Takie przemyślenie jakieś mnie naszło dziś. Było to koło godziny 14, miałem sprawę w urzędzie niby nic wielkiego. Urząd znajduje się przy rynku. Więc naturalnie muszę przez niego przejść aby się dostać do celu. Idą chciałem mieć już wszystko za sobą. Pogoda powiem szczerze typowo wiosenna, słońce, delikatny wiatr. Wspaniałe uczucie gdy się w nim spaceruje. Az chce się żyć. Idąc tak z uśmiecha na mordeczce spoglądałem na ludzi i się zastanawiam dokąd każdy idzie, Sprawa oczywista każdy musi mieć cel. Jedni do sklepu, inni do pracy, ze szkoły, do domu, do kolegi, na kawę. Każdy gdzieś pędzi. Każdy się śpiesz jakby miał ostatnie 60 minut życia. Nikt nie patrzy się za siebie czy na to co go otacza. Stwierdziłem że nie będę jak inni, zatrzymam się. I tak stoję sobie na środku rynku, słonce pada na twarz, wiaterek szmera włosy, w uszach słuchawki. Zaczynam się rozglądać. Widzę to co wcześniej mi umknęło. To że już jakieś kwiaty sie pojawiły, obrazy na witrynach, jacyś grajkowie uliczni. Każdy pomyśli i co z tego? No może dla Ciebie nic bo wciąż pędzisz do przodu. Ja się zatrzymałem, doceniłem to co mnie otacza, zauważyłem więcej i cieszyłem się tą chwilą. Badzo przyjemne uczucie gdy każdy pędzi i nie widzi nic a Ty stoisz jak cieć i widzisz więcej. Widzisz ich ale oni nie widzą Cie. Doceniasz to co jest w obecnej chwili a im właśnie to umyka. Może ten post nie wniesie nic ale chciałem się tym podzielić.
Może i Ty kiedyś się zatrzymasz!