Hier in de straat is het continu kopen en verkopen, wat betreft onroerend goed. Mijn buren, waar ik al 10 jaar langs woon, hebben het nu voor de tweede keer te koop staan. Maar wat ben ik toch weer naïef altijd. Normaal hoor of zie ik ze niet en dan is het nu ineens tijd voor een praatje?!
"Die leilindes kun je nu beter snoeien hoor". Ja, zei ik, dat had eigenlijk allang gemoeten maar als ik ze nu nog snoei bloeden ze dood. "Nee hoor, ik heb zo vaak leilindes gesnoeid en die wonden trekken direct dicht". Wat dus helemaal niet zo is. "Je kunt ze beter ##Nu gaan snoeien!"
Nu ben ik niet afgericht om iets op commando te doen en ik snoei ze wel als het ##Mij uitkomt. Maar nog steeds niks door. Pas vanmorgen kreeg ik een heldere ingeving. Zij hebben het huis te koop dus willen ze dat het er bij mij ook netjes bijligt. Net zoals bij hun eerdere verkooppoging. Toen stond 'zij' opeens aan de deur, wat ze nooit doet. "Ik kom effe bijkletsen". 5 Minuten over koetjes en kalfjes gepraat en toen vroeg ze: "Kun jij die luxaflex aan de voorkant dicht houden want vanaf de straat kijk je recht tegen jouw wasrek". Ooo, dacht ik, je bent op een missie! Toen viel het kwartje wel vrij snel. Eigenlijk triest dat veel mensen alleen maar uit eigenbelang komen. "That's the story of my life" eigenlijk.
Maar goed, heel egoistisch misschien maar Zij hebben het huis te koop, Ik niet. Mensen kunnen ook gewoon eerlijk zijn toch? Je kunt niet iemand jarenlang links laten liggen en als je iets nodig hebt de banden voor een dag weer iets aanhalen. Jammer dat je altijd op je hoede moet zijn...