(၁)
လဆန္း ေလးရက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါးရက္ (တစ္ရက္ရက္) မွာ “ေမာင္မွတ္ရဲ႕ လက္ႀကီး ေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္။ လဆန္း ေလးရက္က ပိတ္ရက္ ျဖစ္ေနရင္ လဆန္း ငါးရက္ေန႔ပဲ။ အဲဒီ ရက္ေတြထဲက တစ္ရက္ရက္ဟာ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ အလြန္ အေရးႀကီးတဲ့ရက္ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေခ်းေငြႀကီးရက္ လို႔လည္း ေခၚတယ္။
တကယ္က ေခ်းေငြ စေပးတတ္တာ မြန္းလြဲ ႏွစ္နာရီေလာက္ မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္မွတ္က အဲဒီေန႔ ဆိုရင္ ေန႔ခင္းႀကီး ၁၂ နာရီေလာက္ ကတည္းက စက္႐ုံဝကို ေရာက္ေနတတ္တယ္။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီရက္က တစ္လတစ္ခါ ေမာင္မွတ္ ႐ႈိးထုတ္တဲ့ ရက္လည္း ျဖစ္တယ္။ သူ႔႐ုပ္နဲ႔ ဘယ္လိုကိုမွ မလိုက္တဲ့ ေဖာရင္းရွပ္ အက်ႌဖားဖားႀကီး ဝတ္တဲ့ေန႔၊ ပယင္းညိဳေရာင္ ေနကာ မ်က္မွန္ႀကီးကို တပ္လာတဲ့ေန႔၊ တျခားေန႔ေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွ စီးေလ့မရွိတဲ့ မႏၲေလးဖိနပ္ အသစ္စက္စက္ကို ပဲ့ရြဲ႕လိမ္ေကာက္ေနတဲ့ ကၽြဲပခုံးထ ေျခေထာက္ႀကီးမွာ မဆုံရင္ကာ စြပ္လာတဲ့ေန႔ဟာ အဲဒီေန႔ပဲ။
(၂)
သည္စက္႐ုံရဲ႕ ေငြစုေငြေခ်း အသင္းက အဲဒီေန႔ေတြမွာ ေခ်းေငြႀကီး ထုတ္ေပးတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီရက္ေတြကို ေခ်းေငြႀကီးရက္လို႔ အလြယ္ ေခၚၾကတာ။
ပုံမွန္က အလုပ္သမား ေလးငါးရွစ္ရာ ေလာက္မွာ တစ္လ တစ္လကို လူေလးဆယ္ ဝန္းက်င္ေလာက္ ေခ်းတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း တစ္ေသာင္းေက်ာ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ရွစ္ေထာင္ ကိုးေထာင္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေလးငါးေျခာက္ေထာင္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ က်ေတာ့လည္း တိုင္းတိုင္းဆဆ ရာဂဏန္းေလာက္။
စည္းကမ္းက ကိုယ့္စုေဆာင္းေငြရဲ႕ သုံးဆကို ေခ်းတယ္ ဆိုပါေတာ့ ...၊ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္က တစ္လကို ၅၀ စုတယ္ ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ကို သူပိုင္ ပိုင္ေငြကခ်ည္း ၆၀၀ ျဖစ္ေနေရာ။
