Hepimizin hayalinde, bir gün dünyayı dolaşmak vardır. Bu insanoğlunun içgüdüsel bir arzusu, el değmemiş toprakları görmek ve kimsenin ayak basmadığı yerlere adım atmak. Bir aile yaşadıkları sıradan hayattan sıkılarak, her şeyi arkalarında bırakmaya karar verdi. Bu aslında büyük bir risk, Fisher ailesi her şeylerini terk edip, yeni doğmuş çocukları ile birlikte dünyayı dolaşmak ve yaşamaya değer bir hayata sahip olmak için yola koyulduğunda, herkes onların kısa bir süre sonra beton duvarlar arasındaki çalışma dünyasına döneceğini düşünüyordu. Ancak, Fisher ailesi bu yolculukta hayatlarını değiştirecek öyle maceralar yaşadılar ki, bir daha asla geri dönmeyi akıllarından bile geçirmediler.
İlk durakları Güney Afrika, burada hayatlarının birinci macerasını Afrika yerlileri ile birlikte geçirdikleri, 2 aylık tatil ile gerçekleştirdiler. Yerliler gibi avlanıp onlar gibi yaşadılar. Hatta çocukları bile bir Afrika köylüsünün nasıl hayatta kalacağını görerek değil bizzat kendisi deneyerek öğrenmişti. Onlar için ten renklerinin hiçbir önemi olmadığını burada gördüler. Afrika’nın diğer sıra dışı ülkesi Fas’a gittiklerinde ise küçük çocuklarıyla birlikte tehlike onları bekliyordu.
Sahra çölünü develer ile geçmeye çalıştılar, fakat bilmedikleri bir şey vardı Sahra dünyanın en büyük çölüdür. 9.000.000 kilometrekarelik, devasa alanıyla Türkiye’nin 11-12 katı büyülüğünde. Aslında milyonlarca yıl önce burası bir Okyanusmuş. Bu nedenle toprak barındırdığı deniz tuzundan dolayı ölümcül bir kavurucu güce sahip. Yinede, onlar iki deve satın alarak, Sahra’yı geçmekte ısrarcıydı tabi baştan sona değil. Çünkü bu bir intihar olur. Fisher ailesi, Beberilerin tarih boyunca izlediği o yolu takip ederek tuz ticaretinin yapıldığı iki şehir arasındaki mesafeyi geçeceklerdir.
Aslında Turistler sık, sık böyle isteklerde bulunsalar da onlara yerel Göçebe kabileler olan Berberiler eşlik ederek çölü geçmelerini yardımcı oluyorlar. Fakat, Fisher’lar yerli kabileden yardım almayı reddederek yeterli olacağını düşündükleri su ve yiyecek ile Sahra cehenneminin içlerine doğru ilerlemeye başladılar. İlk 3 gün her şey normaldi ta ki, develerden biri hastalıktan ölene kadar bu artık tek develerinin kaldığını ve ona da sadece çocukların binebileceği anlamına geliyor. Yiyecek ve suyunda bu durumda yetmesi imkasız.
Elon Fisher’ın kitaplarında yazdığına göre, Sahra’nın ortasında yaşadıkları bu faciadan kurtulabilmek için, yiyecekleri çocuklarına vererek 3 hafta boyunca kocası ve kendisi yakaladıkları yılanları yiyip, kaktüs bitkilerinin suyuyla hayatta kalabildiler. Geceleri ise, çakal saldırısı ve akreplerden korunmak için idrarları ile bir daire çizip o dairenin içinde uyuyorlardı. Ve sonunda bir hafta sürmesi planlanan yolculuk üç haftada tamamlandığında Elon ve kocası neredeyse ölmek üzereydi. Ama, başardılar. Zaten riskin olmadığı bir hayattan nasıl zevk alınabilir ki?
Sıradaki durak ise Hindistan, Hindistan onları büyülemişti. Geldiklerinde Muson Mevisimi başlamak üzereydi. Muson Mevsimi Asya’nın bu bölgesine özgü olan yağmurları yani Muson yağmurlarını taşır ve dünyanın en uzun süren ve neredeyse yarım yıl kadar aralıksız olarak devam eden yağmurlardır. Fisher ailesi, tam 3 ay aralıksız muson yağmurlarının yağdığı bir ormanda Hindu tapınağında kaldılar. Ve Hinduizm’den gerçek anlamda etkilenmişlerdir. Gerçirdikleri zaman boyunca yedikleri tek şey ise, ormandan toplanan meyvelerdir. Çünkü Hinduizm’e gönüş vermiş olan Sadulalar asla et ürünleri yemiyor. Muson yağmurlarının sona ermesiyle tapınaktan çıkan Fisher ailesi Hindu dininden tam anlamıyla büyülendiler. Ve çıktıklarında filler ile ormanı geçtiler ve böylece maceraları başlamış oldu.