Çile çekmek deyimi aslında geçmişte farklı bir durum için söylenirdi. Türkler savaşçı bir toplum olduğu için günümüzde kullandığımız çoğu deyimin arkasında geçmişimizin bize verdiği savaşçı kültürün etkilerini görmek mümkün.
Tarihte Türklerin temel savaş silahlarının başında ok ve yay gelir. Okçu birliklerinin savaşın gidişatını nasıl değiştirdiğini tarihi kaynaklarda sürekli görürüz. Türk okçuları ok atabilmek için ortalama 30kg -70kg aralığında sertliği olan bir yayı rahatlıkla çekebilmesi gerekiyordu. Ve bunu işlemi savaş sırasında 100lerce kere yapması gerektiğini düşünürsek, hiç kolay olmayan ve üstün kondisyon gerektiren gerektiren bir durum ortaya çıkmaktaydı. Bu durum okçuluğu hazırlanan savaşçıların kepaze adı verilen, gerçek savaş yaylarına göre nispeten daha yumuşak yaylar ile hazırlanmalarını gerektiriyordu. Yazılı kaynaklara göre 12000 kez bu kepaze yayları ile temel çalışmayı tamamlaması gerekiyordu. Kepaze yayının üzerinde bulunan ipe çile denmektedir. İşte bu çile dediğimiz yay ipini defalarca çekmek zorunda olan savaşçılar bu duruma çile çekmek ve kepazeye dönmek olarak söylemeleri günümüze kadar geldi. Anlamı unutulsa da hala dilimizde yaşamaya devam ediyor.!
https://file.army/i/Qo7AUa
