Öncelikle bu bir blog ve kişisel ve öznel bir yazı olacağını belirtmek isterim. Ben Tekirdağ'ın Çorlu ilçesinde gözlerimi açtım hayatımın büyük kısmı İstanbul ve Tekirdağ arasında geçti. Yaşım yediyi gördüğünde ilkokula başladım. İlk sene baskılara dayanamayıp bıraktığım söyleniyor. Ben çok silik şekilde hatırlıyorum. Esas okula başlamam sekiz yaşında başladı. İlk sene okumayı/yazmayı öğrenmeme rağmen öğretmenler beni baltalıyordu. Daha sonra sivrilerek zeki bir birey olduğumu kanıtlamaya başlamıştım. 10 yaşıma geldiğimde babam bir anda beyin kanaması geçirdi ve tüm işleri battı. Bu kadar zora girmişken birde devlet borç kitledi, hastane dünyalarca para istediler. Daha önceden çok olan akrabalarımız ve eş dostumuz bir anda kayboldular. Baba tarafında hiç bir zaman iyilik görmemiştik zaten, kavga çıkarıp bizi evimizden kovmaya çalıştılar. Anne tarafında ise annanemlerden borç aldık ve onlarda babam daha iyileşmeden parayı isteyip kavga çıkardılar. O para oysa ki babamın sadece hastane masrafları içindi. Bana yansıtmamaya çalıştılar fakat 10 yaşındaki bir çocuk babasını, akrabalarını, maddi olan herşeyini kaybederken ne kadar hissettirmeyebilirler?
Tabii ki ben babam için ağlarken, baban ölücek diye dalga geçenlerimi anlatayım yoksa çocuk aklıyla babannemden istediğim krepi yapmayışını mı hissetmeyeyim. Çok derin acılarım oldu bu konular hakkında ben gizli gizli ağlarken ablamlarda 20 yaşlarındaydı ve onlar eve para getirmeye çalışıyorlardı. Hala aklıma geldikçe bu anılar kötü olurum... Neyse fazla uzatmayayım babam hastaneden hafızasını yitirmiş yatalak bir biçimde taburcu oldu. Seni hatırlamayan bir babayı, küçükken seni döven bir babayı öyle gördüğünde insan yıkılıyor. Borç batağından kurtarmaya çalıştı ablamlar. Bir ablam zaten çalışıyordu diğeri ise eğitimini bırakıp çalışmaya başladı. Etrafımızda dostlar battığımızdan dolayı bize düşman kesiliyordu. Babamın bir süre sonra hafızası geldi fazlasıyla değişmişti, felç durumu da ortadan kalktı. Ben babam gibi olmamak için hep okumayı aklıma koydum. Babam gibi batmayacaktım ve eğitim hayatımda başarılı olmak istiyordum.
Devam eden yıllarda baltalansam bile zeki biri olarak sivrilmeye çalıştım ve oldum. Sekizinci sınıfta ise matematiği ve fenimi maffeden bir hocayla tanıştım. Benim gerçek anlamda iyi gidecek olan eğitimimi kötü yöne çevirdi. Liseye geçtiğimde matematik ve fen derslerimden hiçbir şey anlamıyordum. Fen dersi üçe bölünmüştü, fizik haricinde bu kısmı halletmiştim. Ama hayatım boyunca hiçbir zaman matematiğim düzelmedi. Oysaki beni matematik dediğinde parmakla gösterirlerdi. Lise başarısızlıklarla dolu geçti. İlk yıl mezuna kaldım ve derslerime tekrar ağırlık vermeye başladım. Çok fazla çalışıyordum. Sonunda ygs ve lys sınavı zamanı gelmişti. Ygs sınavı genelde yanıltıcı sorular bulunuyor ve ben o gün iyi değildim. Kronik hastalıklarla boğuşuyordum. Ygs sınavı elimde patladı ve düşük aldım. Her ne kadar çok çalışsamda lys sınavında olayı kurtaramadım. Hemşirelik istediğim içi arel üniversitesiyle yollarımız kesişti. Ama benim bir b planım vardı ve ona güveniyordum. Yatay geçiş yapmaktı, yüksek bir ortalamaya sahip olmalıydım. İlk şoku 70-75 notlarının cc'ye karşılık geldiğini 91-100 arasının aa'ya denk geldiğini öğrendiğimde yaşadım. Arel felaketi böyle başladı. Arel ile alakalı herşeyi objektif olarak bir çok sosyal medya aracından hem video hem de yazılı bir biçimde yayınlayacağım. Biraz uzun bir yazı oldu kusura bakmayın.
Posted from my blog with SteemPress : https://queqtra.timeets.xyz/2018/08/31/benim-egitim-hayatim-ve-ael-universitesine-gelen-kabus-olaylar/