Coffee! Coffee! Coffee!

Kape! Kape! Kape!

When I was young,	Noong ako`y bata pa,
No coffee at home,	Walang kape sa bahay,
Only the sugarcane juice,	Tanging ang juice ng tubo,
That we always drank.	Na siya lagi naming iniinom.
Now that I am old,	Ngayong matanda na ako,
I drink coffee all day long,	Nagkakape ako buong araw,
Whether it is morn or eve,	Sa umaga`t gabi man,
There`s always hot coffee.	Laging mayroong mainit na kape.
I hold a cup of coffee,</h3?	Hawak ko ang isang tasang kape,
While writing this poem,	Habang sinusulat itong tula,
My mind is empty and dark,	Ang isipan ko`y blanko`t madilim,
My heart has no emotions to express.	Ang puso ko`y walang emosyong ipakita.
I stared my coffee lovingly,	Tinitigan ko ang kape ng may pagmamahal,
Then I saw a little soul inside,	Nakita ko ang munting sarili ko sa loob,
That looked like a thirsty angel,	Na parang uhaw na uhaw na anghel,
Ready for the coffee morning.	Na nakahanda para sa umagang kape.
Without one thought,	Walang pagdadalawang isip,
I brought the cup to my lips,	Inilapit ko ang tasa sa aking mga labi,
And drank all the coffee down,	At ininom ko ang lahat ng kape,
Till there`s no more drops.	Hanggang sa wala ng mga patak.
I placed the cup at the side,	Inilapag ko ang tasa sa tabi,
And continued writing this poem,	At itinuloy ko ang pagsusulat nitong tula,
A sweet poem of my life,	Isang matamis na tula ng aking buhay,
Like a coffee that I loved so dearly.	Gaya ng kape na aking pinakamamahal.