Maayong hapon sa tanan,
Higala, amigo mga kaila. Karung adlawa naa koy duha ka estorya o balak nga nagkalainlain ang estorya ug nagkalain-laing mga kasakit sa kinabuhi. Kini ahung I asuy kaninyo ang tanan ug hinaot unta nga ganahan mo sa ahung sulat tampo para kaninyong tanan.
Ang Awit ni Maria Clara
Pagkatam-is sa panahon sa yutang natawhan, Mga higala hangtod sa adlaw, Ug napulo ka huyohoy sa uma mao ang kinabuhi, Kahupayan sa pamalandong ingon man kamatayon.
Usa ka mabinationg halok ang mitaliwan sa mga ngabil sa mahal nga inahan, pagmata; ang tinguha sa bukton sa paggakos kaniya, bisan ang mga mata nagpahiyom.
Kon alang sa katawhan, tungod sa katam-is mamatay, Didto alang sa hinigugma maabot sa adlaw; Kamatayon ingon man ang huyohoy sa uma Sa walay gugma, ni inahan, sa Katawhan.
Sa Dagat
Hinay-hinay nga nanaog, Irog, ug maglakaw kita, paglangoy nga malinawon sa dagat;
dili kinahanglan nga tabunan ang gipanitan nga sibuyas, ang garing nga tudlo ug tikod nga murag rosas! Maghahabol nga kata, samtang sayo pa, sa usa ka embankment nga gitabonan sa sagbot sa mga luha sa mga bitoon;
samtang kita gipalid sa hangin, apan walay kasaba, hangtud sa tumoy sa balas. Kon bahin sa tubig, mosibog ka sama sa pagkurog,
makapadasig sa kata sa mga lamakan karon: adunay mga amahong, talaba ug halaang magical, dili ba nato mapuno ang bukag sa dili pa ang udto?
Sa hapon, mubalik ta sa atong gigikanan, masamdan ang atong mga tiil ug masunog ang atong panit sa adlaw.
Daghang salamat sa inyong pagbasa sa maong hamubo nga sulat tampo
Ang inyong ubos nga higala