ေခ်းေငြပုံစံ တစ္ရြက္ဝယ္ၿပီး ေခ်းေငြ တင္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ အဲဒီ ေျခာက္ရာရဲ႕ သုံးဆျဖစ္တဲ့ ၁၈၀၀ ေခ်းပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္။ အဲဒီ ၁၈၀၀ ကို ျပန္ဆပ္ေတာ့ လႏွစ္ဆယ္ ဆပ္ခ်င္လည္း ဆပ္၊ ဆယ္လ ဆပ္ခ်င္လည္း ဆပ္၊ ဆယ့္ငါးလ ဆပ္ခ်င္လည္း ဆပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ႏွစ္တည္းနဲ႔ ဆပ္ခ်င္လည္း ဆပ္၊ ကိုယ့္သေဘာပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္လခနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး ေခ်းၾကတယ္၊ ဆပ္ၾကတယ္။ (လႏွစ္ဆယ္ ထက္ေတာ့ ပိုၿပီး မဆပ္ၾကဘူး။) ကိုယ္ရမယ့္ လခနဲ႔ ကိုယ္စုမယ့္ ေငြနဲ႔၊ လစာစာရင္းက ေခ်းေငြအတြက္ ျဖတ္ေတာက္မွာနဲ႔ကို တိုင္းထြာၿပီး ေခ်းၾကတာပါပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လစာထဲက ျဖတ္ၿပီ ဆိုမွေတာ့ လကုန္ရင္ လစာထဲက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေလ်ာ့သြားတတ္တာ အမွန္ပဲ။ ေခ်းေငြစထုတ္တဲ့ လကေတာ့ ဘာအေၾကာင္းလဲ၊ အူကိုစိုလို႔၊ လက္ဖ်ားမွာ ေငြေတြသီးလို႔။ ဖဲ႐ိုက္ ဝါသနာ ပါတဲ့သူ ကလည္း ဖဲဝိုင္းမွာ အစိမ္းေတြ အျပာေတြနဲ႔၊ အရက္ကေလး မွီဝဲတတ္သူ ကလည္း အရက္ဝိုင္းမွာ အစိမ္းေတြ အျပာေတြနဲ႔၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း (မ႐ိုေသ့ စကား) ဟိုအိမ္ ဒီအိမ္မွာ အစိမ္းေတြ အျပာေတြနဲ႔။
အိမ္က ဇနီးမယားေတြ ကလည္း အဲဒီလေတာ့ ေဈးကေလး ေျပးလို႔၊ လေပါင္းမ်ားစြာ ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ နားေပါက္မွာ နားကပ္ကေလး ျပန္ေရာက္လို႔၊ သား သမီးေတြ ကလည္း ပုဆိုးေလး အက်ႌေလး ဝယ္ၾကလို႔။
ေနာက္လေတြ ... ေနာက္လေတြ က်ေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေခ်းထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးကလည္း ကုန္ၿပီ။ လစာကလည္း အျပည့္ မရေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား ႏွင့္နင့္သီးသီး ညည္းၾကတယ္။
“ေခ်းေငြကလည္း ေခ်းပါတယ္၊ ေခ်းတဲ့လ ပါပဲကြာ၊ ေနာက္လမ်ားေတာ့ ဒုံရင္းပါပဲ၊ သူေဌးတစ္လ ေခြး ဆယ့္ကိုးလ ဆိုတာ တို႔မွ အစစ္တဲ့။
ေခ်းေငြထုတ္တဲ့ အလုပ္သမားတိုင္း ေတာ့လည္း ဖဲ႐ိုက္ ပစ္တာ အရက္ေသာက္ ပစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ တခ်ိဳ႕လည္း အိမ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ခ်င္လို႔၊ တခ်ိဳ႕ က်ေတာ့လည္း အိမ္ကေလး ျပင္ခ်င္လို႔ စသည္ စသည္ျဖင့္ လိမ္လိမ္မာမာ ေခ်းၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။
