In one of the recent texts, I briefly explained that, contrary to appearances, a favorite title does not always have to be good, and vice versa, we can like complete shit just as if it were a good title. I do not know if I expressed my thoughts correctly, but this text is a living proof of the truth of this thesis. I heard about SG already 10 years ago and the feedback was usually very positive. There were also negative ones, with which I partially agree, and at the same time I disagree (because I know what led the creators in one of the controversial decisions). At the beginning I complained a lot and until the famous, perhaps 12th episode, I watched it as if I were doing it as a punishment. After it it was much better, and at the end I turned on each episode with great pleasure, and when I interrupted the screening, I was not happy about it. I do not plan to watch any more cartoons in this universe (maybe at the end of 2023 or the beginning of 2024, if I will catch up with "Silver Spoon", "Space Battleship Yamato", "Silver Spoon" and rewatch HxH), but it will probably stay in my head at least for several years. Even though I watched it once and that's enough for me, I don't need another screening.
However, before going to the next paragraphs, I will write a summary now. The rest of the comment will be spoiled, so I will write briefly here whether it is worth watching. I will say this - if you like the subject of time travel (both in terms of "science" and presenting it in pop culture. , it looks quite realistic and convincing by theory.) you like "what if?" or you know the Netflix series "Dark", then SG is anime for you. Apart from the plot and maybe the characters, if you like them, there is nothing IMO outstanding about it, but they don't have to be (apart from the music, it didn't impress me, in the sense I won't remember any song except the great ending and a very good opening in terms of music, but it emphasized the atmosphere of many scenes very well). I will say more - it does not have to be this way, as long as they keep a sufficiently high level, i.e. they do not disturb. Judging the SG objectively, I give it 9/10, maybe 9.5 / 10. Subjectively judging +7/10. Well, I can pull up to 8/10 for a great ending, thanks to which I write this text with ease.
What bothered me about it? Three things - despite trying many times, I wasn't able to really like the characters of this anime. They won my (although it is slight) sympathy, I got involved in their fate, tragic fate, I liked their design (even if I did not like them for most of the screening, in the end I either gently liked or appreciated them). I have no objections to them, they are full-fledged, well-thought-out, written and guided characters. They just didn't get my sympathy enough for me to appreciate them like dozens of much less thoughtful or guided characters. The second reason is that the anime takes a long time to take off. On the one hand, it bothered me, but on the other, it didn't. Starting with the worse - I couldn't find ANY point of contact. I did not like the sense of humor (although some of the lyrics are good, especially the one from Dr. Pepper - I hate it, I tried it 2 or 3 times in the UK. By the way, being there, I heard a similar text from an English advertisement or from an English friend from work, it's about the words of the protagonist.), the threads were boring for me, the plot continued slowly, like a snail, the characters gained my attention only in the second half of the anime. I know that it was supposed to help us get to know them better, so that the tragedy and hopelessness of Okabe hit us even more. I understood it well during one conversation with Karol about the plot (the conversation concerned the plot conducted in a procedural and proper way - i.e. the action takes place chronologically, we get to know the history of the characters, etc.), Kamil also reminded me of this, who loves the source material. I still do not like this formula of running series, as well as "boring episodes that do not contribute anything" (Kamil, Karol and others, don't kill xD), but the older I am, the less critical I am and the more I appreciate it. I knew it before Kamil reminded me about it, in the sense that such a thought came to me while watching one of the episodes, but I am not able to turn a blind eye to it.
What allowed me to change my approach to SG were the emotions and behavior of the heroes in more serious moments. Even though they are a bit exaggerated (especially Mayuri and Okage), their emotions and characters are full of life. It can be seen very well at the level of relationships and in pleasant, typically human situations - e.g. when it comes to showing emotions towards loved ones or basic values towards another person, such as respect. I liked practically every moment of this type, and with some of them I was close to crying (which is probably the best recommendation for my dislike of them?). After one episode, unfortunately I do not remember if it was the 12th, 13th or 14th, I was sitting on the bed and I was not able to move to the announcement of the next episode. Inside I was very sad and depressed, much less than in "Saikano" (not recommended, weak, ugly and extremely strange anime, and I'm one of the few people who loved them) or "Perfect Blue", but I suspect if I liked , it's an anime like Maciej or Kamil (in his case it's about a game), I would have a bad mood for 2 days. As for my favorite scenes, apart from the Mayuri scenes, which would be too easy for me, I liked the one with Femboy and Meido named Fenris the most. In the case of Femboy, I really liked how they developed Okage's character in one short scene + showed a very wise value in a way that would keep me in my head for a long time. No matter who we are or who we are, as long as we don't hurt anyone, we deserve elementary respect. The episode with the maid was very emotional for me, the whole story with my father, who seemed funny to me for a long time. In this case, I was forced to change my mind.
