မနက္မိုးလင္းလို႔ ေနေရာင္ျခည္၏အလင္းေရာင္ဟာ က်ြန္ေနာ္ေနထိုင္ေသာ နယ္စပ္ျမိဳ႕တြင္ ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေလာက္မျမင္ေတြ႔ရျခင္းမွ ဒီေန႕တစ္ရက္မွာေတာ့ အလင္းေရာင္အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အရွိန္ျမင္႔စြာနဲ႔ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ပါတယ္။
ေကာင္ကင္ကိုေမာ့ျကည့္လိုက္မိစဥ္မွာ အရင္ေန႔ေတြကနဲ႔မတူ တိမ္မည္းေတြ ကင္းစင္လြင့္ေပ်ာက္ျပီး ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး ျကည္လင္စြာျဖင့္ ျကည့္ေကာင္းေနေလသည္။
ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေသာ က်ြန္ေနာ္၏စိတ္ေတြဟာလည္း ရႊင္ျပလို႔ပါပဲဗ်ာ။
ဒီလို ေျပာလိုက္လို႔ အရင္ေန႔ရက္ေတြက စိတ္ရႊင္လန္းျခင္းမရွိဘူးလားလို႔ ေမးေကာင္းေမးနိုင္ျကေပလိမ့္မည္။
"ဟုတ္ကဲ႕"
က်ြန္ေနာ္အရင္ေန႔ရက္ေတြက ရႊင္လန္းေသာစိတ္မရွိတာေတာ့ ဝန္ခံလိုက္ပါရေစဗ်ာ။
မိုးေတြကရြာ မိုးရြာေနသည့္ျကားက အလုပ္ကိုသြား လုပ္တဲ႔အလုပ္က တရုတ္နယ္စပ္ထဲမွာဆိုေတာ့ နယ္စပ္အတြင္းထဲဝင္ဖို႔ ဂိတ္ကျဖတ္သန္းရေသး မိုးရြာထဲ ထီးေဆာင္းျပီး ျဖတ္သန္းခြင့္စာအုပ္ စစ္ေဆးခံဖုိ႔ တန္းစီရေသး လူကသိပ့္မ်ားေတာ့ တဖက္နိုင္ငံ နယ္စပ္ထဲေရာက္ရွိေရးအတြက္ တစ္နာရီခြဲနွစ္နာရီေလာက္မွတန္းစီျပီးေစာင့္မွ အတြင္းထဲသို႕ လိုရာခရီးကို သြားေရာက္နိုင္တယ္ဗ်ာ။
လူတစ္ေယာက္ ဝမ္းသံုးထြာအတြက္ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး အလုပ္သြားလုပ္ရတာလည္း အေတာ္ေလးကိုမလြယ္ပါဘူးဗ်ာ။
မလြယ္ေသာ္လည္း က်ြန္ေနာ္မွာ နယ္စပ္အားကိုးျပီး ဝမ္းေရးအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ ေျဖရွင္းေနရေတာ့ျငီးတြားေနျခင္းမွတစ္ပါး မသြားလို႔မွမရတာဗ်ာ။
ပိုက္ဆံရနိုင္မယ့္ေနရာသြားမွ ဝမ္းေရးအတြက္ ေျဖရွင္းနိုင္မွာေလ။
သတိရတုန္း ေျပာလိုက္ဦးမယ္။
ဟိုတစ္ေန႔က က်ြန္ေနာ္အလုပ္သြားေတာ့ အရင္ေန႔ကသြားေနျက နန္းေတာ္ဂိတ္ေပါက္ကေန ဂ်ယ္ေကာင္ထဲဝင္မယ္ဆိုျပီး က်ြန္ေနည္ေနထိုင္တဲ႔ တဲအိမ္ေလးကေန ေကာင္းမႈတုံ ကုန္းဆင္းျကီးကေန ခပ္ေျဖးေျဖး တလိွမ္႔ျခင္း ဆင္းခဲ႔တာေပါ႕။
ကုန္းဆင္းလို႔ ျမိဳ႕ပတ္လမ္းဆံုေလာက္လည္းေရာက္ေတာ့ စတင္မိတ္ဆက္လိုက္တာက ကားလမ္းပိတ္ျခင္း
ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ပိတ္သလဲဆိုေတာ့ မန္ဝိန္းဂိတ္ေပါက္ထိပိတ္တာဗ်ဳိ႕။
အလည္ေပါက္လို႔အမ်ားေခၚျကတဲ႔ နန္းေတာ္ေပါက္ကို ေကြ႔ကာဝိုက္ကာ ေရွာင္တိမ္းျပီး သြားလာလိုက္တာ နန္းေတာ္ေပါက္ေရာက္မွပဲ ရင္ထဲအလံုးျကီးက်လုနီးနီးေပါ႕ ။