ဘယ္လိုပဲ ေခ်းေခ်းေလ ... ၊ လိမၼာလို႔ ေခ်းေခ်း၊ မလိမၼာလို႔ ေခ်းေခ်း လကုန္ရင္ လခ မပါတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ေခ်းေငြ ဆပ္ေနရတဲ့ လေတြမွာ အသက္ရွဴ ေအာင့္ေနတတ္တာ အမွန္ပဲ။ ပန္းနာရင္က်ပ္ ျဖစ္ေနတာ အမွန္ပဲ။
အဲဒီ ပန္းနာရင္က်ပ္ကို ေမာင္မွတ္က ကုတယ္။ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ အခန္းက႑ဟာ ဒီမွာတင္ စေတာ့တာပဲ။ ေမာင္မွတ္ကို ေတြ႕ခ်င္သူမ်ားက လိုက္ရွာ ရေတာ့တာပဲ။
ေမာင္မွတ္ကေတာ့ ခပ္တင္းတင္း ပါပဲ။ ယူပါငင္ပါ တစာစာလည္း ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ဘူး။ မ်ားမ်ား ထုတ္ေခ်းထားရင္ ငါ မ်ားမ်ား ျဖတ္မွာပဲ ရယ္လို႔လည္း ပ်ာယာခတ္ မေနဘူး။ မွန္မွန္ပဲ။ အလုပ္သမားေတြကို စာနာတဲ့ပုံ၊ ညႇာတာ ေထာက္ထားတဲ့ပုံ၊ သနားၾကင္နာတဲ့ ပုံေတာင္ ဖမ္းထား လိုက္ေသးတယ္။
ေငြေခ်း မတတ္လို႔၊ ေငြကို မိတ္ေဆြလို သေဘာမထားလို႔၊ ေငြကို ေရလို ျဖဳန္းတတ္လို႔ ဒုကၡေရာက္တဲ့ ပုံတိုပတ္စ (ေခတ္သစ္၊ ေခတ္ေဟာင္း) ေတြေတာင္ ေျပာတတ္ေသးတယ္။
သူ႔ဘက္က ရင္းထားရတာက ေခ်းမယ့္ေငြနဲ႔ ေငြေခ်းပုံစံ ေလးငါးဆယ္ရြက္ပဲ။ တစ္ေထာင္ ယူမလား၊ ႏွစ္ေထာင္ ယူမလား၊ ယူသာသြား။ တစ္ရာကို ႏွစ္ဆယ္တိုး။ ေက်နပ္ရင္ ယူ၊ မေက်နပ္ရင္ ထားခဲ့ ဒါပဲ။ ေက်နပ္လို႔ ယူသြားရင္ ေငြေခ်းပုံစံ ေပၚမွာ လက္မွတ္သာ ထိုးခဲ့။
သာမန္လစာသာ ရတဲ့ အလုပ္သမားေလး တစ္ေယာက္ကို ေငြဘယ္ေလာက္ ေခ်းရမယ္ဆိုတာ သူ သိတယ္။ လစာ နည္းနည္းမ်ားတဲ့ အလုပ္သမား က်ေတာ့ (သူ႔ဆီကလည္း မ်ားမ်ား လာေခ်းတယ္ ဆိုရင္) ႏွစ္ရက္ေလာက္ ခြာခ်ိန္းလိုက္တယ္။ ႐ုံးမွာ ဒီအလုပ္သမားရဲ႕ အေျခအေနကို သြားစုံစမ္းဖို႔ ရက္ခြာခ်ိန္းတာ။ ဒီလူဟာ အလုပ္မွန္မွန္ ဆင္းရဲ႕လား ျပဳတ္ခါနီး တဲတဲလား၊ “ဝမ္ႏွင္” လို႔ ေခၚတဲ့ သတိေပးျခင္း ခံရတာေတြ မ်ားေနတဲ့လူလား၊ “ေအ” လို႔ေခၚတဲ့ ပ်က္ရက္ ဆယ္ရက္ေက်ာ္တဲ့ လူလားဆိုတာ အရင္ စုံစမ္းတယ္။
ေသခ်ာၿပီဆိုရင္ ေခ်းတယ္။ မေသခ်ာရင္ မေခ်းေတာ့ဘူး။ သနားစရာ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေငြမရွိေတာ့လို႔ ပါဗ်ာ၊ လက္လြန္ ကုန္လို႔ပါ ဘာညာနဲ႔ ေျပာလႊတ္ လိုက္တာပဲ။ ေခ်းၿပီးရင္လည္း လစဥ္ လစဥ္ အတိုးကို သြားသြား သိမ္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လာေပးရင္ ယူတယ္။ လာမေပးရင္ မယူဘူး။
ေခ်းမိတဲ့လူ ကလည္း အရွည္ကို မၾကည့္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ မေပးရတာကိုဘဲ ေက်းဇူးတင္ ေနတတ္ေသးတာ။ ေနာက္မွေနာက္ ေလ်ာက္လား။
