Hello friends ✋
As a photo lover, I want to take everything.
But as in all aspects of life, I have to restrict myself in this regard.
Because if I'm trying to take pictures of everything at any moment, I'm missing the truth of life. 🤦♀️
Anyway...
Every person has some interesting obsessions.
I'm obsessed with doors and windows.
Frankly, I'm a little obsessed with antiques.
It's because my soul is a little antique.🙈😏
My weakness for doors is because they look a little like the human spirit or human psychology.
How ?
Sometimes it blooms inside us. It's like door number 2 ...
and we're projecting that around us. If we're happy, we make others happy.
Sometimes we close ourselves down, but we accept what's outside.
Sometimes we're completely reckless. We're just watching it happen, not caring about anyone.
And sometimes we're just doors and walls. We don't communicate
Sometimes we disappear...
Finally, the poet says :
"If it doesn't open, it's not your door."
There's no point in pushing.
May you be green and beautiful.
I wish everyone health 🙏
Merhabalar ...
Bir fotoğraf sever biri olarak her şeyi çekmek istediğim doğrudur. Ancak hayatın her alanında olduğu gibi bu konuda da kendime kısıtlama getirmek zorunda kalıyorum. Kısıtlamaları sevmesem de. Özgür ruhuma ağır gelse de. Özgür ruh diyorum çünkü esasında kimse özgür değil. 🙂 Bizi bu duygudan alıkoyan en başta ailelerimiz, sevdiklerimiz, çocuklarımız var. Zaten her istediğinde her şeyi yapmakta özgürlük değildir. Bazen birşeyleri yapmamak özgürlüktür.
Herneyse konuyu saptırdım galiba. Fotoğraf diyordum, her an her şeyin fotoğrafını çekmekle uğraşırsam hayatın gerçeğini kaçırıyorum diyordum 🙈🤦♀️
İnsanı insan yapan birde takıntıları var elbette. Benim kapı pencere takıntım var. Açıkcası biraz antikaya da takıntılıyım.
Bunun sebebi biraz ruhumun da antika olmasından.
En azından bugün öyle hissediyorum ...😏
Kapılara olan zaafımın sebebi biraz da insan ruhuna veya insan psikolojisine benziyor oluşları.
Nasıl mı ?
Bazen güllük gülistanlık oluyoruz. 2 numaralı kapı gibi ... İçimizde çiçekler açıyor ve bunu etrafımıza da yansıtıyoruz. Mutluysak mutlu ediyoruz. Ne isek yansımamız da o şekilde oluyor.
Bazen kendi içimize kapanıyoruz ama dışardan geleni kabul ediyoruz.
Bazen tam anlamıyla pervasız oluyoruz. Kimseyi umursamadan sadece seyrediyoruz olanları.
Bazen de sadece kapı duvar oluyoruz. İletişim kurmuyoruz. Ne içtekileri dışarı yansıtıyoruz ne de başkalarını dinleyecek psikolojide oluyoruz. Bazen olmuyoruz işte.
Son olarak şair diyor ki :
"Açılmıyorsa senin kapın değildir."
Zorlamanın bir anlamı yok. 😏
Yeşillenip güzelleşmeniz dileğiyle.
Herkese sağlık dilerim 🙏