က်မကေလ ေမွာ္ဘီသူသာဆိုတာ က်မအသက္၂၆ႏွစ္အတြင္းမွာ ေမွာ္ဘီျမိဳ႕မွာ ေနရတဲ႔အခ်ိန္က ခပ္ရွားရွားရယ္,က်မဘဝသက္တမ္းတစ္ေလ်ွာက္မွာ ေမွာ္ဘီမွာေနရတဲ႔ႏွစ္က က်မအတြက္ လက္ခ်ိဳးေရလို့ရတယ္လို့ ေျပာရပါမယ္။မူလတန္းကေန အထက္တန္း တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္တဲ႔အခ်ိန္ထိ က်မတက္ခဲ႔တဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေပါင္း ၅ေက်ာင္းရွိခဲ႔တယ္ဆိုရင္ စာဖတ္သူေတြ အံ႔ျသသြားျကမယ္ထင္ပါတယ္။ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ အေျပာင္းအေရႊ႕ကံမွာဆို သိပ္ကိုပါရမီ ပါတဲ႔ က်မဟာ တကၠသိုလ္တက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာင္ နည္းပညာတကၠသိုလ္ကို သန္လ်င္တကၠသိုလ္နဲ႔ ေမွာ္ဘီတကၠသိုလ္ဆိုျပီး ႏွစ္ခုေျပာင္းတက္ခဲ႔ရပါေသးတယ္ရွင္။မိဘေတြရဲ႕စီးပြါးေရးအေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါေတြအရ က်မတို့မိသားစုေလးဟာ မိသားစုဝင္အခ်င္းခ်င္း တစ္စုတစ္စည္းတည္းနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေလး ေနျခင္ေပမဲ႔လည္း က်မတို့ရဲ႕ငယ္ဘဝအခ်ိန္ေလးေတြကို တကြဲတျပားနဲ႔သာ အထီးက်န္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရပါတယ္။
မူလတန္းအခ်ိန္ေတြျဖစ္တဲ႔ သူငယ္တန္းကေန တစ္တန္းထိကို က်မတို့ေမွာ္ဘီျမိဳ႕မွာ တည္ထားကိုးကြယ္ထားေသာ ေရႊေမွာ္တင္ဘုရားေျခရင္းမွာ ဖြင္႔လွစ္ထားတဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ပညာသင္ယူခဲ႔ရပါတယ္။ဒုတိယတန္းကေန တတိယတန္းထိကိုေတာ့ မိဘေတြရဲ႕စီးပြါးေရး ေရႊ႕ေျပာင္းမႈအရ ေထာက္ျကန့္ျမိဳ႕နယ္နိမိတ္အတြင္းမွာရွိတဲ႔ ပိႏၷဲကုန္းေက်းရြာေလးရွိ စာသင္ေက်ာင္းေလးမွာ ဆက္လက္ပညာသင္ယူခဲ႔ရပါတယ္။က်မရဲ႕ေမာင္ႏွမေတြျဖစ္တဲ႔ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အစ္မႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ေမွာ္ဘီအိမ္မွာဘဲေနရစ္ခဲ႔ျပီး အလုပ္ကိုယ္စီ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ႔ျကပါတယ္။အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ႔ က်မသာလ်င္ မိဘေတြနဲ႔အခ်ိန္အျကာျကီး ခြဲမေနသင့္လို့ ေျပာင္းေရႊ႕လိုက္ပါခဲ႔ရပါတယ္။သို့ေပမယ့္ က်မတတိယတန္း ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မအေဖနဲ့အေမဟာ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ပိႏၷဲကုန္းကေန နယ္ကိုေျပာင္းေရႊ႕သြားရျပန္ပါတယ္။အေဖနဲ႔အေမရွိရာ နယ္ထိလိုက္ပါဖို့မျဖစ္တာမို့ ပိႏၷဲကုန္းမွာ တတိယတန္းပညာ သင္ယူေနရင္းကဘဲ အစ္ကိုအစ္မေတြရွိရာ ေမွာ္ဘီျမိဳ႕ကိုသာ ျပန္လည္ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ႔ရပါတယ္။