ေမာင္မွတ္ကေတာ့ လာေပးတဲ့လ ဆိုရင္ စာရင္းေလး “တို႔” ထားလိုက္တယ္။ မေပးတဲ့လ ဆိုရင္ အရင္းနဲ႔ ထည့္ေပါင္းလိုက္တယ္။ အိမ္ကေနပဲ လုပ္ေနတာ။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီလူက လႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ျပည့္လို႔ ေငြစုေငြေခ်းက ပိုက္ဆံေခ်းဖို႔ တင္ေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ေမာင္မွတ္ကို ဆပ္ဖို႔ အရင္တြက္ ရတယ္။
အဲဒီေတာ့မွ ေမာင္မွတ္က အရင္းေရာ၊ အတိုးေရာ၊ အတိုးေပၚ အတိုးဆင့္တာေရာ၊ လုံးေပါင္းေတြ ေပၚမွာ အတိုး ထပ္တြက္တာေရာ၊ တိုးရင္းေပါင္းေရာ တြက္ခ်လိုက္တာ ေတာ္႐ုံ အလုပ္သမားဆိုရင္ မူးလဲ သြားေလာက္တယ္။
အတိုးေပၚ အတိုးေတြက တြက္ခ်က္ ယူထားတာ ဆိုေတာ့ (ကိုယ္ကလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္မွတ္ထိုး ေပးၿပီးသား ဆိုေတာ့) ေမာင္မွတ္ကေတာင္ တရားသလိုလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ ဘာကိုမွ ေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေခ်းေငြေလး တင္ၿပီး ထိုးသာ ဆပ္ေတာ့ပဲ။ ေနာက္လႏွစ္ဆယ္ စားဖို႔ ေမာင္မွတ္ဆီက ထပ္ေခ်း႐ုံပဲ။ ေမာင္မွတ္ဆီမွာ လက္မွတ္ကေလး ထိုး႐ုံပဲ။
ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပးတဲ့ ေခ်းေငြႀကီးရက္မွာ ေငြစုေငြေခ်း အမႈေဆာင္က ထုတ္ေပးတဲ့ ေငြေလးကို စကၠန႔္ပိုင္းေလာက္ ကိုင္လိုက္႐ုံပဲ။ လွ်ပ္စီးလို ခဏကေလး ျမင္လိုက္႐ုံပဲ။ ေဘာက္ခ်ာေပၚက တံဆိပ္ေခါင္းေပၚ လက္မွတ္ကေလး ကတုန္ကရီနဲ႔ ထိုးၿပီး ပါးစပ္က “လႏွစ္ဆယ္ ဆပ္မယ္” လို႔ ေျခာက္ကပ္ အက္ကြဲတဲ့ အသံႀကီးနဲ႔ ေျပာလိုက္႐ုံပဲ။
က်န္တဲ့ အပိုင္းကေတာ့ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ လက္ႀကီးက ထုံးစံအတိုင္း အုပ္သိမ္းၿပီး ယူသြားတာကို ေငးၾကည့္ေန႐ုံပဲ။
(၃)
ေမာင္မွတ္က ေခ်းေငြေပးမယ့္ ရက္ကို သိတယ္။ ဘယ္သူေတြ ေခ်းေငြ တင္ထားသလဲ ဆိုတာကို သိတယ္။ ဘယ္သူေတြဆီက ဘယ္ေလာက္ရမယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္။ ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေတာ့ ေခ်းေတာ့မယ္ ဆိုတာလည္း သိတယ္။ သူက ဘယ္ေလာက္ ျဖတ္ယူထား လိုက္ရမလဲ ဆိုတာလည္း သိတယ္။
သူက ေငြထုတ္ေပးမယ့္ ႐ုံးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ေဘးက တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေထာင့္ကြယ္ ကေလးကို အဲဒီေန႔ ဆယ့္ႏွစ္နာရီေလာက္ ကတည္းက ေဖာရင္းရွပ္နဲ႔၊ ေနကာ မ်က္မွန္နဲ႔ ေရာက္ေနတတ္တယ္။ ေနကာ မ်က္မွန္ႀကီး တပ္ၿပီး ႐ုပ္ရွင္ထဲက လူဆိုး တစ္ေယာက္လို ေထာင့္ကြယ္ေလးက ေခ်ာင္းေနတတ္တယ္။