Finally, I will write about music and graphics - none of these aspects will be remembered by me, but I have absolutely no significant objections to any of them. The line was sometimes too simple, the drawings noticeably less executed, but as far as I can remember, these were not very important scenes or short shots that IMO can ignore. It is not very nice, but it presents a higher level than what I accept. Anyway, in my opinion, SG does not need any outstanding visual setting, music and plot are more important. As I wrote, the music was good, but I will not listen to any song other than the ending after writing this text. However, this is a third-rate problem (if it is at all) if the soundtrack matches the vibe, is good and emphasizes the depth of the work. In these respects, I have no complaints about the audio at SG. The music perfectly emphasized the sadness and tragedy of various events. Also this one ... It's worth watching this anime. I am not one of his fanatics, but I fully understand their delight.
W jednym z niedawnych tekstów, w krótki sposób, wyjaśniłem że wbrew pozorom, ulubiony tytuł nie zawsze musi być dobry i odwrotnie, możemy polubić kompletne gówno, tak samo, jakby był dobrym tytułem. Nie wiem, czy poprawnie wyraziłem swoje myśli, ale ten tekst jest żywym dowodem na prawdziwość tej tezy. O SG usłyszałem już 10 lat temu i zazwyczaj były to bardzo pozytywne opinie. Były też negatywne, z którymi się zresztą częściowo zgadzam, a jednocześnie nie zgadzam (bo wiem, co kierowało twórcami przy jednej z kontrowersyjnych decyzji). Na początku bardzo narzekałem i do słynnego, bodajże 12 odcinka, oglądałem to jakbym to robił za karę. Po nim było zdecydowanie lepiej, a pod koniec włączałem każdy odcinek z dużą przyjemnością, a gdy przerywałem seans, to nie byłem z tego powodu zadowolony. Nie planuję oglądać kolejnych kreskówek w tym uniwersum (może pod koniec 2023 albo na początku 2024, jak nadrobię "Silver Spoon", "Space Battleship Yamato", "Silver Spoon" i zrobię rewatch HxH), ale prawdopodobnie zostanie ona w mojej głowie przynajmniej na kilka lat. Nawet mimo faktu, że obejrzałem raz i mi wystarczy, nie potrzebuję kolejnego seansu.
Nim jednak przejdę do kolejnych akapitów, to napiszę podsumowanie już teraz. Reszta komentarza będzie spoilerowa, więc tu napiszę krótko, czy warto je oglądać. Powiem tak - jeżeli lubicie temat podróży w czasie (zarówno od strony "nauki", jak i przedstawiania tego w popkulturze. Celowo ująłem to słowo w cudzysłowie - nie jestem typem matematyka lub fizyka, ale jak na moje amatorskie oko ciekawskiej osoby, która lubi wiedzieć, wygląda to dość realistycznie i przekonywująco, jak na teorię.), lubicie zabawę typu "what if?" albo znacie serial Netflixa "Dark", to SG jest anime dla Was. Poza fabułą i być może postaciami, o ile te przypadną Wam do gustu, nie ma w tym nic IMO wybitnego, ale nie muszą być (poza muzykę, ta co prawda nie zrobiła na mnie wrażenia, w sensie nie zapamiętam żadnego utworu poza świetnym endingiem i bardzo dobrym openingiem, pod względem muzyki, ale bardzo dobrze podkreślała klimat wielu scen). Powiem więcej - nie musi tak być, byleby trzymały odpowiednio wysoki poziom, czyli nie przeszkadzały. Oceniając SG obiektywnie, daję mu 9/10, może 9.5/10. Oceniając subiektywnie +7/10. No, mogę podciągnąć do 8/10 za świetny ending, dzięki któremu z lekkością piszę ten tekst.
