Kanepenin en ucuna ilişmiş bir yalnızlıktan bahsediyorum.Orada durdukça acıyor. bilirsin, asırlardır yazılan , çizilen ve kusulan şu yalnızlık. Bir miting sabahı gibi , gürültüsüyle çamura bulanmasını izliyorum simdi. Biri alıyor onu senden ve yanında taşıyor. En zayıf anında üzerine salmak için kim bilir…
Hangi günün güneşine bakıyoruz o an. Ve bir ağlamaktır alıyor, kelimeleri ağzından .
not:
fotograf da bana aittir.