สวัสดีค่ะเพื่อนๆ Steemian.
:::: วันนี้เรา จะขอแชร์ เรื่องฝัน บอกลาง อีกเรื่องนึง ละกันนะคะ อันที่่จริง ถ้าหากเรา
จะเอาเรื่อง ความฝันมาโพสต์ ก็คงโพสต์ ได้ทุกวี่ ทุกวัน แต่ส่วนมาก จะเป็นฝันที่น่า
เบื่อ ไม่น่าสนใจ...แต่ความฝัน ที่เราจะเล่า ในวันนี้ มันทำให้เรา เปลี่ยนแปลงการใช้
ชีวิต ไปโดยสิ้นเชิง.....โห ไม่เปลื่ยน ได้ไงล่ะคะ ก็ท่านยม เล่นมารับถึงที่..555
:::: ณ ตอนนั้น ชีวิตเรากำลังจะแย่ อายุอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ตามเพื่อนซะจนเสีย
งานเสียการ และเกือบจะ เสียคน.....เรายอมรับว่า เราหลงทางจริงๆ และความฝันใน
ครั้งนั้น ก็มีส่วนดึงเรากลับมา เป็นคนเดิม คนที่เคยรักน้อง รักครอบครัว และพยายาม
ทำทุกอย่าง เพื่อให้ชีวิตนี้ดีขึ้น
:::: คืนหนึ่ง หลังจากที่ เมามาย จนแทบจะ เดินไม่ไหว เรากลับมา ที่ห้องพัก ช่วงนั้น
เราอยู่ห้อง คนเดียว น้องชาย ไปเที่ยว ต่างจังหวัด กับเพื่อนๆ......พอกลับห้อง ก็ทิ้ง
ตัวลงนอน และหลับลึกมาก ตามประสาคนเมา (เราไม่อยาก ให้เพื่อนๆ น้องๆ เอามา
เป็นเยี่ยงอย่าง ที่ไม่ดี แต่เรา มักจะเตือน เพื่อนรุ่นน้อง เสมอว่า สิ่งไหนที่ไม่ดี ก็อย่า
ทำตามเรานะ)......หลังจากที่เรา หลับลึกสุดๆ เราก็ ฝันไปว่า เราไปเที่ยว กับเพื่อนๆ
กลุ่มหนึ่ง เป็นทัวร์แบบ งานผ้าป่า สามัครคี ที่ไปตาม ต่างจังหวัด ประมาณนั้น.....ใน
รถทัวร์ มีผู้โดยสาร ประมาณเกือบร้อยคน
:::: ในรถทัวร์ เราเห็นผู้คน ตีกลอง ร้องรำฮัมเพลง กันอย่างสนุกสนาน เรานั่งอยู่ช่วง
หลังรถ และนั่งติด กับหน้าต่าง ใกล้ๆกับ ประตูทางออก ด้านหลัง ของรถทัวร์ คันนั้น
พอขับออก นอกเมือง ไปได้ประมาณ ครึ่งทาง เราก็รู้สึกว่า ถนนมัน สูงขึ้นเรื่อยๆ คุณ
คงเคยเห็น ถนนตาม ต่างจังหวัด ที่มีทุ่งนา สีเขียว สองข้างทาง ถนนจะสูง ประมาณ
เมตรครึ่ง ถึงสองเมตร โดยเฉพาะช่วงที่ ใกล้กับสะพาน.....แต่ในฝันเรารู้สึกว่า ถนน
สายนั้น มันสูงมาก ผิดปกติ.....เรามองจากหน้าต่าง เราเห็นข้างถนน มีแต่กอไผ่และ
มองจาก ระดับสายตา ก็เห็นแต่ยอดไผ่.....เราจึงตะโกน บอกคนขับรถว่า ให้ขับช้าๆ
