Po dwóch dniach przerwy od biegania w niedzielę przed południem wyszedłem na lekki trening biegowy. Po południu korzystając z doskonałej jesiennej pogody wyszliśmy na krótki spacer, żeby pobudzić nasz apetyt przed obiadem.

Szczegóły treningu

Wczorajszy plan zakładał około 35 min spokojnego biegu w tempie (5:15-5:50 min/km). W trakcie biegu trzymałem się jak najbardziej założonego minimum, żeby ten bieg był rzeczywiście spokojny. Średnie tętno 145 udr/min, jakie uzyskałem dowodzi, że takim udało mi się odpowiednio dobrać tempo biegu.

Psychologia sportu

Zastanawiacie się o co chodzi z tą psychologią sportu, która znalazła się w tytule postu. Otóż jak to mam w zwyczaju słuchałem podczas biegu podcastu, tym razem była to rozmowa z pływaczką Alicją Tchórz. W trakcie tej rozmowy zwróciła uwagę na podejście polskich szkoleniowców i zawodników, z którym często można się spotkać w mediach. Zawodnicy w wywiadach przed wyjazdami na różnego rodzaju zawody międzynarodowe pytani czego oczekują od tego występu, odpowiadają, że "jadą tam żeby oswoić się z międzynarodową konkurencją i zdobyć doświadczenie". Oczywiście jest to pewnego rodzaju asekuracja z ich strony, żeby w przypadku nie udanego występu media nie zarzuciły mi nonszalancji.

Powiem tak, że ja jako amator mogę jechać na jakieś zawody po doświadczenie i otrzaskanie z konkurencją, ale od zawodników ze ścisłej polskich czołówki należy oczekiwać znacznie więcej na arenie międzynarodowej. Dużo teraz się mówi o psychologi sportu, że oprócz regularnych intensywnych treningów, ważne jest też poukładanie sobie wszystkiego w głowie. Amerykańska filozofia sportu (i nie tylko) na każdym kroku wpaja zawodnikom, że są najlepsi, lepsi od innych, nie słyszałem nigdy żadnego Amerykanina, który mówił, że jedzie na zawody oswoić się z rywalami, on jedzie po zwycięstwo. Czasami ta pewność siebie jest bezzasadna, ale deprymuje ona rywali. Nasi zawodnicy i trenerzy powinni brać z nich przykład i skończyć z tą skromnością.