gözlerinden okuyabiliyorum

görebiliyorum nehirlerin her sayfasını

yavaşça uzaklaşan annenin kucağındaki taşları

kafandaki güvercini papağanı

balıkları ve çiçekleri

 

anlaşılmaz bir şarkı oluyor değil mi bu

olsun

ben yine de görebiliyorum

 

korkumu çekimserliğimi

bedenimdeki çizikleri

ellerimin kirini

kar tanelerini

güzel çizimli saçları

kimi yarım bırakılmış

kimi sonradan tamamlanmış şiirleri

nuhun gemisinden inen çiftleri

o gemi senin avucuna konmadı mı ki

böyle çığlıklardasın

 

anlaşılmaz bir şarkı oluyor

olsun

ben yine de her bir notayı şarkılarda

her bir dizeyi şiirlerde

seni parmak uçlarımda görebiliyorum

görebiliyorum

 

iki kadın nuhun son konuşmasını beklemiyor

ve bir adam için defin malzemeleri hazırlanmış bile

bir kız çocuğu uzun bacalı evler inşa ediyor

bir oğlanın ise büsbütün fikirleri dışarılarda

 

tanrılar nuh için birkaç tane ay çiziyor gökyüzüne kıpkırmızı

ne geceler bilindik ne de kış manzaraları

 

anlaşılmıyor farkındayım

olsun

ben yine de gözyaşlarımı tutmuyorum

sesimin titremesine izin veriyorum