Sampeyan ngerti wong ora bisa teka bali?
Nyekeli kabeh bakal ing ajiné, Sampeyan supaya pindhah?
Lan piye wae ing esuk karo pikirane, nanging ora bab Sampeyan, kanggo Tangi
Lan liyane sing ora ngenteni lan ora bab sing dadi sedih.
Sampeyan ngerti wong ora bisa teka bali?
Ora withstanding, donya nyuwil, ora ngapura?
Lan karo nangis ing mripate saka Sampeyan 100 tombol kanggo ngunci
Lan pangerten, sing ana pasukan, sampeyan lali ing salawas-lawase.
Mikir bab kasunyatan sing wong ora bisa teka bali
Lan ora bisa nulis, aja padha sumelang, ora bisa nelpon...
Ora tau...lan sampeyan ora bakal tutul wong-wong mau maneh...
Mikir bab iku, lan sing liya Bakal bisa kanggo tresna sampeyan uga?
Carane akeh wong sampeyan bisa pindhah menyang amben karo,
Carane sawetara wong sing arep kanggo Tangi munggah karo,
Lan ing esuk, parting eseman,
Lan gelombang lan eseman,
Lan kabeh dina gawe kuatir kanggo ngenteni warta.
Carane akeh wong bisa mung manggon karo,
Ngombe kopi ing esuk, pirembagan lan argue,
Karo kang sampeyan bisa pindhah kanggo ngaso ing segara,
Lan kaya samesthine, lan ing kabungahan lan kasusahan,
Kanggo dadi cedhak, nanging ora tresna.
Carane sawetara wong karo kang sampeyan arep kanggo ngimpi,
Watch minangka swarming mega ing langit,
Kanggo nulis tembung saka katresnan ing kawitan salju,
Lan kanggo mikir mung bab wong iki,
Lan rasa seneng luwih ora ngerti lan ora arep.
Carane sethitik sing, karo kang sampeyan bisa mati munggah,
Sing mangertèni karo setengah-tembung, karo setengah-marketing,
Sing ora pikiran taun sawisé taun kanggo menehi,
Sing apa sampeyan mikir bakal bisa, minangka ganjaran,
Pain wae, sembarang paukuman kanggo njupuk.
Kene dadi lan angin munggah iki kanitel,
Gampang kelakon tanpa pain parted,
Kok? Kabeh amarga akèh wong-wong,
Sing sampeyan bisa pindhah menyang amben karo,
Lan sawetara wong-wong karo kang sampeyan arep kanggo Tangi.
Kita rush, karya, urip, bisnis,
Sapa sing kepengin kanggo krungu, nanging kudu ngrungokake,
Lan ing roto sampeyan bakal weruh mung badan,
Mungkasi kanggo ndeleng nyawa.
Kita milih dening manah, dening atine,
Wedi kanggo eseman,
Nanging nyawa mbukak mung kanggo wong-wong,
Karo sing lan arep kanggo Tangi.
Supaya akeh wong sing diajak ngobrol.,
Minangka sethitik sing, karo kang ngramut nggawe bisu,
Nalika pangarep-arep iku lancip thread,
Antarane kita, minangka pangerten prasaja.
Supaya akeh wong susah karo.,
Pitakonan kanggo anget munggah mamang,
Carane sawetara karo kang sampeyan bisa sinau,
Piyambak, minangka kang urip bayangan.
Carane akeh karo kang iku bakal luwih apik kanggo dadi bisu,
Sing ora bakal kuthah ing kacang buncis,
Carane sawetara saka wong-wong kita dateng
Padha bisa wis katahan apa padha ndhelikake saka piyambak.
Sing pasukan kita bakal nemokake tentrem,
Sing jantung lan nyawa saka wuta iman,
Salah siji kita bakal nelpon,
Nalika kita mbukak lawang kita.
Minangka akeh saka wong-wong mau karo kang sampeyan bisa ora wicaksana,
Karo kang kita sumelang lan kabungahan sipped SIP,
Mbok menawa mung thanks kanggo wong-wong mau,
Iki donya wis ganti tresna.
Mbokmenawa wangsulan: bab ingkang utama ing gesang kulawarga.
Geni lilin lan secluded wilayah.
Ing esuk kanggo krungu: "aku tresna sampeyan",
Lan wengi kanggo nyawiji menyang languid passion.
Mbokmenawa ing gesang wangsulan: bab ingkang utama — comfort.
Lan anak ngguyu, lan koyo saka rasa seneng.
Nalika sampeyan ngerti apa sing bakal apa dina iki!
Apa bakal ora wis watara ing ala cuaca.
Dateng panjenengan tresna gedhe-gedhe, ora katon kanggo cacat,
Aja nyoba kanggo nyekel setengah tembung ngapusi...
Ing rincian ora kanggo dig ing urip kepungkur ora kekacoan munggah.
Dateng... katresnan... mung aja wedi.
Sinau kanggo tresna tanpa cacad... tembung-tembung panacadipun'...
Tanpa hysterics lan pemandangan... tanpa wong liya obrolan.
Dateng panjenengan tresna gedhe-gedhe lan tresna tanpa cidra.
Kita urip fleeting... dadi nyata ing iku!
CANON EOS 750D Kit 18-135 IS