Wren Martin, pomimo, że ukrywa się pod kapturem swojej czerwonej bluzy, tak naprawdę nie jest nieśmiała, czy strachliwa. Dziewczyna pod osłoną ubrania szuka spokoju i braku zainteresowania ze strony rówieśników, a jej celem jest jedynie skończyć szkołę i otrzymać stypendium pozwalające jej studiować na upragnionej uczelni.
Powód, przez który Martin zamknęła się w sobie zna nie wiele osób, ale jedną z nich jest najlepsza przyjaciółka.
W momencie przypadkowego spotkania z kapitanem hokejowej drużyny, Wren nie gryząc się w język, pokazuje swój charakterek, tym samym zwracając uwagę chłopaka. Od tego momentu Asher nie może wybić sobie z głowy obrazu dziewczyny w kapturze.
Jakież to było fajne! Właśnie tego typu lektura była mi potrzebna. Chyba częściej zacznę sięgać po literaturę młodzieżową. Uważam, że zdecydowanie za mało mnie tego gatunku.
Od razu powiem, że bardzo polubiłam zarówno samych bohaterów, jak i tą historię. Nie brakuje tu humoru, czułości, dobrej zabawy, ale również smutku i żalu. Na drodze zarówno Wren, jak i Asha pojawiła się przysłowiowa kłoda, której usunięcia musieli się podjąć by ruszyć dalej. Pomimo młodego wieku, oboje mają za sobą trudną przeszłość. Ich znajomość nie była wybuchowa i emocjonująca. Wręcz przeciwnie. Poznawali się krok po kroku, by zdradzić swoje najmroczniejsze sekrety dopiero w momencie, gdy sobie wystarczające zaufali.
Siostrzyczka Ashera wręcz skradła moje serce. Mała, rezolutna dziewczynka, potrafiąca odnaleźć się w każdej sytuacji, w dodatku mistrzowsko radziła sobie ze swoim starszym bratem. Pomimo, że nie jest to główna postać, to miała dość znacząca rolę w możliwości poznania się Wren i Ashera.
Spędziłam bardzo przyjemnie czas przy tej lekturze i zdecydowanie chcę takich więcej. Potrafiłam się przy niej zrelaksować i dobrze bawić, momentami nawet się wzruszyłam, a w oku zakręciła mi się łza. Zdecydowanie polecam!