İnsanın para uğruna tüm hayatını harcaması, sadece bir ya da birkaç ev veya araba almak için on yıllaca kendine vakit ayırmadan çalışması ve bunun neredeyse toplumdaki herkes tarafından yapılmasının sebebini çok merak ediyorum. Toplum olarak yıllarca ayakta uyutulmuşuz hala da uyutuluyoruz. Acaba tüm bu insanlar on yıllar boyunca sadece çocuklarına miras bırakmak onlar daha iyi yaşasın diye düşündüğü için mi ömür boyu yemeden içmeden ev, araba almak için uğraşıyor yoksa kendilerini düşünüp emekliliğinde zengin ve rahat bir hayat sürmek için mi yapıyor bunu?
Eğer ikinci durumsa gerçekten çok yazık. Bir balıkçıyla iş adamı hikayesi vardı. Ona benzer bir durum. Yani boştan yere kendinizi paralamış oluyorsunuz. Ama insan zengin olunca yapabileceklerini hayal ettiği zaman gerçekten de bu zenginlik hedefi, hırsla beraber vücut bulmuş bir şekilde insanın dimağına yerleşiyor. Biliyorsunuz dünyadaki nüfusun çok az bir kısmı dünyadaki mal varlığının çok büyük bir kısmına sahip.
Bir yandan çok zengin olduğunuzda neler yapabileceğinizi düşündüğünüzde -şahsen ben düşündüğümde- fakirken de yapmaktan zevk aldığım şeylerin dışında pek de farklı zevk veren şeyler yapamayacağımı düşünüyorum. Ben kamp yapmayı seviyorum mesela çok zengin olduğumda bu zenginlik benim kamp yapmaktan zevk aldığım gerçeğini değiştirmeyecek, ben yine kamp yapacağım. Ama sadece daha kaliteli çadırda daha pahalı bardaktan kahvemi içeceğim. Ya da kamp alanına yürüyerek değil de son model elektrikli otomobilimle gideceğim. Aradaki fark en fazla bu olacak.
Bu mesele insandan insana elbette değişen bir mesele. İnsanın dünyadan ve yaşamdan beklentilerine göre, herkesin kendine çizdiği yola göre, hayatı algılayış şekline göre belki dini inancına göre değişebilen bir meseledir. Hayalinde Dan Bilzerian olmak isteyenlerde vardır. Saygı duyulması gerekir bu insanlara da. Hayatta her düşünceye saygı duyulması gerekir aslında. Etrafa zarar verici ya da birilerinin canını yakmayı hedef almamış her değişik fikir veya düşünce, şaşkınlık ifadesi ile değil gayet normal olarak karşılanmalıdır. Her fikir normaldir. Onları farklılaştıran ya da ötekileştiren biz insanlarız.
Yaşadığınız toplumun da çok büyük bir etkisi var bu zenginliği istemekle. Mesela bizim toplumumuzda parası olan daha şık giyinen, daha lüks arabaya binen insanlara daha fazla saygı gösterildiği için doğal olarak insanlar bu saygıyı elde etmenin tek yolunun çok paraya sahip olmaktan geçtiğini düşünüyor. İyi de azizim dünya bizim örf ve adetlerimizden ya da bizim toplum davranışlarımızdan oluşmuyor ki. Herhangi bir kuzey Avrupa ülkesinin herhangi bir köyünde daha lüks arabaya binene daha fazla saygı gösterilmiyor olabilir. İnsanların birbirleri ile zenginlik yarışına girmediği bir çok ülke ve medeniyet var bu dünya üzerinde. Oraları gezen insanlardan duymuş olduklarımızla söylüyoruz tabi. Ama duymasak da zaten var olduğunu biraz düşünerek anlayabiliriz.
