Herkese merhabalar, 
Toplumumuzun şartları gereği henüz 17-18 yaşlarındayken hayatın stresli yüzünü görmeye başlıyoruz. Okul stresi, hayat mücadelesi, ben şimdi ne olacağım kaygısı, hepsinden ötesi üzerimize bir gelecek kaygısı alarak hayatımıza başlıyoruz. Her ne kadar ara sıra stres yaşıyoruz diye düşünsek de aslında öyle olmadığının hepimiz farkındayız. Sabah uyanır uyanmaz bir yerlere yetişme telaşıyla başlayıp bütün günü bu şekilde devam ediyoruz.
Tabi ki bazı dönemler stresi doruklarda hissettiğimiz ağır şeyler de yaşıyoruz. Ben bu durumlarda genelde yalnız kalmayı tercih ediyorum. Kendimi dinleyip en doğru ve en olması gerekeni düşünerek hareket etmeye çalışıyorum. Belki müzik dinleyerek, belki tek başıma yürüyerek, bazen de arkadaşlarımla görüşerek…