Milli bayramlar; milli duyguların yeşerdiği, milletin birbirine daha çok kenetlendiği ve geçmişini öğrenme fırsatı bulduğu günlerdir. Ancak çocukluk döneminde bu olguların farkında olmadığımız için bizler için milli bayramlar daha çok karnaval havasında geçerdi.
Bana da 23 Nisan’ı Ulusal Egemenlikten ziyade Çocuk Bayramı olarak gördüğüm ilkokul 2. sınıfta okulda hazırlanan program için şiir okuma görevi verildi. Hemen hepimizin bildiği ve onlarla birlikte büyüdüğü bu şiirlerden biri de benim şiirimdi. Tabi günler öncesinden hazırlanmaya başladım. Annemin ve babamın karşısında ezbere yapılan provalar sonunda sahneye adımımı atacaktım ancak bu program benim geniş bir topluluk önünde yapacağım ilk deneyimimdi. En çok korktuğum şey ise şiiri unutma ihtimalimdi. Korkulan başa geldi. İlk kıtasını sorunsuz olarak (ve avazım çıktığı kadar) tamamladıktan sonra ikinci kıta aklıma gelmedi. Kısa bir beklemeden sonra bir sonraki kıtaya geçmek yerine ilk kıtayı tekrar okudum. Bu arada yüzüm kıpkırmızı olmuş, olayı fark edenlerin yüzündeyse tebessümler oluşmaya başlamıştı. İki kere okuduğum ilk kıtadan sonra son kıtayı da okuyarak ayrıldığım kürsüden nasıl indiğimi, indikten sonra beni kimlerin teselli etmeye çalıştığını hatırlamıyorum. Bitmek bilmeyen bu dakikaların etkisinden uzun süre de kurtulamadım.
Bu yaşadıklarıma rağmen bütün çocukların önlerine fırsatlar sunulmalıdır. Yaşadığımız bu zor günlerde ülkemizin bekası ve kayıtsız egemenliğimiz için mücadele veren bütün güvenlik kuvvetlerimize başarılar diliyor, Türk Milleti’nin ve bütün çocukların 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı kutluyorum.