" က်ြန္ေတာ့္
ကို ညီေလးတစ္ေယာက္လို ရင္ဖြင့္သည္။ ကြ်န္ေတာ္က "အစ္ကို ဖိအားေတြ
ေတာ္ေတာ္ရင္ဆိုင္ေနရမွာေနာ္"ဆိုေတာ့ "နည္းနည္းပါ ညီရာ။ ေပ်ာ္သလိုေနတတ္ေနပါၿပီ။ ဘဝက တိုတိုေလးပါ"
အစ္ကိုေဆးခန္းကေကာ အေျခအေနဘယ္လိုေျပာလဲ ဆိုေတာ့"အူလမ္းေၾကာင္းေတြနာေနၿပီေျပာတယ္။အစားအေသာက္စဥ္ျခင္ရင္ေတာ့ နည္းနည္းသက္
သာမယ္တဲ့။ ေသြးပါတာက ၾကာၿပီ။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။
အလုပ္ကလည္း ညဘက္အိပ္ေရးပ်က္တာက မ်ားတယ္ ေဆးကလည္းအလုပ္မ်ားေနရင္ မေသာက္ျဖစ္ျပန္ဘူး။
ေဆးေသာက္ၿပီးရင္က အိပ္ရမွာေလ။အိပ္ခ်ိန္မရွိေတာ့ မေသာက္ရဘူးေပါ့။
အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ နား ႏွာေခါင္း မ်က္စိ အကုန္အာရံုစိုက္ရတာ။အိပ္ငိုက္ရင္ ျပႆနာေလ။
ကဗ်ာဆန္ဆန္ေျပာရရင္ အထီးက်န္ေန
တာ အစ္ကိုက ဟု အေျပာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ၿပံဳးမိလိုက္သည္။
က်ြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္
အျမန္ဆံုးေနေကာင္းၿပီး မိသားစုႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္းသာ အခါအခါ
ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့သည္။
ကံဆိုးမသြားေလရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာဆို
သကဲ့သို႕ မိဘမ်ားႏွင့္ စံုစံုညီညီေနခြင့္
မရသည့္ လူကိုမွ ရက္စက္ေသာကံၾကမၼာမိုးသည္ ရြာသြန္းၿဖိဳးေနသည္။
"ေက်းဇူးျပဳၿပီး
စဲေပးပါေတာ့ ကံၾကမၼာမိုးရယ္"
Credit Google Photo