ลงหน่อย แต่เขากลับ เร่งเครื่อง ขับเร็ว ยิ่งกว่าเดิม.....ในฝันเราคิดว่า ขืนขับเร็วแบบ
นี้ พวกเรา ทั้งหมด ต้องตายแน่ๆ......เราจึงเดินไป หาคนขับ และพยายาม เตือนเขา
"พี่ๆ! ถนนสูงมาก ขนาดนี้ ขับช้าๆหน่อย จะได้มั๊ย?" พอเราพูด จบประโยค รถก็พลิก
คว่ำ กลิ้งลงจากถนน หลายตลบ......ความรู้สึกเรา ในวินาทีนั้น มันน่ากลัวมากๆ พอ
เรารู้สึกตัวอีกที และมอง ไปรอบๆตัว ก็เห็นผู้คน ในรถตายหมด นอนเกลื่อนกลาดระ
เนระนาด จมกองเลือด.....แล้วเราก็ พยายาม พยุงตัวเอง ออกมา จากตัวรถ และคิด
ว่า โชคดีนะ ที่เรายังรอด......แต่ทันใดนั้น เราก็ เหลือบไปเห็น ร่างของ ตัวเอง นอน
ตาย เลือดท่วมตัว เหมือนกับคนอื่นๆ
:::: เรารู้สึกขาอ่อน หมดเรี่ยวแรง จะพยุงตัวเอง ให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็พยายามพาตัวเอง
ออกมา จากซากรถจนได้......บรรยากาศข้างนอก ซากรถ ดูเหมือนว่า จะดีกว่าในรถ
ทุ่งนาสีเขียวขจี ไกลสุด ลูกหู ลูกตา.....แต่เรา กลับหายใจ ไม่ออก รู้สึกอึดอัด ร้อนๆ
หนาวๆ ปะปนกัน.....แล้วสายตาของเรา ก็ไปสดุด กับผู้ชายสองคน คนหนึ่ง ร่างกาย
ใหญ่โต กำยำ ผิวดำคล้ำมากๆ แต่อีกคน ตัวเล็กกว่า เกือบเท่าตัว และ ร่างกายกำยำ
ถึงแม้จะตัวเล็ก แต่ก็ดู น่าเกรงขาม ที่ศรีษะของ ผู้ชายทั้งสอง ดูเหมือนว่า พวกเขามี
เขา งอกออกมาเหมือนวัว และถือไม้สามง่าม ดูน่ากลัวที่สุด....เราคิดในใจ "ใครวะ?"
ทำไมพวกเขา ดูเหมือนยมทูตจังวะ!?
:::: แล้วผู้ชายร่างใหญ่ ก็พูดขึ้นว่า "เก็บไปให้หมด อย่างให้เหลือนะ!" เราสังเกตเห็น
พวกเขา ใช้เชือกสีแดง เส้นเล็กๆ เหมือนด้ายสายสิน และดูเหมือน ด้ายสีแดงนั้น มัน
คล้ายๆ สีจำพวก เรืองแสงในที่มีด.....พวกเขาใช้ด้าย ผูกที่คอ ของแต่ละคน แล้วจูง
พวกเขา เดินมาทางเรา.....เราได้ยินเสียง ร้องโอดครวญ ของผู้คน ที่เขาจูงเดินตาม
หลัง เป็นอะไร ที่น่ากลัว และ น่าสงสารมากๆ บางคนก็ พยายามร้อง ขอชีวิต บางคน
ร้องไห้ หาครอบครัว บางคนก็ พยายามหนี แต่ก็ ไม่มีใคร หนีรอด ไปได้ สักคนเดียว
:::: และแล้ว ก็มาถึงตาเรา พวกเขาเดินมุ่งหน้ามาหาเรา แล้วผู้ชายร่างเล็กก็ใช้เชือก
สีแดง ผูกที่คอของเรา และ พูดขึ้นว่า "เสร็จแล้ว ก็ไปกันเถอะ" เราคิด ในใจว่า "นี่เรา
