Hüznün Mutluluğu

24 sene önce içinin fıkır fıkır olduğu dönemlerde yürüdüğün yollarda tekrar yürümek insana garip bir duygu yaşatıyor. Hüznün mutluluğu bu olsa gerek. Yollar sana yabancı, sen yollara yabancı...

Hele birde yalnız yürüdüğünde o yolları. Karamsarlık vücudunun tüm hücrelerini kanser gibi işgal eder. Derhal terk etmek istersin orayı. Çünkü orası artık sana ait değildir.

Tanıdık yüzler çıkar mı acaba dersin içinden. Oysaki yıllar acımasızca herkesi yenilemiştir. Tanıdık tek birisi vardır, kendin. Yürürken bir çok anı gelir aklına. Keşke o anıların yaşandığı zamanı bilen, hatırlayan olsa da onunla konuşabilsek diye düşünürsün.

Geçmişe dönmek içini acıtır. Her şey zamanında güzeldir. Şimdiki yalnızlığınla geçmişteki yalnızlığın aynı değildir.

Hiç yalnız kalmamak dileğiyle, sevgiyle...