Ludzie życzą Szczęśliwego Nowego Roku wrzucając zdjęcia z sylwestra. Piękny Rynek, niesamowite chwile na Taize, zapierające dech sztuczne ognie... To i ja wrzucę odrobinę luksusu. Na zdjęciu ja i kolega Karol, jeden z sylwestrowych kompanów.
To było tak.
Padła propozycja: sylwester w akademiku. Długo się wahałam.
Sylwester z Polsatem jednak zmotywował mnie do wyjścia. To było jak błyskawica. Spojrzałam w telewizor. Ubrałam buty. Wyszłam.
Powinni robić sylwestra z Polsatem codziennie. Człowiek wybiegałby na uczelnię, do pracy, do urzędu, przez zaspy i zawieje, z niegasnącym zachwytem. I byłby koniec ze słomianym zapałem i innymi noworocznymi chorobami.
Zdjęcie wygląda, jakbym od samiutkiego Nowego Roku, jak tylko wybiła północ, wprowadziła postanowienia noworoczne: "ćwiczyć".
Ale nie. No jak.
Po prostu wczuwałam się w klimat akademika. Zdjęcie było robione, gdy nasz nowo poznany kolega Rosjanin biegał od jednego końca piętra do drugiego i krzyczał na cały korytarz swoje postanowienia noworoczne: że współlokator zostawił mu zamknięty pokój i jak już go znajdzie, to go zabije. Za każdym okrążeniem mijał Hindusa, który obserwował to wszystko z twarzą tak kamienną, jakby oglądał wczorajszą prognozę pogody, nagraną na telefon, żeby mieć pamiątkę na cały rok, że we Wrocławiu tego dnia były przejaśnienia, a od niedzieli możliwe opady w całym kraju, a później mieć bezcenną możliwość wspominania z łezką w oku, że prognozy się sprawdziły akurat wtedy, gdy Rosjanin opuścił piętro, wołając na odchodne że jeśli nie wróci w ciągu dziesięciu minut, mamy zadzwonić na policję.
Wspominam z łezką w oku. I dziękuję Telewizji Polsat, za to że dzięki jej obecności w naszych domach, tak obiecująco przywitałam Nowy Rok.