Plaga zebrała swoje żniwo. Syllon się zmienił, a jego lud musiał dostosować się do wprowadzonych zmian. Norgal budzi się po niemalże półtorarocznej śpiączce odnotowując, że w środku jest...pusty. Gniew go opuścił, ale czy na dobre? Tymczasem Rothgar panuje jako książę Hildern, nie jest to jednak szczyt jego marzeń. Gdzie nie spojrzeć tam napotyka martwe byty czekające na jego rozkazy. Czy naprawdę do tego dążył? Czy tego chciał? Dowiadując się, że jego wychowanek wrócił do życia postanawia raz na zawsze go zlikwidować. Nie śmierć go czeka, a wygnanie na inną planetę, gdzie będzie musiał zmierzyć się z kolejnymi niebezpieczeństwami.
Licz musi podjąć decyzję, czy uwierzyć w przepowiednie i uratować lud Syllonu, czy zignorować ją, a tym samym uchronić nastoletnią księżniczkę przed złamanym sercem. Decyzje, decyzje. Może to ten moment, w którym Rodghar zrozumie, że jest dla niego jeszcze nadzieja?
Mój skromny opis tak naprawdę jest niczym w porównaniu z tym, co spotkacie w drugiej części "Ucznia Nekromanty". Książka zawiera tak dużo wątków, tak wielu bohaterów, że nie sposób w kilku zdaniach opisać o co tak naprawdę chodzi. Co więcej, uważam, że ten tom jest dużo lepszy od pierwszego. Zastanawiam się, czy autorka będzie w stanie w trzecim tomie przeskoczyć poprzeczkę którą sama sobie postawiła.
Można by pomyśleć, że skoro książka jest tak obszerna to akcja jest rozwleczona i nudna. Nic bardziej mylnego. Tu ciągle się coś dzieje, a z każdym rozdziałem dowiecie się czegoś nowego. Autorka daje nam fantastykę na bardzo wysokim poziomie, nie wahając się zapuszczać w niewygodne tematy jak kazirodztwo czy gwałt. W tym tomie spotkacie również więcej erotyki, ale przeważnie używanej jako podteksty, niż opisujące same akty. Nie przeszkadzało mi to, tym bardziej że te zachowania są ściśle związane z kreacją i charakterystyką bohaterów.
Opisy w książce, czy to dotyczące postaci czy otoczenia to mistrzostwo. Nie wiem czy dało by się dobitniej oddać jej klimat. Różnorodność postaci magicznych czy rodzaju ich mocy przyprawia o zawrót głowy. Trzeba przyznać, że autorka ma wyobraźnię i to ogromną.
Zadziwiające dla mnie było to, że ktoś kogo uważałam za postać negatywną okazał się mieć całkiem inne oblicze. Znalazł się również ktoś, kto wzbudził we mnie bardzo duży niepokój, tym bardziej że zbliżałam się już do końca książki. Co się z tym wiąże? Czekanie na kolejny tom, by zaspokoić swoją ciekawość i uspokoić skołatane nerwy.