ေက်ာက္စိမ္းေမွာ္မွကံတရား
ေန႔လည္မုန္႔စားတျဖတ္နားၿပီးညေနမေမွာင္ခင္ ေစ်းတန္းဖက္မွ ဖိုးရမယ္ ဘိန္းရမယ္ ခပ္ပံုရမယ္ဟု ေအာ္ေရာင္းေနတဲ့အသံလည္းေန႔စဥ္ဓူဝၾကားေနရပါသည္။ အဲဒီေအာ္သံသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ကေတာ့က်င္းသိမ္းရန္အခ်က္ေပးေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကအုံးေမာင္းသံ ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနေလသည္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဲ့ဒီေအာ္သံၾကားက်င္းသိမ္း ညအိပ္တဲဆီျပန္ တဲေရာက္ မိုးခ်ဳပ္ကြက္တိ ျဖစ္ေနေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အထဲတြင္ က်င္းလဲမတူးဘဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔လာၿပီးေနေသာလူငယ္တေယာက္႐ွိပါေသးသည္။ သူကကြၽန္ေတာ္တို႔က်င္းေခါင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္း နာဂစပ္လူငယ္တေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူ႔ကိုကြၽန္ေတာ္တို႔က ေမွာ္ေကာက္႐ိုးဟုေခၚေလသည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီကိုလာေတာ့ အသားဗူးေလး ေလးငါးဗူးႏွင့္ ဆန္ေလးႏွစ္ၿပီေလာက္ပါလာခဲ့ေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ထဲမွာအတူေရာၿပီးစားေသာက္ေလသည္
။ အဲ့တာ့ေၾကာင့္ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေဟ့ေကာက္႐ိုး မင့္ရိကၡာက တႏွစ္ေလာက္စားလည္းမကုန္ေလာက္ဖူးေနာ္ဟုစၾကေနာက္ၾကေလသည္။ သူသည္မခံျပင္းတပ္သျဖင့္စလို႔ေနာက္လို႔ေကာင္းေလသည္။ တခုေတာ့ေကာင္းသည္။ ေမွာ္ထဲမွာ႐ွိေသာေလာပန္းေတြအေၾကာင္းအကုန္သိသည္။ ေမွာ္ထဲမွာ႐ွိေသာ ဖိုးသမားေတြအေၾကာင္း အကုန္သိသည္ ထိုေၾကာင့္ကိုယ္မသိတဲ့အရာဆိုသူ႔ေမးလိုက္အကုန္သိသည္။ မနက္ထမင္းေၾကာ္စားၿပီးတေနကုန္ေမွာ္ထဲလည္ၿပီးေက်ာက္႐ွာေနတာဆိုေတာ့အကုန္သိသည္။ လူတေယာက္ရဲ႕ကံဇာတာသည္ေျပာမရဘူးဆိုသည္မွာတကယ္မွန္ေလသည္။ အဲ့လို႔ေနစဥ္ က်င္းမတူးဘဲ အလုပ္မ႐ွိေလ်ွာက္လည္တဲ့လူတေယာက္တရက္မွာေတာ့ သူတဲကိုျပန္လာမအိပ္ေတာ့ တရက္ေတာ့ ဖာသိဖာသာ သိပ္ၿပီးအေလးမထားမိေပ၊ႏွစ္ရက္သံုးရက္လည္းျပန္မလာေတာ့ ဘယ္မ်ားဘာျဖစ္ေနလဲမသိဟုအေတြးဝင္ၾကေလ၏
ေက်ာက္ျဖတ္ခံုဖက္စံုစမ္းလိုက္ေတာ့ ဟာ ခင္ဗ်ားတို႔မသိဘူးလား ဒီေကာင္ေက်ာက္ရသြားတယ္ဗ်ာ့ တန္ေၾကးမနည္းဘူး သိန္းဆယ္ဂဏန္းဗ်ာ့ ခုဆိုခနၱီးမွာႏွပ္ေနေလာက္ၿပီတဲ့။ အဲ့ဒီေခတ္က ေရႊတက်ပ္သားမွ မွတ္မွတ္ရရ ေသာင္း႐ွစ္ေထာင္ခန္႔သာ႐ွိေလသျဖင့္ တန္ေၾကးသိန္းဆယ္ကဏန္းဆိုမနည္းေပ။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ကိုအသိမေပးဘဲ ျပန္သြားျခင္းကို နားလည္းေပးလို႔ရပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေမွာ္ထဲတြင္ တန္ေၾကးႀကီးေက်ာက္ရလ်ွင္ ဘယ္သူ့့့ ့အသိမပးဘဲ ခ်က္ျခင္းၿမိဳ႕ေပၚကိုအေျပးျပန္ၾကေလသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးမူွမ႐ွိေသာေနရာမွာအနၱရယ္႐ွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။