အလံုးျကီးဆိုတာက ေမာလံုးျကီးကိုေျပာတာပါဗ်ာ။
ေမာလံုးျကီး က်လုနီးနီးမွာပဲ နန္းေတာ္ဂိတ္ေရာက္ က်ြန္ေနာ္ကို ဂိတ္ေပါက္ဝမေရာက္ခင္ မိတ္ဆက္လိုက္တာက ရွည္လ်ားျပီး တစ္ဖက္နိုင္ငံ နယ္စပ္ဆိုတဲ႔ ဂ်ယ္ေကာင္ထဲ မိမိတို႔လိုရာခရီးကို ဦးတည္ရာ သြားနိုင္ေရန္ ျဖတ္သန္းခြင့္စာအုပ္ စစ္ေဆးခံျခင္းအတြက္ တန္းစီးေစာင့္ေနျကေသာ လူတန္းရွည္ျကီးကို ေတြ႔ျမင္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။
အရင္ေန႔ေတြကလည္း ဒီလိုပဲ တန္းစီျပီးေစာင့္ေနျကရပါေသာ္လည္း ထိုေန႔၌ အရင္ေန႔ေတြကထက္ တန္စီေသာလူက မ်ားတာထက္မ်ားေနပါတယ္ဗ်ာ။
ဒီလူတန္းရွည္ျကီးကိုသာ စီေနရာအတိုင္း တန္းစီေစာင့္ေနရင္ေတာ့ ဂ်ယ္ေကာင္ထဲသို႔ဝင္ေရာက္ကာ အလုပ္ဆိုက္ထဲေရာက္ဖို႔မလြယ္ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ယ္ေကာင္အတြင္းထဲဝင္နိုင္ေရးအတြက္ ဆင္ျဖဴဂိတ္ဘက္သို႔ ျပန္သြားခဲ႔ပါတယ္။
ဆင္ျဖဴဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရတဲ႔ ျမင္ကြင္းက ထိုေန႔တစ္ရက္ ဆင္ျဖဴဂိတ္ကသာ ဂ်ယ္ေကာင္ထဲဝင္လ်ွင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ျပီး ထၼင္းထုပ္ သြားယူျပီး တန္းစီေစာင့္ရမယ့္ကိန္းပဲဗ်ဳိ႕။
နန္းေတာ္ဂိတ္ေပါက္ထက္ ဆင္ျဖဴဂိတ္က ဂ်ယ္ေကာင္ထဲဝင္ရန္ တန္းစီေစာင့္ေနျကသူေတြက ပိုမ်ားေနျခင္းေျကာင့္ပါေလ။
ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ယ္ေကာင္ထဲဝင္ျပီး က်ြန္ေနာ္၏ ဝမ္းတစ္ထြာ ေျဖရွင္းနိုင္ဖို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ ေနာက္ဆံုး ေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ မန္ဝိန္းဂိတ္ေပါက္ဝသို႔ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ေဝွ႔ကာဝိုက္ကာ ေရွာင္တိမ္းျပီး မန္ဝင္ဂိတ္ေပါက္ဝအထိအေရာက္လွမ္းလာခဲ႔ပါေတာ့တယ္။
လမ္းေတြပိတ္ ကားေတြျကပ္ ျဖတ္သန္းခြင့္ စစ္ေဆးခံတဲ႔ေနရာမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ လူမ်ားသလဲဆိုတာကိုေတာ့ က်ြန္ေနာ္အထူးမတင္ျပေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။
မန္းဝိန္းဂိတ္မွမဝင္ရင္လည္း ေနာက္ထက္အထဲသို႔ဝင္နိုင္ရန္ မႈဆယ္ျမိဳ႕တြင္ ေနာက္ထက္ဂိတ္အသစ္က မဖြင့္ေသးေခ်။
ဒီဂိတ္သံုးဂိတ္ကို စိတ္ေတြမ်ားျပီး သြားလာလိုက္မိတာ မွတ္မွတ္ရရ မနက္ရွစ္နာရီမွစျပီး တစ္ဂိတ္ဝင္ တစ္ဂိတ္ထြက္နဲ႔ ဂ်ယ္ေကာင္အလုပ္ဆိုဒ္ထဲသို႔ ေန႔ခင္းပိုင္းဆယ္နွစ္နာရီေလာက္မွ ေရာက္ပါေတာ့တယ္။
"ေအာ္"
ျပန္စဥ္းစားျကည့္ေတာ့ ဝမ္းေရးအတြက္ သူမ်ားနိုင္ငံ နယ္နိမိတ္ထဲသို႕ အလုပ္သြားလုပ္ရတာ တကယ္ကို မလြယ္ပါလာဗ်ာ………………………။
author:
photo:my