Daha neredeyse bebeklikten itibaren tüm yakın çevremiz özellikle anne babamız başta olmak üzere istemeden ya da bilmeden de olsa bizi yeteneğimize bakmaksızın hep daha çok para kazanabileceğimiz mesleklere yönlendirirler, hep daha çok para kazananları örnek gösterirler, hep daha çok para kazanmamız için öğüt verirler. İyi de ben bu çok parayla ne yapacağım dediğinizde büyük ölçüde eğer orta sınıf ya da fakir bir aileden geliyorsanız "rahat edersin" cevabını alırsınız. Evet rahat ederiz fakat çok para kazanmadan rahat edemez miyiz?
Maalesef bizim ülkemizde büyük ölçüde edemezsiniz. Haklısınız. Çünkü bizim ülkemizde insanlar paraya değer veriyor. Eğer saygı görmemeyi ve herhangi bir beklentiye sahip olmamayı kabul ediyorsanız -ki bu çok zordur herkes başaramaz- belki bizim topraklarımızda bile dünyanın en mutlu ve en zengin insanı olabilirsiniz.
Bizim insanımız maalesef en büyük hatayı dünyayı sadece Türkiye'den ibaret sanmakla yapıyor. Eğer bu yedi buçuk milyarlık dünyaya gelmişsek bir dünya vatandaşıyız demektir. Dünya üzerindeki herhangi bir ülkede hayatımızı geçirebilir ya da daha mutlu olacağımızı düşündüğümüz bir yerde yaşayabilir, insanların birbirine daha çok saygı gösterdiği bunun için illa zengin olmanın gerekmediği yerlere gidebiliriz. Fakat buralara gitmek için bile yine toplumumuzun örf ve adetlerinden ve aile bağlarından geçici bir süre de olsa kurtulmak gerekiyor. Öyle bir toplum baskısına boğulmuşuz ki bundan kurtulmanın yolunu bilmek bile yine sizi bununla mücadeleye sürüklüyor.
Zenginlik kısmına dönersek mesela başka ne yapabilirim diye düşünüyorum. Dünyayı gezerdim. Ama fakirken de yapabilirim bunu. Ki yapan bir çok kişi de var zaten internette kısa bir aramayla bir çok isimle karşılaşacağınıza eminim. Buna benzer uzar gider bu örnekler azizim.
Zenginlik isteği ve diğer insanlardan saygı görme isteği insandan insana ve dünyaya bakış açınıza göre değişen bir şeydir. Yazının ilk kısımlarında bahsettiğim el araba alma mevzusu da bunları yapmadığınız zaman ya da çocuklarınıza herhangi bir miras bırakmayı düşünmediğini zaman sanki bencil bir yaşam sürmüş gibi hissetmenize sebep olan mevzular. Toplum size kendinizi suçlu hissettirir, sadece kendiniz için yaşadığınız sözüyle üstünüzde baskı kurar. Oysaki insan çocuğuna herhangi bir miras bırakmak zorunda değildir. İnsan çocuk yapmak zorunda da değildir. İşte tüm bu düşünceler mutluluğu ve daha bir çok değerli ifadeyi sadece çok paraya sahip olmaya bağlamaktadır.
Size sadece paranız olduğu için değer verecek insanlar (ki bu insanlar bizim toplumumuzun çoğunluğunu oluşturur) bırakın size hiç bir zaman değer vermesinler. Onların size değer vermesini istemek bile sizin için bir insan olarak oldukça alçaltıcı bir davranıştır kendinize bunu yapmayın. Kendiniz için yaşayın. Bu bencillik değil olması gerekendir. Eğer siz mutlu olursanız çevrenizdekiler de mutlu olur çünkü. Bir kağıt parçasının size saygı katacağı bir ülkede yaşamak da ayrıca düşünülmesi gereken bir konudur. İnsan ömrünü olabildiğince mutlu ve istekleri doğrultusunda bir hayat yaşayarak geçirmelidir. Geniş çerçeveden bakın dünyaya ve insanlığa. Kendinize iyi bakın.