ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးသားေတြကို ေဒသစြဲ၊ ဇာတိစြဲ အရမ္းၾကီးတာလို႔ေျပာၾကတယ္ဗ်။ ေျပာလည္းေျပာေလာက္စရာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မႏၲေလးသားေတြက ေရခ်င္းအတူတူေတာင္ ကိုယ့္မႏၲေလးက်ဳံးေရကမွ ပိုခ်ိဳတာလို႔ထင္တဲ့လူေတြ။ ဗုဒၶဂါယာဘုရားဖူးသြားဖို႔ထက္ မဟာမုနိဘုရားၾကီးကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ၿပီး ဖူးေမ်ာ္ၾကည္ညိဳေနခ်င္တဲ့လူေတြ။ ကမၻာပတ္ဖို႔ထက္ က်ဳံးၿမိဳ႕ရိုးၾကီးပဲ ပတ္ခ်င္ေနၾကတာ။ ခါကာဘိုရာဇီေတာင္တက္ဖို႔ထက္ ကိုယ့္ မႏၱေလးေတာင္ပဲတက္ ခ်င္ၾကတဲ့လူေတြေလ။ အစားအေသာက္ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္ၿမိဳ႕က အစားအေသာက္မွ အေကာင္းဆုံးလို႕ထင္တဲ့လူေတြ။ဟိုအရင္ကဆို အစိုးရ၀န္ထမ္း ရာထူးတိုးလို႔ နယ္ေရြ႕ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ရာထူးကိုပဲစြန္႔တယ္ ၿမိဳ႔ကိုမစြန္႔ဘူးလို႔ေတာင္ ေရွးလူၾကီးေတြက ေျပာၾကတယ္ဗ်။ ဘယ္အရပ္ေဒေသေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေကာင္း၊ ပြဲေတာ္အခါရက္မ်ိဳးမွာေတာ့ ကိုယ့္ေမြးရက္ေျမ မႏၲေလးၿမိဳ႕ကို မျပန္ပဲမေနႏိုင္ၾကပါဘူး။ ျမန္မာ့ရိုးရာပြဲေတာ္ေတြမွာ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားပါေစ ဘယ္ၿမိဳ႕မွသြားမလည္ပဲ ကိုယ့္ၿမိဳ႕မွာပဲေပ်ာ္ၾက ဆင္ႏႊဲၾကတာ။ ။အဲ့ဒီေလာက္ထိ ေဒသစြဲ၊ ဇာတိဇြဲၾကီးၿပီး ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုခ်စ္ၾကတဲ့လူေတြ။မႏၲေလးၿမိဳ႕ဆိုတာကလည္း ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈၿမိဳ႕ ျမန္မာအင္အားအေကာင္းဆုံးၿမိဳ႕ျဖစ္တာနဲ႔အညီ ၁၂ လရာသီလုံး ပြဲလမ္းသဘင္ ျပက္တယ္လို႔ကိုမရွိသေလာက္ပါပဲ။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ ပြဲေတာ္ေတြထဲမွာေတာ့ သၾကၤန္နဲ႔ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆုံးပြဲေတာ္ ႏွစ္ခုပါပဲ ။ အေ၀းေရာက္ေနတဲ့ ေရႊမန္းသားေတြ မလြမ္းပဲ မတမ္းတပဲမေနႏိုင္တဲ့ ပြဲေတာ္နွစ္ခုဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ ဒီပြဲေတာ္ႏွစ္ခုမွာေတာ့ အေ၀းေရာက္ေရႊမန္းသားေတြဟာ ေရာက္ရာေဒသကေန ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ္ျပန္ၿပီး ဆင္ႏႊဲၾကတာပါပဲ။မႏၲေလးသၾကၤန္ပြဲေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသာမက ကမၻာမွာပါ နာမည္ၾကီးတဲ့ပြဲေတာ္တစ္ခုပါ။ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္ကေနၿပီးေတာ့ တခုတ္တရ တန္ဖိုးထားၿပီး လာေရာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ပြဲေတာ္ၾကီးေပါ့။ ျမန္မာ့ရိုးရာ အႏွစ္သာရေတြ၊ မန္းဆန္တယ္၊ နန္းဆန္တယ္ဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာတဲ့ မႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားေတြရဲ႕ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ေတြကို ဒီပြဲၾကီးမွာေကာင္းေကာင္ျမင္ေတြ႔ခြင့္ ေလ့လာခြင့္ရၾကတာပါ။တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ဆိုရင္လည္း သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္ ၁ ရက္ေနစၿပီး ဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံးက ရပ္ကြက္အသီးသီး၊ ေစ်းအသီးသီးရဲ႕ကထိ္န္ပြဲေတြ၊ မိသားစုကထိန္ပြဲေတြနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံးစည္ကားလို႔ေနေတာ့တာပါပဲ။ နာမည္ၾကီး ေစ်းခ်ိဳကထိန္ကေနစၿပီး ဆိုက္ကားဂိတ္အသင္းမ်ားက ကထိန္အထိ သဒၵါန္တရား ရက္ေရာစြာခင္းက်င္းၾကတာပါ။ ေစ်းခ်ိဳေတာ္ ေစ်းရုံ ၁၂ ရုံလုံးကထိန္ဆိုရင္ ဇာတ္ပြဲ၊ အၿငိမ္ပြဲမ်ား တီး၀ိုင္းမ်ားထည့္ၿပီး တစ္ရုံနဲ႔ တစ္ရုံအၿပိဳင္အဆိုင္ခင္းၾကတာပါ။ ကထိန္ရက္ေတြမွာ ေစ်းလာ၀ယ္သူမ်ားကိုလည္း ေစ်းဆိုင္တိုင္းက မုန္႔မ်ိဳးစုံခ်ေၾကြးၿပီးဧည့္ခံၾကပါတယ္။
