Qaranlıq küçədə ağır addımlarla irəliləyirdim. Göydən yağan yağış damcıları sanki beynimin içini dəlirdi. Addımı atdıqca lənətə gəlmiş su damcıları ayaqqabının içinə dolurdu və vaxt keçdikcə soyuqdan ayaqlarım keyməyə başlayırdı. Ancaq bəlkə də yağışı çox sevdiyimdən heç əsəbləşmirdim, əksinə, zövq alırdım. Qulaqcığı taxıb musiqi dinləyərək bu zövqü daha da, artırırdım. Çox soyuq idi. Gözlərim artıq göynəyirdi yəqinki qızarmışdı da. Ancaq başımın içindəki ağrılar məni daha çox narahat edirdi. Heçnə düşünmək istəmirdim. Buna görə yeni aldığım Miller pivəsini başıma çəkib qurtumladım. Pivənin soyuğu damarlarımda axan qanı soyutdu və mən daha çox titrəməyə başladım. Lakin pivə də mənim düşüncələrimə mane ola bilmədi. Əsəbi şəkildə butulkanı ağaclıq bir yerə tulladım. Bu vaxt yoldan keçən polis nəfərləri məni görüb əvvəl əyyaş biri olduğumu düşündülər. Ancaq səliqəli daranmış saç düzümüm onların fikirlərini tamamilə alt-üst etdi. Yollarına davam etdilər. Məndə fikir vermədən irəllədim. Telefonu cibimdən çıxarıb çətinliklə də olsa “qaranlıq küçədə yağan yağış damcılarını beynimin içində hiss edirəm” yazdım və yıxılaraq huşumu itirdim.
