ဗုဒၶဘာသာဝင္တို့ဓေလ့တခုကားအလွူအတန္းကုသိုလ္တခုခုျပုျပီတိုင္းဆုေတာင္းေလ့ရွိျခင္းပင္။
ဆုေတာင္းလ်ွင္မိမိျဖစ္ခ်င္တာလိုခ်င္တာအားလံုးျပီးျပည့္စံုနိုင္ပါ၏ေလာ။
ရလာလ်င္ဤအရာတို့ကားအစ္အမွန္ျဖစ္ပါ၏ေလာ။
ယခုေခတ္အခါတြင္ ဆုေတာင္းျခင္းကိစၥ အလြန္ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ေနပါသည္။ တခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ လုပ္တာကနည္းနည္း ေတာင္းလိုက္တဲ့ ဆုက မ်ားလြန္း ေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
ဆုေတာင္းျပည့္ဘုရား၊ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီ ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ေစတီေတြ၊ ဘုရားဆင္းတု ေတာ္ေတြကို တည္ေဆာက္ေနၾကပါသည္။
တပည့္ေတာ္ေမးေလွ်ာက္လိုသည္မွာ အလွဴ ဒါန သို႔မဟုတ္ ေကာင္းမႈ တစ္ခုျပဳလုပ္ၿပီးပါ က ထိုေကာင္းမႈသည္ ေကာင္းက်ိဳးကိုေပးမည္ဧကန္ျဖစ္၍ ဆုေတာင္း ေနစရာလိုပါေသးသလား။ ဆုမေတာင္းရင္ေရာ ေကာင္းက်ိဳးကို မရေတာ့ ဘူးလားဆိုတာကို က်မ္းဂန္အတိအက်ျဖင့္သိမွတ္လိုပါသည္ ဘုရား။
ဗုဒၶဓမၼဦးခင္ေအာင္ (ေခတၱမြမ္ဘိုင္းၿမိဳ႕)
ပရိယတၱိႏွင့္ အသင့္ႏွလံုးသြင္း
တစ္ခါတေလ အေျပာတစ္သြင္ အထင္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ႀကံဳရတတ္ တယ္ဆိုတာရယ္၊ ကိုယ့္ႏွလံုးသားမွာ ပရိယတၱိ (သင္ယူေလ့လာထားမႈ) အေျခခံမရွိရင္ မဇၩိမပဋိပဒါနဲ႔ လြဲတတ္တယ္ဆိုတာရယ္ကို ဗုဒၶဓမၼဆရာ တုိ႔ သတိထားပါကုန္။
တစ္ခါက ပုဂံမွာ ဘုရားေတြ အမ်ားႀကီးတည္ခဲ့တဲ့ ေရွးျမန္မာေတြကို 'အ႐ူးထတာ'လို႔ လွိမ့္ေဝဖန္တဲ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံု ဖူးတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်စြာမင္းနဲ႔ သံပ်င္မင္းသမီးတို႔ဆိုရင္ 'ဘုန္းႀကီးကို စာခ်'ႏိုင္တယ္။ ကမၻာေက်ာ္ သဒၵနီတိက်မ္းဟာ ပုဂံေခတ္ကေရးတာ။ ရွင္အရဟံလိုပဋိပတၱိ(အက်င့္) ထူးခြၽန္သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အမွန္က အဲဒီပုဂံသေကၤတေတြဟာ တစ္ခ်ိန္က ၾကြယ္ဝခဲ့တဲ့ ပုဂံသားေတြ ရဲ႕သဒၶါပညာ တူမွ်မႈအတြက္ ႏႈတ္မျမြက္တဲ့ သက္ေသေတြပဲလို႔ အသင့္ ႏွလံုးသြင္းႏုိင္ရင္ ကုသိုလ္မရေပဘူးလား။
လုပ္တာနည္းေပမယ့္
အ႒သာလိနီအ႒ကထာကို ပို႔ခ်တဲ့ဆရာဘုန္းႀကီးဟာ တစ္ေန႔ သံုးႀကိမ္ ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကပ္တယ္။ ေၾကြက်ေနတဲ့ တ႐ုတ္စကား ပန္းေတြကို ေကာက္ယူေဆးေၾကာ၊ ပန္းကန္ဝိုင္းထဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ စနစ္တက် စီထည့္ၿပီး အနည္းဆံုးတစ္ပတ္ကို သံုးရက္ပန္းကပ္ တယ္။
အလြန္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းတဲ့ ဆရာေတာ္ပါ။ ၿပီး တုိင္း ဆုေတာင္းပံုက 'ဣဒံ ေမ ပုညံ.ဣဒံ ေမပုညံ. ဣဒံ ေမ ပုညံ.သဗၺဳညဳတ ဥာဏႆ ပစၥေယာေဟာတု' တဲ့။