သူနဲ႔ မပတ္သက္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေငြေလး ကိုယ္ထုတ္ၿပီး ျပန္႐ုံပဲ။ သူ႔ကို ျမင္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့လူ (သူ ေငြေတြ လုံးခနဲ ျဖတ္ယူရမယ့္လူ) က်ေတာ့ မလြတ္ေစရဘူး။ ခ်က္ခ်င္းႀကီး မ်က္ႏွာထြက္ျပ လိုက္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ အလုပ္သမား လက္ထဲ ေငြစကၠဴေတြ ေရာက္လာၿပီ ဆိုေတာ့မွ ဖ်ပ္ခနဲ ထြက္ၿပီး သူ႔လက္ဝါးႀကီးနဲ႔ သိမ္းယူလိုက္တာ။
ေမာင္မွတ္ အဲသေလာက္ ေသခ်ာတာေတာင္ လြတ္သြားတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕က လႊဲစာနဲ႔ ထုတ္သြားတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕က အဲဒီေန႔ မထုတ္ဘူး၊ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ၾကာမွ ထုတ္တတ္ၾကတယ္။ (အဲဒါဆိုရင္ သူနဲ႔ လြဲသြားတတ္တယ္)။
တခ်ိဳ႕က လူစိမ္း တစ္ေယာက္ကို ေခၚလာၿပီး “ေမာင္မွတ္ေရ ...မင္းတစ္ဝက္ သူတစ္ဝက္ေပါ့ကြာ၊ ငါလည္း ဒီလိုပဲ မွ်ဆပ္ရတာပဲ။ စိတ္မဆိုးနဲ႔” ဆိုၿပီး ကပ္လွည့္ သြားတာလည္း ရွိတယ္။
ခံရဖန္ မ်ားလာေတာ့ ေမာင္မွတ္က ေခ်းေငြပုံစံ ေပၚမွာ လက္မွတ္ ထိုးခိုင္း႐ုံတင္ မကေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို လႊဲပါတယ္ ဆိုတဲ့ စာတစ္ေစာင္ ကိုပါ လက္မွတ္ထိုးခိုင္း ေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ စာရြက္ေပၚမွာ အလုပ္သမားေတြ လက္မွတ္ထိုး လာရေတာ့တယ္။
အဲဒီလို လက္မွတ္ ထိုးမိတဲ့ အလုပ္သမား ကလည္း ဒီသံသရာ ထဲမွာပဲ တဝဲလည္လည္ လည္ေန ရေတာ့တယ္။ အလုပ္သမားေတြက လေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ဘဝကို ဖဲ့ေႁခြေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလ်က္နဲ႔ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ စာရြက္ေတြေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုး ေနရေတာ့တယ္။
တခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီသံသရာက လြတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ လက္ဝါးႀကီးရဲ႕ အႏၲရာယ္က နဘယံ ေဘးမရွိ၊ လြတ္ေျမာက္ေရး လုံးပန္းၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခ်းေငြႀကီးရက္ ေတြမွာ ေမာင္မွတ္က ေဖာရင္းရွပ္ကေလး ဝတ္၊ ေနကာ မ်က္မွန္ကေလး တပ္၊ မႏၲေလး ဖိနပ္စီးၿပီး ေထာင့္ကြယ္ကေလးမွာ ေရာက္ေနတတ္တာ ပါပဲ။ ေမာင္မွတ္ရဲ႕ လက္ဝါးႀကီးက ေရာက္လာ ေနတတ္တာ ပါပဲ။