တန္ေဆာင္းမုန္းလဆန္း ၁၄ ရက္အဖိတ္ေန႔ဆိုရင္ေတာ့ မႏၲေလးတစ္ၿမိဳ႕လုံးနီးပါးက စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးကိုေရာက္ရွိကုန္ၾကပါတယ္။ အရင္တုန္းက မႏၲေလးၿမိဳ႕သားေတြဟာ ကထိန္ကို စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးကို သြားခင္းၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ မႏၲေလး ကထိန္အားလုံးနီးပါးဟာ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးကို သြားခင္းသလဲဆိုတာ မသိေသးတဲ့လူေတြသိရေအာင္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ျဖစ္ေတာ့ မႏၲေလးကို မီးေလာင္ဗုံးေတြအၾကိမ္အၾကိမ္အခ်ခံရလို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ဟာ ျပာပုံဘ၀ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။မႏၲေလးသားေတြဟာ စစ္အတြင္း စစ္ေဘးေရွာင္ဖို႔အတြက္ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးမွာသြားၿပီးပုန္းခိုခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးက ေခ်ာင္အသီးသီးမွာရွိတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ၊ သီလရွင္ေက်ာင္းေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးသားေတြကို ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုေက်းဇူးတရားမ်ားကို ျပန္လည္တုံ႔ျပန္ေသာအားျဖင့္ မႏၲေလးသားေတြဟာ ကထိန္ခင္းရင္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွာသြားၿပီး ကထိန္ခင္းၾကတာလို႔ သိရွိရပါတယ္။
အဖိတ္ေန႔ညကေတာ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕က တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေစ်းခ်ိဳေတာ္က ပ်ိဳျဖဴေခ်ာေတြ အပါအ၀င္ မႏၲေလးတစ္ၿမိဳ႕လုံးနီးပါး စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးေရာက္ရွိၾကပါတယ္။ အဖိတ္ေန႔ညကေတာ့ မႏၲေလးတစ္ၿမိဳ႕လုံးေျခာက္ကပ္က်န္ခဲ့ေတာ့တာပါပဲ။ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိုးက ရွိရွိသမွ်ေခ်ာင္ေတြအားလုံး ကထိန္ပြဲလာသူမ်ားနဲ႔ ၾကက္ပ်ံမက်စည္ကားေနပါေတာ့တယ္။ တစ္ေခ်ာင္နဲ႔တစ္ေခ်ာင္ လည္ပက္ႀကၿပီး စတုဒီသာေတြေလွ်ာက္စားရတာ တကယ့္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ အပ်ိဳလူပ်ိဳေတြအတြက္ကေတာ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ျဖစ္တည္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။
လျပည့္ေန႔ေရာက္မွ မႏၲေလးဘက္ကိုကူးၾကတယ္။ လျပည့္ေန႔ ေန႔ခင္းမွာေတာ့ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးေတြပါမက်န္ ေဆြမ်ိဳး အသိမိတ္ေဆြအိမ္ေတြသြားၿပီး ေပ်ာ္ပြဲစားဖို႔အတြက္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ အတီးအမႈတ္ အကအခုန္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲစားလိုက္ခံၾကတာေပါ့။ ညပိုင္းမွာေတာ့ ရပ္ကြက္အသီးသီးကအိမ္ေတြေရွ႕မွာ စတုဒီသာမုန္႔မ်ိဳးစုံလုပ္ေၾကြးၾကတယ္။ ကာလသားလူငယ္ေတြကေတာ့ တကၠသိုလ္အေဆာင္ေရွ႕ေတြမွာ ေက်ာင္းသူပ်ိဳျဖဴေခ်ာေတြရဲ႕ မေခၚမုန္လုံးကို လွည့္ပတ္စားရ လူပ်ိဳလွည့္ရတာ အေမာပါပဲ။မႏၲေလးတန္ေဆာင္တိုင္ရဲ႕ မေခၚမုန္႔လုံးနဲ႔ မယ္ဇလီဖူးသုပ္ကေတာ့ နာမည္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ ပိုက္ဆံရွိတဲ့ အိမ္ေတြက ပိုက္ဆံၾကဲၾက၊ ပံ့သကူေတြ႔ပစ္ၾကေပါ့။ ရပ္ကြက္ထဲက ပိုက္ဆံရွိတဲ့ေနအိမ္ေရွ႕ “ဦးခ်မ္းသာ ေဒၚခ်မ္းသာပိုက္ဆံက်ဲပါဗ်ိဳ႔” ဆိုၿပီး လူငယ္ေတြစုၿပီးသြားေအာ္ၾကတယ္။ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း ေငြဖလားၾကီးပိုက္ၿပီး တၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ထြက္လားၿပီး ပိုက္ဆံၾကဲေတာ့တာပဲ။ ကေလးေရာလူၾကီးေရာ လုၿပီးပိုက္ဆံေကာက္ၾကတာ ဒူးေတြပြန္း တံေတာင္ဆစ္ေတြပါပြန္းလို႔ပါပဲ။ရပ္ကြက္ထဲေပ်ာ္လို႔၀ရင္ေတာ့ အ၀တ္အစားအသစ္ေတြလဲၿပီး စက္ဘီးကိုယ္ဆီးစီးၿပီး မဟာမုနိဘုရားၾကီး၊ အိမ္ေတာ္ရာ၊ ေအာင္ေတာ္မူဘုရားေတြမွာ က်င္းပတဲ့ မသိုးသကၤန္း ယက္လုပ္ယွဥ္ျပဳိင္မႈေတြကိုသြားေရာက္အားေပးၾက ဘုရားဆီးမီးပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ ဘုရားကအျပန္မွာ အသံခ်ဲ႕စက္ၾကားရာ ဘုရားပြဲသြားၿပီး ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္ၿပီး ပြဲေတာ္မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ျမန္မာမုန္႔မ်ိဳးစုံ၀ယ္စားၾကတယ္။ကာလသားလူပ်ိဳေတြကေတာ့ ေန႔ခင္းကရထားတဲ့ မုန္႔ဖိုးေတြစုေပါင္းၿပီး ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ၾက သီးခ်င္းေတြဆိုၾက ကၾကနဲ႔ အင္မတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ညည့္နက္သန္းေခါင္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ပံ့သကူဖြက္တာေတြလိုက္ရွာၾက အေပ်ာ္အျဖစ္ အိမ္ေတြ ဆိုင္ေတြမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုဒ္ေတြကို တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုေျပာင္းတပ္ေပးၾကနဲ႔ တစ္ညလုံးမအိပ္နိုင္ၾကပဲ မိုးလင္းတဲ့အထိေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ မႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားအမ်ားစုဟာ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ရဲ႕ပြဲေတြမွာ တန္းဖိုးထား မေပ်ာ္တက္ၾကေတာ့ဘူးဗ်။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုမခ်စ္ၾကေတာ့ဘူးလို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္ဗ်။ အထူးသျဖင့္ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ အလြန္တရာေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေရႊမန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ တန္ေဆာင္ပြဲေတာ္ၾကီးကို ေက်ာခိုင္းၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာင္ၾကီးတက္ၾကၿပီး၊ တစ္ၿမိဳ႕လုံးနီးပါးကေတာ့ ျပင္ဦးလြင္တန္ေဆာင္တိုင္ကို တက္ၾကပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းညမွာဆိုရင္ မန္းေလးတစ္ၿမိဳ႕လုံးေျခာက္ကပ္သြားၿပီး တေစၦေျခာက္မွာေတာင္ေၾကာက္ရပါတယ္။ တန္ေဆာင္တိုင္ည မႏၲေလးၿမိဳ႕ၾကီးကေတာ့ သားသမီးေတြစြန္႔ပစ္ထားခဲ့တဲ့ မိအိုဖအိုၾကီးလို အထီးက်န္ေနေလရဲ႕ဗ်ာ။