တစ္ခါတစ္ရံ ျမန္မာလို 'ဤေကာင္းမႈ..ဤ ေကာင္းမႈ..ဤေကာင္း မႈသည္ သဗၺညဳတဥာဏ္၏ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ပါေစသတည္း'တဲ့။
ဆရာေတာ္ဟာ တကယ့္ကို အေလးအနက္ျပဳၿပီး ဆုေတာင္းတာေတြ႕ ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာေတာ္ရဲ႕စကားလံုး ေတြ၊ အသံေတြကိုၾကားတိုင္း ၾကက္သီးထ ေလာက္ေအာင္ ခံစားမိခဲ့ဖူးတယ္။
ဝိပႆီဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္စံတဲ့အခါ အ ေလာင္းေတာ္တစ္ခုလံုးကို ဌာပနာၿပီး ေစတီ တည္တယ္။ ေစတီေတာ္ထီးတင္ပြဲမွာ ဆင္း ရဲသား ဥပါသကာ တစ္ေယာက္ဟာ ပိတ္ျဖဴစေလးတစ္ထည္ကို ေစတီ ေပၚက လႊမ္းၿခံဳလွဴဒါန္းၿပီး ေစတီေစာင့္နတ္ျဖစ္ဖို႔ ဆုေတာင္းတယ္။ ဒီကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေဂါတမဗုဒၶလက္ထက္မွာ အင္မတန္ ကိုယ္ခႏၶာက်စ္ လ်စ္သန္မာတဲ့ အရွင္ဥပဝါဏမေထရ္ျဖစ္လာတယ္။ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံခါနီး ဗုဒၶရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ေရွ႕က ထုိင္ေနရာမွာ အရွင္ျမတ္ရဲ႕ကိုယ္ကို နတ္ေတြ ေတာင္ ထြင္းေဖာက္မျမင္ႏုိင္လို႔ ေနရာေရႊ႕ေပးရတယ္။(ဒီ-႒ ၂၊ ၁၇၁)။
ဒါေၾကာင့္ ဘဝသံသရာမွာ နည္းမ်ားမဟူ ေကာင္းမႈတစ္ခု ျပဳလုပ္ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဆႏၵအတိုင္း ဘယ္သူမဆုိ ဆုေတာင္းခြင့္ရွိတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ၿမဲၿမဲမွတ္သားထိုက္တယ္။
ဆုေတာင္းစရာ လိုသလား
ကုသိုလ္ျပဳၿပီးရင္ ဆုေတာင္းဖုိ႔မေမ့ပါနဲ႔။ ဆုေတာင္းဖို႔လို တယ္။ က်မ္းဂန္အတိအက်ရွိလို႔ အဲဒီအတိုင္းပဲမွတ္တာေပါ့။
၁။ ယႆ ပၪၥဓမၼာ အတၴိ န ပတၴနာ၊ တႆ ဂတိ အနိဗၺဒၶါ။
သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာဟူေသာ တရားငါးပါးရွိ၏။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း ျပဳလုပ္ပါ၏။ ဒါေပမဲ့ ဆုေတာင္းမႈ(ပတၴနာ)ကိုမျပဳရင္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္လားရာဂတိမၿမဲဘူး။ ဆုမေတာင္းရင္ ေကာင္းမႈ ျပဳေပမယ့္ လားခ်င္ရာကို လားမယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။
၂။ ယႆ ပတၴနာ အတိၴ န ပၪၥဓမၼ၊ တႆဝိ ဂတိ အနိဗၺဒၶါ။
လိုခ်င္၊ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆုကိုေတာ့ ေတာင္းပါ၏။ အဲဒီတရားငါးမ်ဳိး မရွိရင္လည္း ဂတိမၿမဲဘူး။ ဘာမွမလုပ္ဘဲ ဆုေတာင္းလိုက္႐ံုနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ရႏိုင္မလဲ။ နည္းမ်ားမတူ ထိုက္တန္တဲ့ အရင္းအႏွီးတစ္ခုကိုေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ မဆုတ္မနစ္ စိတ္ပါလက္ပါလုပ္ရတယ္။
