Co za dziwny kraj! Samochody jeżdzą w drugą stronę, zamiast jednego kranu w umywalkach mają dwa osobne z ciepłą i zimną wodą, kompletnego fioła na punkcie pewnej starszej pani i zdecydowanie zbyt gorzkie piwo. Śniadania również są specyficzne...
Hej, tu 
Pomysł w sumie nie jest zły, chociaż przyzwyczajony jestem do śniadań na zimno, tutaj dostajemy wszystko gorące. Składniki śniadania są różnorodne, chociaż raczej ciężkie dla żołądka. Można się najeść tak, by energii wystarczyło na długie godziny pracy, czyli do godz. 13, kiedy przychodzi pora na lunch. Wtedy to ulice miast zapełniają się ludźmi, w barach, restauracjach, czy po prostu w parkach na ławce zasiadają biznesmeni, urzędnicy, robotnicy, studenci i zwykli turyści. Jedzą i rozkoszują się chwilą odpoczynku... Wróćmy się jednak kilka godzin wcześniej i popatrzmy na talerz.
Nie jeden się tu głowi, jak to się robi…
Co my tu mamy… W opcji wege: tosty z białego pieczywa, fasolka w sosie pomidorowym, jedna smażona pieczarka, pół smażonego pomidora, ukryte pod tostami dwa smażone jaja, trzy smażone kiełbaski quorn i tyle samo smażonych placków ziemniaczanych. Ile razy pojawiło się słowo smażone? Wygląda niestety mało kolorowo. Barwy oscylują w okolicach brązu i czerwieni. Zero zielonego, nawet pół listka. Wartość kaloryczna całości to 1369 kcal - nieźle, prawda? Niektórym wystarczy na cały dzień!
Warto kilka słów poświęcić tajemniczym kiełbaskom quorn. Zrobione zostały z analogu mięsa, popularnego w krajach zachodnich. To mykoproteiny z suszonego grzyba z dodatkiem jaj. Dla wegan zamiast jaj dodaje się jako spoiwa białko z ziemniaka. Jak większość takich wynalazków dla wegetarian, quorn jest bogaty w białko i błonnik. Jednak to nie on jest podstawą kaloryczności wegetariańskiego angielskiego śniadania. Sto gram zawiera tylko 94 kcal. Aspekty zdrowotne są ponoć dyskusyjne, jednak jeśli znacie mój stosunek do analogów mięsa, wiecie, że nie zamierzam porzucić sałatek i pysznych hummunsów dla wege-kiełbasek czy sznycli.
I nie jeden tutaj knuje, jak to smakuje…
Trudno po takich składnikach oczekiwać niebiańskich wrażeń smakowych, ale o dziwo wszystko smakowało całkiem dobrze. Chociaż przyzwyczajony jestem do nieco lżejszych śniadań. Po 10 minutach jedzenia zacząłem odczuwać sytość, żonglując widelcem pomiędzy fasolką i plackami ziemniaczanymi, przegryzając smażonymi kiełbaskami. Ich konsystencja przypominała zlepione płatki mączki sojowej, całkiem dobrze je się gryzło. Smakowały niby mięsnie, jednak nie miało to na na szczęście nic wspólnego z parówkami, które testowałem jakiś czas temu. Nie był to oryginalny smak. Raczej tak jak pieczarce i połówce pomidora przydałoby się więcej ciekawych i bardziej intensywnych przypraw. Wszystko to zostało nieco przykryte mocnym smakiem sosu pomidorowego i fasolki.
Cały czas zastanawiałem się jak, po jedzeniu przez pół roku takich śniadań, zmieniłaby się moja smukła figura (żart). Czy z przyzwoitego planktonu stałbym się wielorybem (żart steemowy ;). Na koniec zostały tosty i smażone jaja, które ledwo zmieściłem. Czekałem tylko, aż kelnerka zaproponuje miętowy opłatek na deser.
Jestem medium
Z baru Weatherspoon, popularnej sieciówki w Zjednoczonym Królestwie wytoczyłem się po godzinie z poczuciem, że chociaż przyjąłem bardzo wiele kalorii to jednak jestem niespełniony. Brakowało mi w całym posiłku lekkości i świeżości. Zamiast kawy, którą zamówiłem do kompletu, przydałby się wysoko witaminowy sok owocowy, a porcją jedzenia była tak duża i pożywna, że można by się podzielić ją z przyjacielem. Wiadomo - angielskie śniadanie znane jest ze swojego ciężkiego kalibru i tylko miłośnicy królowej są w stanie zaakceptować rano fasolkę w pomidorach.
Następnym razem będę pamiętał, by po prostu unikać na Wyspach wszystkiego co ma large w nazwie - to zdecydowanie przekracza moje możliwości.
Zdjęcia własne i Pixabay.