I have a confession to make: I do not know how to ride a bike. Opo, hindi po ako marunong. Alam kong magdrive ng tatlong gulong, apat na gulong o maski sampung gulong pa siguro.
Pero hindi ang dalawang gulong.
I never learned. Yes, I tried. Makailang ulit pa nga. Lumunok ako ng tapang at inaantay-antay ang chance na masugatan habang nag-aaral magbike pero hindi dumating ang chance na un. Sabi nila kasi kung masugatan while learning yun ang turning point.
Parang initiation rite.
Parang agimat.
Kaya naman inantay ko. Pero di dumating. Di ako nasugatan. Di natuto.
A few years ago, my dad bought a bicycle as a gift to his grandkids.
Natuwa ako, yes finally mayroon akong bike! Mayroon chance na mag-aral ako! Pero haler! masyado akong malaki para sa maliit na bike Nakalimutan ko pambata pala ung bike.
...At hindi para sa akin. Lelz!
Kamakailan, nag-uwi ang asawa ko ng bike.
Kanya daw un nung single pa siya. Pwede pa naman daw, konting kembot lang at pwede nang pangracing.
Natuwa na naman ang lola mo at mayroon akong mapagpapraktisan.
Minention ko sa asawa ko etong bisekleta dream ko, at todo-support naman siya. Sabi pa nga niya na try namin pumunta sa beach at magpraktis ako sa shore.
Pinong buhangin kasi dun at hindi mabato kaya mahulog man hindi gaanong masakit o kaya masugatan.
Doon din nagpraktis maglakad ang junakis ko. Natututo naman.
Malay natin baka mayroong dalang galing ang mga buhangin at matuto din akong magbisekleta.
Sadly, that plan was never realized. Yet.
Kaya hanggang ngayon, I still do not know how to ride a bike.
Saklap noh?!
Uhm, teka. E ano naman sa iyo kung hindi ko alam magbisekleta?
Realizations
Narealise ko lang na madalas binabalewala ang mga bagay na kayang gawin.
So never take the littlest joys in life for granted. Because for every one of your skills -- may it be riding a bike to playing the guitar, or even knowing how to whistle, there may be tons of people (such as me) who wish they can do whatever you can.
Kaya sa susunod na sumakay ka ng bisekleta, isipin mo na lang ang kagaya ko na ni minsan hindi nasubukan ang bagay na sisiw mo lang gawin.
Sa ngayon, aasa ako na balang araw I can ride that bike baby.
The night before this was written, the author had a very vivid dream that she was riding a bike. She felt the wind. She seemed to fly ..in happiness. Only to realize it was just a dream.
I am glad to be connected with these amazing Steemians: 
Also special thanks for the support our master 
Brother Terry a.k.a. 
I also support his other projects like 
