Merhaba arkadaşlar. Bu gün en sevdiğim şiirlerden birini paylaşmak istiyorum sizinle. Bağlanmamalıyız hiç kimseye hiç bir şeye. Bağlanınca üzülüyor insan. Bazen elimizde olmadan yapıyoruz bunu ama her seferinde acı tecrübelerle öğreniyoruz bağlanmamamız gerektiğini. Bu şiir en sevdiğim şiirlerden birisidir. Çünkü çoğu zaman hissettiğimiz bu çaresizliği çok güzel anlattığını düşünüyorum. Bir zamanlar onsuz yaşayamam dediklerimiz ya en büyük özlemimiz ya da en büyük nefretimiz oluyor hayatımızda. Can YÜCEL'in çok sevdiğim şiirinin seslendirmesini ve kaynağı ile birlikte şiirin mısralarına aşağıdan ulaşabilirsiniz:
BAĞLANMAYACAKSIN
Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne.
“O olmazsa yaşayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.
Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni,
Senin onu sevdiğinden…
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.
Çok eşyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen,
Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin,
Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasın istiyorsan birşeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak.
İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, ya da pembeye.
Ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi,
Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…
** Can YÜCEL**