ตายแล้ว จริงๆเหรอ? ถึงเวลาที่จะต้อง จากทุกคน ไปจริงๆเหรอ? แล้วใคร จะมาดูแล
น้องๆล่ะ? ชีวิตนี้เกิดมา ยังไม่ได้ ทำอะไรเลย....ตั้งแต่เกิดมา เรายังไม่เคย มีโอกาส
ตอบแทน บุญคุณ ของพ่อ แม่เราเลย...ไม่สิ ไม่ ไม่! มันต้อง ไม่ใช่ แบบนี้ ชีวิตเราจะ
ต้องไม่จบ แบบนี้สิ..ไม่จริงๆๆๆๆ!"...เราเริ่ม ร้องไห้ คร่ำครวญ และนั่งคุกเข่า พนมมือ
ต่อหน้า ผู้ชาย ทั้งสองคน เราพยายาม พูดจา อ้อนวอน ต่างๆนาๆ......"ท่านคะ....หนู
ขอร้อง ขอชีวิตหนูคืน จะได้มั๊ย? ตั้งแต่ วันที่หนู เกิดมา จนถึงวันนี้ หนูยังไม่ได้ทำอะ
ไรเลย...หนูขอครั้งนี้ สักครั้ง จะได้มั๊ย? ขอโอกาส ให้หนูได้ ทดแทน บุญคุณ พ่อแม่
หนูก่อน จากนั้น จะเอาชีวิตหนูคืน เมื่อไหร่ ก็ได้ มาเอาไปได้เลย หนูจะไม่ ขอคืนอีก
เลย เถอะนะ ปล่อยหนูไปเถอะ ครั้งนี้ ครั้งเดียวเท่านั้น ขอร้อง ล่ะนะท่าน" เราร้องไห้
ฟูมฟาย น้ำตานองหน้า.....แล้วทั้งสอง ก็หันหน้า ปรึกษากัน สักพักก็ หันมาบอกกับ
เรา ด้วยสีหน้า อันเคร่งขรึม และดุดันว่า " เออ ก็ได้ กูจะปล่อยไว้ สักคนนึง แต่ครั้งนี้
ครั้งเดียวนะ คราวหน้า จะไม่มี ข้อยกเว้น แบบนี้อีก!.."
:::: เราก้มลง กราบท่าน ทั้งน้ำตา ด้วยความดีใจ อยู่หลายครั้ง จำไม่ได้ ว่ากี่ครั้ง แล้ว
ด้ายสีแดง ก็ค่อยๆ จางหายไป จากคอของเรา.....จากนั้นเราก็ สะดุ้งตกใจ ตื่นขึ้นทัน
ที เราเอามือ ลูบหน้าตัวเอง โอ้โห..น้ำตาเรา ยังไหลไม่หยุด และยังร้องไห้ สะอึก สะ
อื้นจริงๆ..555....หลังจากนั้น เราก็พยายาม หลีกเลี่ยง การไปเที่ยว เป็นหมู่คณะโดย
รถทัวร์ ก็เพราะว่า กลัวตายอ่ะดิ 555....และกลับมาตั้งใจ เอาการเอางาน เหมือนเดิม
อีกครั้ง....ทุกวันนี้ถึงแม้ว่า ท่านจะมาทวง เอาชีวิตคืน เราก็ยินดีและไม่เสียใจ เพราะ
เราคิดว่า เราทำทุกอย่างไว้ดี ที่สุดแล้ว
Thank you For all Your Upvotes and Comments,
I always deeply appreciate your support.
ขอขอบคุณ เพื่อนๆทุกคน ที่ติดตาม เรื่องราว ของเราเสมอมา
ขอบคุณทุกคะแนนโหวต + คอมเม้นท์ และกำลังใจที่มีให้กันตลอดมา
ความปรารถนาดี มีให้เพื่อนๆเสมอ
Much Love