Bugün sizlere hepimizin kalbinde ayrı bir yeri olan hatta hepimizin ailesinden olan çok değerli bir sanatçıdan bahsedeceğiz. Adile Naşit ya da gerçek adıyla Adele Özcan'ın annesi Ermeni kökenli babası Rum'dur. Sanatı damarlarında taşıyarak dünyaya gelmiş diyebiliriz kendisi için. Dedesi Kemani Yorgo Efendi, anneannesi de zamanının meşhur kantocularından Küçük Verjin’di. Abisi Selim ve annesi Amelya tiyatrocu, babası komedyen Komik-i Şehir Naşit (Naşit Özcan)'dır. 1930 yılında İstanbul'da doğmuştur.
Sanat Hayatı
Naşit tiyatroya çok erken yaşlarda başlamıştır. İstanbul Şehir Tiyatro'suna girmek için eğitimini yarıda bırakmış, ilk rolünü 1948 yılında Lüküs Hayat oyununda almıştır. 1961 yılında eşi Ziya Keskiner ve abisi Selim Naşit ile birlikte Naşit Tiyatrosunu kurmuştur. Naşit Tiyatrosunun dağılmasının ardından Gazanfer Özcan-Gönül Ülkü Tiyatrosu'nda çalışmıştır. Tiyatroya adım attığı andan itibaren yüksek enerjisi babasından miras mizahı ve annesinden miras tiyatro yeteneğiyle adından söz ettirmiştir. 1970'li yıllara gelindiğinde sinema filmlerinde Ertem Eğilmez'in kemik oyuncu ekibine katılmıştır. Mavi Boncuk, Hababam Sınıfı ve daha nice unutulmaz filmde hepimizin kalbini ısıtan sıcacık rolleri canlandırıp Türk Sinema'sının efsaneleri arasına katılmıştır.
Yaşadığı Büyük Acı
Adile Naşit çocuklara olan sevgisi, kuzucuklar deyişindeki sıcaklığıyla, Hafize Ana rolüyle belki hepimize annelik etmiştir dönem dönem. Çoğunluk tarafından bilinmese de bu hayatta yaşadığı en büyük acının dışa vurumudur belki. Ziya Keskiner ve Adile Naşit çiftinin Ahmet adında bir oğulları olmuştur fakat Ahmet kalbi delik olarak dünyaya gelmiştir. O dönemin şartlarında ameliyat sadece Amerika'da yapılabilmektedir ve maddi olarak epey yüksek bir tutar gerekmektedir. Çift kendi imkanlarıyla bu masrafı karşılayamadığından tiyatrocu arkadaşlarının da destekleriyle ameliyat gerçekleştirilir. Ameliyat başarılı geçer fakat sonrasında oluşan komplikasyonlar nedeniyle oğlunu henüz 15 yaşındayken kaybeder Adile Naşit. Haberi sahneye çıkmadan önce almıştır ve sahneye çıkıp her zaman yaptığı gibi izleyenleri güldürür, oyununu sergiler. Fakat kendi sözleriyle ifade ettiğine göre bir daha hiç tam anlamıyla mutlu olmamış hep biraz eksik kalmıştır. Oğlunu kaybettiği günün ertesi günü doğum günüdür ve bir daha asla doğum gününü kutlamamıştır.
Belki de içinde onca hezeyan yaşarken çevresine böyle ışık ve neşe saçabildiği için bu kadar ayrıdır gönlümüzde yeri. Dileriz oğlunla buluşmuş ve çok mutlusundur Hafize Ana. Işıklar içinde uyu.
Posted from my blog with SteemPress : http://www.morruj.com/adile-nasit/