ျပင္ဦးလြင္တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ကို ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာလက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နွစ္တိုင္းတက္ေပ်ာ္ရေလာက္ေအာင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ နာမည္ႀကီး အဆိုေတာ္ေတြပါတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲကို မၾကည့္ဘူးလို႔တက္ၾကည့္ၾကတာလား။ မီးပုံးပ်ံပြဲႀကီးကပဲ ႏွစ္တိုင္းတက္ေပ်ာ္ရေလာက္ေအာင္ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းလို႔ သြားၾကတာလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕ကပဲ အရင္လိုေပ်ာ္စရာမေကာင္းေတာ့လို႔လားဆိုတာ စဥ္းစားမတက္ေအာင္ပါပဲ။ဒီလိုေျပာေနတာဟာ သူမ်ားၿမိဳ႕ကိုသြားလည္ၾကလို႔ မနာလိုမရုဳစိတ္နဲ ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ မီးပုံးပ်ံပြဲေတာ္ကို မျမင္ဘူး မေရာက္ဘူးတဲ့သူေတြ သြားလည္တာ လည္ၾကပါေစ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ေသာ ေရႊမန္းတန္ေဆာင္တိုင္ပြဲႀကီးကိုထားခဲ့ၿပီး ႏွစ္တိုင္းတစ္ၿမိဳ႕လုံး ျပင္ဦးလြင္၊ ေတာင္ၾကီးတက္ ေပ်ာ္ၾကတာ တစ္ခ်ိန္က အင္မတန္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ ေရႊမန္းတန္ေဆာင္တိုင္ညေတြကို ျပန္လည္သတိရျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိလို႔ပါ။အေ၀းေရာက္ ေရႊမန္းသူ ေရႊမန္းသားေတြက အခါၾကီးရက္ၾကီးပြဲေတာ္ေတြမွာ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ၾကတယ္ဆိုတာက မိသားစုေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ အေပါင္းသင္းမိတ္ေဆြေတြကို ေတြ႔ခ်င္တာရယ္ ေရႊမန္းၿမိဳ႕ႀကီးကို လြမ္းတာရယ္ေၾကာင့္ျပန္လာၾကတာပါ . . .
ဒါေပမယ့္ ေရႊမန္းၿမိဳ႕ကို ေရာက္လို႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ခ်င္လို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္ေနရတာနဲ႔ ေတာင္ႀကီးေရာက္ေနရတာနဲ႔ ဘယ္သူနဲ႔မွကို မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ တန္ေဆာင္တိုင္ညမွာအျငိမ့္ပြဲ၊ ဇာတ္ပြဲေတြ တစ္ပြဲမွ ရွာမေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ မုန္႔လုံးေရေပၚစားဖို႔ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရွာယူေနရၿပီ။ မႏၲေလး၀ိညာဥ္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလိုေတာင္ ခံစားရပါတယ္။ အရင္က အလြန္တရာေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့ ေရႊမန္းတန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႏၲေလးသားေတြ တန္ဖိုးထား မေပ်ာ္တက္ေတာ့တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။
ေခတ္စနစ္ရဲ႕တိုက္စားမႈ တိုင္းတစ္ပါးသားေတြရဲ႕ လြမ္းမိုး၀ါးမ်ိဳမႈေတြေၾကာင့္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈခံတပ္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ၾကီးဟာ ယိမ္းယိုင္ေနပါၿပီ။ ဒီခံတပ္ၾကီး ျပန္လည္တည့္မက္ေရး ၿပိဳလဲမသြားေရးအတြက္ ပခုံးေျပာင္းတာ၀န္ယူၾကမယ့္ ယေန႔ မႏၲေလးသား မိ်ဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြရဲ႕ အေပၚမွာမူတည္ေနပါတယ္လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘာေတြဘယ္လိုပဲေျပာင္းလဲသြားပါေစ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သႀကၤန္ပြဲေတာ္နဲ႔ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္အခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေရႊမန္းကို အေရာက္ျပန္ေနအုံးမွာပါပဲ။ ဟိုရင္တစ္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈးစရာေကာင္းခဲ့ေသာ ေရႊမန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ တန္ေဆာင္တိုင္ညခ်မ္းေတြကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတရင္း . . .