အိမ္မက္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး လူတခ်ိဳ႕က ယံုၾကည္က်တယ္။ လူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အယံုအၾကည္မရွိက်ဘူး။ ဘယ္လိုဘဲ ယူဆက်ပါေစ ခိုင့္အတြက္ကေတာ့ အိမ္မက္ေတြဟာ မၾကာခင္ အျပင္မွာတကယ္ ျဖစ္လာမယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ျဖစ္ခ့ဲပါတယ္။ ေနာက္လည္း ခိုင့္ ဘဝတစ္ခုလံုးဟာ အိမ္မက္ေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးျခင္းခံရလိမ့္အံုးမယ္ဆိုတာ ခိုင္ သိေနပါတယ္။ ခိုင္ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ခိုင့္ ဘဝထဲကို အိမ္မက္ဆိုတာ စတင္ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ခိုင္ မွတ္မိသေလာက္ ၅ႏွစ္သမီးအရြယ္ မက္ခ့ဲတ့ဲ အိမ္မက္ကေန စတင္ခ့ဲမယ္ထင္ပါတယ္။
အ့ဲဒီ အိမ္မက္ မက္တ့ဲညက အရမ္းေအးတ့ဲ ေဆာင္းတြင္းကာလၾကီးပါ။ အိမ္မက္ထဲမွာ ခိုင္ရယ္ ခိုင့္ ေမာင္ေလးရယ္ဟာ ခိုင္တို႔ေနထိုင္တ့ဲ အိမ္ၾကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ေတာစပ္ကို လက္တြဲျပီး သြားခ့ဲက်တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေတာစပ္အေနာက္မွာ ရွိတ့ဲ ေရကန္ၾကီးနားေရာက္လာခ့ဲတယ္။ ခိုင့္ ေမာင္ေလးက ခိုင့္ရဲ႕လက္ကို အတင္းျဖဳတ္ခ်ျပီး ေရထဲကို ေျပးဆင္းဖို႕ ျပင္ပါတယ္။ ခိုင္လည္း ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႕ အတင္းဆြဲ ေမာင္ေလးကလည္း ရုန္းနဲ႕ ေနာက္ေတာ့ ခိုင္ ေမာလာတယ္။ ေမာင္ေလးကို အတင္းဆြဲလည္းဆြဲ ပါးစပ္ကေနလည္း အတင္းတားေနတယ္။ ဒါေပမ့ဲ ထူးဆန္းတာက ခိုင့္ ပါးစပ္ကေန အသံထြက္မလာဘူး။ ေအာ္တာမွ အရမ္းကို ေအာ္တာ။ လည္ေခ်ာင္းေတြေတာင္ နာတ့ဲအထိကို ေအာ္တာပါ။
ခိုင့္ မ်က္လံုးေတြကလည္း မ်က္ရည္ေတြက်လို႔။ေမာင္ေလးကို ဆြဲထားတ့ဲ ခိုင့္ လက္ေတြလည္း လက္အံေသလာျပီ။ ေနာက္ဆံုး ခိုင္ ေမာင္ေလးကို လႊတ္ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ေမာင္ေလးဟာ ေရကန္ထဲကို တျဖည္းျဖည္းဆင္းသြားျပီး သူ႕ေခါင္းေလး မျမဳတ္ခင္ ခိုင့္ကို တခ်က္လွည့္ၾကည့္ျပီး ေရထဲမွာ နစ္ျမွတ္သြားပါတယ္။ ခိုင္လည္း တအားေအာ္ေခၚရင္း အိမ္မက္က လန္႔ႏိုးလာတယ္။ ခိုင့္ မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုး မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ စိုရြဲေနသလို ခိုင့္ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ခ်မ္းလို႔ တုန္ေနပါတယ္။ ခိုင္လည္း အိမ္မက္ဆိုေပမ့ဲ ေမာင္ေလးကို စိတ္မခ်လို႕ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမတို႕ အခန္းကို တိတ္တိတ္ေလးကူးလာျပီး ေမာင္ေလးကို လာၾကည့္မိပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမတို႕ၾကားမွာ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ အိပ္ေနတ့ဲ ေမာင္ေလးကို ျမင္မွ စိတ္ေအးသက္သာစြာနဲ႕ ခိုင့္ အိပ္ခန္းကို ျပန္ခ့ဲပါတယ္။
ဆက္ရန္..