(၄)
တစ္ခါေတာ့ ေအာင္ၿငိမ္းဆိုတဲ့ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္နဲ႔ ေမာင္မွတ္ ျပႆနာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က ထုံးစံအတိုင္း ေငြထုတ္ ေပးတာက ႏွစ္နာရီေလာက္ ေပးတယ္။ ေမာင္မွတ္ကလည္း ေစာင့္ေနတယ္။ ေမာင္မွတ္က သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ား ဆီက ပိုက္ဆံေတြ ျဖတ္ယူ ထားၿပီးၿပီ။ ေအာင္ၿငိမ္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
ေလးနာရီ ခြဲခါနီးအထိ ေအာင္ၿငိမ္း မလာေတာ့ ေမာင္မွတ္ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ေအာင္ၿငိမ္း လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ျပန္ေတာ့မယ္ လုပ္ေတာ့မွ ေအာင္ၿငိမ္း ေရာက္လာတယ္။ ႐ုံးေတာင္ လႊတ္ခါနီးေနၿပီ။ အမႈေဆာင္ေတြေတာင္ စာရင္းခ်ဳပ္ ေနၾကၿပီ။ လက္က်န္ေငြ ေရတြက္တဲ့လူက ေရတြက္ေနၿပီ။
တကယ္ေတာ့ ေအာင္ၿငိမ္းက ေမာင္မွတ္ကို ေရွာင္တာ ေထာင့္ကြယ္ေလး ဘက္က ေမာင္မွတ္ကို ေအာင္ၿငိမ္း မျမင္ဘူး။ လူရွင္းၿပီဆိုၿပီး ေငြကေလး ထုတ္လိုက္ေတာ့မွ ေမာင္မွတ္ ျဖဳန္းခနဲဆို ထြက္လာၿပီး သူ႔လက္ႀကီးနဲ႔ ေငြစကၠဴေတြ ေကာက္ကိုင္ လိုက္တယ္။ ေအာင္ၿငိမ္းလည္း လန႔္သြားတယ္။ တုန္လည္း တုန္သြားတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပးတဲ့ အမႈေဆာင္ တစ္ေယာက္က ေမာင္မွတ္လက္ထဲ ေရာက္သြားတဲ့ ေငြေတြကို ျပန္ေတာင္းတယ္။ စည္းကမ္းအရ ကာယကံရွင္ အလုပ္သမားရဲ႕ လက္ထဲကိုပဲ ေငြေပးရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ရွင္းျပတယ္။
ဒီေတာ့ ေမာင္မွတ္က “က်ဳပ္ ရစရာ ရွိတာ က်ဳပ္ ယူတာ” ဆိုေတာ့ အမႈေဆာင္က “ခင္ဗ်ားတို႔ ေပးစရာ ယူစရာ ရွိတာ စက္႐ုံ အျပင္မွာ ရွင္းၾကေပါ့၊ အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဒီေငြနဲ႔ မဆိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး ေအာင္ၿငိမ္းလက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးတယ္။
