Wie droomt er niet van? Ik in elk geval wel, en hier op Lanzarote zijn er nog verschillende.
Verleden zondag vertrok ik, te voet, van Femés over een berg (wel eigenlijk is het meer een forse heuvel) naar Playa Quemada, een gehuchtje van Yaiza.
De weg tot aan de parking, wat niet meer is als een open zanderig veld, van het natuurpark "Los Ajaches", was vrij goed. Te vergelijken met een "normale" onverharde weg.
Vanaf daar gaat het bergaf, en met momenten nogal stijl...wat dan ook geregeld voor wat schuif/glijd -en evenwichtsoefeningen leid. Er liggen nogal wat grote stenen en de grote gaten zijn ook niet echt de ideale ondergrond. Een 4X4 kan er met moeite over... Zelf vind ik het wel leuk om te doen.
Ik heb nu al een fantastisch zicht. Tussen de heuvels door zie ik de Atlantische Oceaan liggen, die maar al te graag met zijn Blauwe tot groene tinten pronkt.
De natuur is hier nogal kaal, geen enkele boom, enkel wat schaarse begroeiing. Doch, hier en daar merk ik toch wat kleine bloempjes. Maar het zijn vooral de bergen met z'n grillige rotsen en stenen die het zicht hier bepalen.
Ik stop even voor een kiekje te nemen van een plantje, maar wat me vooral opvalt is de stilte. Enkele minuten tracht ik het in me op te nemen...zaaaalig...
Als ik verder stap let ik op de geluiden die de steentjes onder mijn boots veroorzaken, en verder niets.
Toch is er iets dat me enorm stoort, en niet alleen op deze wandeling... Het gaat over de afval die sommige mensen achterlaten, blikjes, flessen, plastic zakjes, zelf een (fiets)binnenband zie ik onderweg liggen. De meesten onder ons weten precies wat ik bedoel.
Ik probeer me terug op de positieve dingen van deze wandeling te concentreren...
Ah!...het strandje waar ik naartoe wil komt al in zicht... waauw...
Een half uurtje later ben ik er al. Het is een klein strand, zo'n honderd meter breed. Zand is er niet, en eerlijk gezegd, een keienstrand is veel properder. Geen last van opvliegend zand, en ook geen krassend gevoel in je kleren.
De twee handdoeken geven me een zachte ondergrond. Ik vlei me neer en neem alles in me op.
Het ruisen van de zee, het zachtjes rollen van de ronde keien, enkel onderbroken door het geluid van een vissersbootje dat in de verte ronddobbert.
Wat is dat genieten... Voor Playa Quemada moet ik nog een andere heuvel over, maar dat is voor een andere keer...
Vergeet niet om eens een praatje te komen maken op ons discord kanaal, van harte welkom.