က်မရဲ႕က်န္ရွိေနတဲ႔ တတိယတန္းႏွစ္ဝက္ကို အစ္ကိုအစ္မေတြနဲ႔အတူ ေမွာ္ဘီမွာေနရင္းကဘဲ စာသင္ေက်ာင္းရွိရာ ေထာက္ျကန့္ကို လိုင္းကားေလးစီးျပီး ေန့စဥ္နဲ႔အမ်ွ သြားေရာက္ပညာသင္ယူခဲ႔ရပါတယ္။က်မရဲ႕အစ္ကို အစ္မေတြလည္း အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔မို့ ရွစ္ႏွစ္သာသာ အရြယ္သာရွိတဲ႔ က်မရဲ႕ နာရီဝက္ေလာက္ ္လိုင္းကားစီးျပီးမွ စာသင္ေက်ာင္းကိုေရာက္တဲ႔ နိစၥဓူဝခရီးစဥ္မွာ လိုအပ္တဲ႔သတိေပးဆံုးမ သြန္သင္မႈေလးေတြ,ပညာေရးနဲ႔ပါတ္သက္ျပီး လိုအပ္တာေလးေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးရံုမွလြဲျပီး လိုက္ပို့လိုက္ျကိဳမႈေတြ မလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ေမွာ္ဘီကားဂိတ္ကေန ပိႏၷဲကုန္းေက်းရြာရွိရာ ကိုးလံုးကြင္းကားဂိတ္ကိုေရာက္တာနဲ႔ က်မတက္ရတဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းရွိရာ ေတာင္ေပၚကို ႏွစ္မိုင္ေလာက္လမ္းေလ်ွာက္တက္ျပီးမွ ေရာက္ပါတယ္။ အခုေခတ္အခ်ိန္အခါနဲ႔ယွဥ္ျပီး ျပန္ေတြးျကည့္လိုက္တိုင္း သံုးတန္းအရြယ္ခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဝးလံလွတဲ႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခရီးစဥ္ကို ျကက္သီးထမိပါတယ္။
လူတိုင္းကိုမဆိုလိုေပမယ့္ အခုေခတ္အခ်ိနိအခါလို မသမာသူေတြေပါမ်ားလွတဲ႔ေခတ္ျကီးမွာ မိဘေတြအေနနဲ႔ ႏုနယ္လြန္းတဲ႔ မိန္းကေလးငယ္ေလးတစ္ဦးတည္းကို လိုင္းကားတစ္တန္ ေျခလ်င္တစ္ဖံုခရီးနဲ႔ ေန့စဥ္နဲ႔အမ်ွေက်ာင္းသြားဖို့ ေစခိုင္းရမယ့္အေရးကို မ်ားစြာတြန့္ဆုတ္မိမယ္လို့ ထင္မိပါတယ္။သို့ေပမယ့္ က်မအမ်ားျကီးကံေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔က်မတို့ရဲ႕ တတိယတန္း အတန္းပိုင္ဆရာမလည္း ရန္ကုန္ဘက္ကေနကားစီးျပီး ပိႏၷဲကုန္းေက်ာင္းကို ေန့စဥ္နဲ႕အမ်ွလာေရာက္ျပီး က်မတို့ကို စာသင္ခဲ႔ရပါတယ္။မနက္တိုင္း ေမွာ္ဘီကေန ပိႏၷဲကုန္းကားဂိတ္ကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ ရန္ကုန္ဘက္ကလာမယ့္ က်မတို့ရဲ႕ဆရာမကိုေစာင့္ျပီးမွသာ ဆရာမနဲ႔အတူတူ စာသင္ေက်ာင္းေလးရွိရာကို စကားတေျပာေျပာနဲ႔ သြားခြင့္ရခဲ႔ပါတယ္။ဆရာမနဲ႔အခ်ိန္လြဲလို့ တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္ေပၚတက္ရတဲ႔အခ်ိန္ဆိုလည္း မေတာ္တဆလမ္းမွာျကံဳရတဲ႔ ဦးေလးျကီးေတြ အန္တီျကီးေတြက က်မကို သမီးေလးတစ္ေယာက္လိုဘ ဲျမင္ႏိုင္ ဆက္ဆံႏိုင္ခဲ႔ျကပါတယ္။
က်မေျပာျခင္တာက (က်မရဲ႕အျမင္ေပါ့ေနာ္) လြန္ခဲ႔တဲ႔၁၈ႏွစ္ခန့္ က်မတို့ငယ္ရြယ္စဥ္တုန္းက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ေမတၱာထားျကတယ္,မိန္းမသားေတြကိုဆိုရင္လည္း ကိုယ့္အေမအရြယ္ ႏွမအရြယ္ သားသမီးအရြယ္နဲ႔ယွဥ္ျပီး အေမစိတ္ ႏွမစိတ္ သမီးစိတ္ ထားႏိုင္ျကတယ္။က်မတို့လို အားနည္းတဲ႔ကေလးအရြယ္ေလးေတြဆိုလည္း ကေလးလိုဘဲျမင္တတ္ျကတယ္။ကူညီတတ္ျကတယ္။ဒါေျကာင့္မို့ အေျပာင္းေျပာင္းအလဲလဲနဲ႔ ေနရာစံုမွာျကီးျပင္းခဲ႔ရတဲ႔ က်မရဲ႕ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ေလးေတြကို မိိဘဆရာသမားမ်ားနဲ႔ အစ္ကိုအစ္မမ်ားရဲ႕ ဆံုးမလမ္းညႊန္မႈနဲ႔အတူ ပါတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ေဖးမေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္မွာ ျဖဴစင္ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းခြင့္ရခဲ႔ပါတယ္။
က်မျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ဘဝဇာတ္ဖံုအစံုစံုကို ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။
Author:
MSC.035