ေမာင္မွတ္ကလည္း စည္းကမ္းဆိုေတာ့ မေျပာသာဘူး။ ေအာင္ၿငိမ္းနဲ႔ အတူတူ စက္႐ုံ အျပင္ဘက္ကို လိုက္လာတယ္။ ေတာင္းတယ္။ ေအာင္ၿငိမ္းကလည္း မေပးဘူး၊ ျငင္းတယ္။ ေမာင္မွတ္ကလည္း လုတယ္။ ေအာင္ၿငိမ္းကလည္း ေတာင္းပန္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ပိုက္ဆံထုပ္က ေမာင္မွတ္လက္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။ သူ႔လက္ထဲ ပိုက္ဆံ ေရာက္ေတာ့မွ သူ႔စာရင္းကို ရွင္းတယ္။ ေခ်းတာက ဘယ္ေလာက္၊ အတိုး မသတ္တာက ဘယ္ႏွစ္လ၊ တိုးရင္းေပါင္းက ဘယ္ေလာက္၊ တြက္ခ်လိုက္တာ ေအာင္ၿငိမ္း ထုတ္လာတဲ့ ေငြ သုံးေထာင္ေက်ာ္ဟာ တစ္ရာေက်ာ္ကေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ေမာင္မွတ္က အားေပးတယ္။ မင္းကို စာနာပါတယ္တဲ့၊ ျပန္ယူေပါ့တဲ့။ လက္မွတ္ ျပန္ထိုးေပါ့တဲ့။ လႊဲစာေရးေပါ့တဲ့။
ေအာင္ၿငိမ္း မ်က္ႏွာက ေသြးမရွိေတာ့ဘူး။ နားထင္နားရင္းေတြ ကိုက္လာသလို ေခါင္းကိုပဲ လက္သည္းေတြနဲ႔ ကုတ္ျခစ္ေနတယ္။ သူ႔ကို ေမွ်ာ္ေနမယ့္ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြကိုပဲ ျမင္ေနတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ ရြာဘက္ သြားတဲ့လမ္းကိုလည္း လွမ္းလွမ္းၾကည့္တယ္။
“တစ္ဝက္ေလာက္ပဲ ယူထားပါလားဗ်ာ၊က်ဳပ္ ... က်ဳပ္”
“မျဖစ္လို႔ပါ ေအာင္ၿငိမ္းရာ၊ ငါက စာရင္းဇယားသမား၊ မင္း သိပါတယ္၊ မင္းကိုငါ မေပးဘူး ေျပာတာ မွတ္လို႔၊ မနက္ အိမ္ကို လာခဲ့ကြာ”
ေအာင္ၿငိမ္းက အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းပန္တယ္။ ေမာင္မွတ္ကလည္း လုံးဝမေပးဘူး။ ေအာင္ၿငိမ္း စက္႐ုံဝမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ အရက္ေသာက္မယ္ လို႔လည္း ပိုင္းျဖတ္လိုက္တယ္။
အဲဒီမွာတင္ ေခ်းေငြႀကီးေန႔ေတြကို သိတဲ့ “စက္ဘီးထီ” သမား ေတြရဲ႕ သီခ်င္းသံကို ေအာင္ၿငိမ္း ၾကားတယ္။ စက္ဘီးထီသမားေတြက လခထုတ္ရက္တို႔၊ ေခ်းေငြႀကီးေန႔တို႔ ဆိုရင္ စက္႐ုံဝမွာ လာလာ ေရာင္းတတ္တာကိုး။ စက္ဘီးထီက ဖြင့္တဲ့သီခ်င္း ဆိုတာလည္း သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ပိုက္ဆံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္း၊ ေငြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းပဲေပါ့။
အရက္မေသာက္ခင္ ထီကေလး တစ္ေစာင္ေလာက္ ထိုးဖို႔ သူ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ထိုးလည္း ထိုးတယ္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ နီးစပ္ရာ တစ္ေစာင္ ဆြဲခ်ၿပီး အတိတ္ေရးတယ္။
“ေမာင္မွတ္လက္က လြပ္ေျမာက္ရံ” တဲ့။
ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံငါးက်ပ္ ေပးၿပီး ထီလက္မွတ္ကေလး ယူ႐ုံ ရွိေသးတယ္၊ ေမာင္မွတ္က အနားေရာက္ လာတယ္။ ေအာင္ၿငိမ္း ထီထိုးေနတာ ေတြ႕ေတာ့ ...