၃။ ေယသံ ဥဘယ မတၴိ၊ ေတသံ ဂတိ နိဗၺဒၶါ။
သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာတရားငါးပါးႏွင့္လည္း ျပည့္စံု ၏။ ေကာင္းမႈလည္းျပဳ၏။ ေတာင္းဆုလည္းဆို၏။ ဒီလိုဆိုရင္ အဲဒီလူ ဂတိၿမဲတယ္၊ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္ဆိုတာ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့။
ေကာင္းကင္ကိုပစ္တင္လိုက္တဲ့ တုတ္ေခ်ာင္းဟာ အရင္းနဲ႔က် လာမွာလား၊ အဖ်ားနဲ႔က်လာမွာလား၊ အလယ္နဲ႔က်လာမွာလားဆို တာကို မသတ္မွတ္ႏုိင္သလို သတၱဝါတို႔ရဲ႕ ပဋိသေႏၶယူျခင္းဆိုတာဟာ လည္း ဘယ္လုိျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈတစ္ခု ျပဳလုပ္ၿပီးတဲ့အခါ ဆုေတာင္းရပါတယ္(မ-႒ ၄၊ ၁ဝ၇)။
ဆုေတာင္းမွန္ေစ
ဂတိၿမဲတယ္ဆိုရင္ အပယ္တံခါးပိတ္လို႔ စိတ္ခ်ရတယ္။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ကို စူဠေသာတာပန္လို႔လည္း ေခၚႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းျမတ္ တဲ့ဆုမ်ဳိးကို ေတာင္းေကာင္းတယ္။ သူတစ္ပါးကိုဒုကၡေပးမယ့္ ဆုမ်ဳိးကုိ ေတာ့ မေတာင္းသင့္ဘူး။
ဥပမာ ေနာင္ဘဝမွာ ဘီလူးျဖစ္ၿပီး ဒီဘဝတုန္း က ဒုကၡေပးသူေတြကို စားရပါလို၏ဆိုရင္ မသင့္ပါဘူး။ ဥမၼာဒႏၲီတုိ႔ရဲ႕ ဆုေတာင္းမ်ဳိးလည္း မသင့္ပါဘူး။ ခ်စ္သူခင္သူ မိသားစု၊ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမအေနနဲ႔ ဘဝသံသရာမွာ အတူတူျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္ ဆိုသူေတြ အတြက္ အထက္ကေျပာျပထားတဲ့ ပၪၥဓမၼာအရ တရားငါးပါးကို ဒီဘဝမွာ စိတ္တူကိုယ္တူျပဳၿပီး ဆုေတာင္းအထူးျပဳၾကရင္ ဘဝတိုင္းမဟုတ္ရင္ ေတာင္ အေတာ္နီးနီးစပ္စပ္ျဖစ္ႏုိင္ဖို႔အခြင့္အေရးေတြ ရွိေနပါလိမ့္မယ္။
ျခြင္းခ်က္
သံသရာဒုကၡမွလြတ္ဖို႔ဆိုရင္ ဆုေတာင္းမႈထက္ က်င့္သံုးမႈ (စရဏ) အဓိကျဖစ္သင့္တယ္။ ဥပမာ ၾသကာသကန္ေတာ့ခန္းနဲ႔ 'ေဆြ မ်ဳိးပ်က္၊ စည္းစိမ္ပ်က္၊ ေရာဂါရ၊ သီလပ်က္၊ အယူပ်က္ဆိုတဲ့ ပ်က္စီးျခင္း (ဗ်သန)ငါးမ်ဳိးမွ လြတ္ပါရေစ'လို႔ ဆုေတာင္းရာမွာ ကိုယ္တုိင္က ဘာသီလ မွ မေဆာက္တည္ဘဲနဲ႔ သီလပ်က္ျခင္းမွလြတ္ပါရေစလို႔ ဆုေတာင္းလို႔ မရႏိုင္ဘူး။
ဆုေတာင္းသူဟာ အနည္းဆံုး သီလေတာ့ မေဆာက္တည္ သင့္ဘူးလား။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ဟိုလိုလိုဒီလိုလို လက္အုပ္ခ်ီအဆင့္ ေလာက္နဲ႔ အယူပ်က္ျခင္းမွ လြတ္ပါရေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္ေရာ မွန္ပါ့ မလား။
ဒီအတြက္ အနည္းဆံုး ယံုၾကည္မႈဆုိင္ရာ ခိုင္လံုတဲ့ဆံုးျဖတ္ ခ်က္တစ္ခုေတာ့ ရွိရလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုသိုလ္ျပဳၿပီး ဆုေတာင္းရ မယ္ဆုိရာမွာ ဆုေတာင္းနဲ႔ လုပ္ငန္း တစ္ျခားစီျဖစ္
က်င့္ျကံက်ိုးကုတ္အားထုတ္အားထုတ္နိုင္ျကပါေစ။
photo credit