“ဟ ... ေအာင္ၿငိမ္းႀကီး၊ မျပန္ေသးဘူးလား၊ ထီေတြ ဘာေတြ ထိုးလို႔ မွန္း ...ဘာအတိတ္လဲ”
ေအာင္ၿငိမ္းကလည္း မခံခ်င္စိတ္ကေလးက ရွိေနေတာ့ သူ႔ထီ လက္မွတ္ကို ထုတ္ျပလိုက္တယ္။
“ေမာင္မွတ္လက္က လြတ္ေျမာက္ရန္” ဆိုတာကို ေတြ႕ေတာ့ ေမာင္မွတ္ မ်က္ႏွာႀကီး အိုသြားတယ္။ ဘာမွေတာ့ မေျပာဘူး။ သူလည္း ထီတစ္ေစာင္ ဆြဲခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ အတိတ္ကို သူကိုယ္တိုင္ မေရးဘူး။ ထီေကာင္ေလးကို ေရးခိုင္းတယ္။
“ကိုင္း ... ေရးစမ္း ေကာင္ေလး၊ အခုန မင္းစက္ဘီးက ဖြင့္တဲ့ သီခ်င္းကြာ၊ အဲ ...'ရတနာခုနစ္ပါးရယ္နဲ႔ ေမာ္ေတာ္ကားလည္း စီးတယ္' လို႔”
ေမာင္မွတ္သာ ျပန္သြားတယ္။ ေအာင္ၿငိမ္း မျပန္ႏုိင္ေသးဘူး။ ေမာင္မွတ္က သူ႔ကို ျပန္ရြဲ႕သြားတာ သူ သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ အလုပ္သမားခ်င္း တူတာေတာင္ သူက ရတနာ ခုႏွစ္ပါး ရွိေနၿပီ။ ေမာ္ေတာ္ကားလည္း စီးေနၿပီဆိုတာ သူ သိတယ္။
ေအာင္ၿငိမ္းက သူ႔ထီလက္မွတ္ကို သူ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့ သေလာက္ပဲ။ ေတာ္ေတာ္ ေမွာင္သြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အတိတ္ကို သူမွတ္မိပါတယ္။ ေမာင္မွတ္ အရက္ဆိုင္ဘက္ သြားတဲ့ ေျခေထာက္ေတြက ဒရြတ္ဆြဲေနတယ္။ မီးကေလး နီက်င္က်င္ ထြန္းထားတဲ့ အိမ္ဆိုင္ကေလးေတြက သိပ္မေဝးဘူးေလ။
(၅)
ေနာက္မနက္ က်ေတာ့ ေမာင္မွတ္က သူ႔အိမ္ကေလး ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္မွာ ထိုင္တယ္။ အလုပ္ကလည္း နားတယ္ဆိုေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ေအာင္ၿငိမ္းကို ေမွ်ာ္တာလည္း ပါတယ္။ သူ႔ အေတြ႕အၾကံဳ အရ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ေအာင္ၿငိမ္းလို လူေတြ လာေနက်ကိုး စာရြက္ေတြမွာ လက္မွတ္ ထိုးေနက်ကိုး။
ကေန႔လည္း ေအာင္ၿငိမ္း ေရာက္လာမယ္လို႔ တြက္တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ စာအိတ္ တစ္အိတ္ ေပးတယ္။ လက္ေရးက ေအာင္ၿငိမ္းလက္ေရး ဆိုတာ သူ သိတယ္။ ဒီတစ္ခါ အတိတ္က “ေမာင္မွတ္လက္က လြတ္ေျမာက္ရန္” မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ထုံးစံအတိုင္း သတ္ပုံေတြလည္း မွားလို႔။
“ေမာင္မွပ္လက္ကို ဖ်ပ္ရံ” တဲ့။
ေမာင္မွတ္ဆိုတာ ေဒါေတြ ကန္ေနလုိက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာဗ်ာ