Co mi w nim przeszkadzało? Trzy rzeczy - mimo wielu prób, nie byłem w stanie naprawdę polubić bohaterów tego anime. Zdobyli moją (choć jest ona nikła) sympatię, zaangażowałem się w ich losy, tragiczny los, podobał mi się design (nawet jeżeli przez większość seansu za nimi nie przepadałem, to finalnie albo ich delikatnie polubiłem albo doceniłem). Nie mam wobec nich zarzutów, są to pełnoprawne, dobrze przemyślane, napisane i poprowadzone postacie. Po prostu nie zdobyli mojej sympatii na tyle mocno, bym docenił ich jak dziesiątki znacznie gorzej przemyślanych lub poprowadzonych postaci. Drugi powód, to fakt że anime długo się rozkręca. Z jednej strony mi to przeszkadzało, ale z drugiej nie. Zaczynając od tego gorszego - nie byłem w stanie znaleźć ŻADNEGO punktu zaczepienia. Nie przypadło mi do gustu poczucie humoru (choć niektóre teksty są dobre, zwłaszcza ten z Dr Pepper - nie cierpię go, próbowałem 2 lub 3 razy w UK. Swoją drogą, będąc tam, usłyszałem podobny tekst z Angielskiej reklamy lub z ust kolegi Anglika z pracy, chodzi o słowa protagonisty.), wątki były dla mnie nudne, fabuła ciągnęła się powoli, jak ślimak, bohaterowie dopiero w drugiej połowie anime zdobyli moją atencję. Wiem, że to miało służyć temu, abyśmy lepiej je poznali, by tragizm i poczucie beznadziejności Okabe uderzyło nas jeszcze mocniej. Dobrze to zrozumiałem podczas jednej rozmów z Karolem o prowadzeniu fabuły (rozmowa dotyczyła fabuły prowadzonej w sposób proceduralny oraz właściwy - tzn. akcja dzieje się chronologicznie, poznajemy dzieje postaci etc.), przypomniał mi o tym też Kamil, który uwielbia materiał źródłowy. Nadal nie lubię takiej formuły prowadzenia seriali, tak samo jak "nudnych odcinków, które nic nie wnoszą" (Kamil, Karol i inni, nie zabijajcie xD), ale im jestem starszy, tym jestem mniej krytyczny oraz bardziej to doceniam. Wiedziałem to co prawda zanim Kamil mi o tym przypomniał, w sensie taka myśl pojawiła mi się podczas oglądania jednego z odcinków, ale nie jestem w stanie przymknąć na to oka.
To co pozwoliło mi zmienić podejście do SG, to emocje i zachowania bohaterów w poważniejszych momentach. Mimo, że są trochę przerysowani (a zwłaszcza Mayuri i Okage), to ich emocje i charaktery są pełne życia. Bardzo dobrze to widać na poziomie relacji i w przyjemnych, typowo ludzkich sytuacjach - np. gdy chodzi o okazywanie emocji wobec bliskich postaci lub podstawowe wartości względem drugiego człowieka, jak szacunek. Praktycznie każdy tego typu moment mi się podobał, a przy niektórych byłem bliski płaczu (co jest chyba najlepszą rekomendacją wobec mojej niechęci wobec nich?). Ba, po jednym odcinku, niestety nie pamiętam już czy był to 12, 13 czy 14, siedziałem na łóżku i nie byłem w stanie się ruszyć do zapowiedzi kolejnego odcinka. Wewnątrz byłem bardzo smutny i przygnębiony, znacznie słabiej niż w "Saikano" (nie polecam, słabe, brzydkie i wyjątkowo dziwne anime, a ja jestem jedną z nielicznych osób, które je pokochały), czy "Perfect Blue", ale podejrzewam że gdybym polubił, to anime jak Maciej, czy Kamil (w jego przypadku chodzi o grę), to przez 2 dni miałbym popsuty humor. Jeśli chodzi o moje ulubione sceny, to pomijając te dotyczące Mayuri, bo to byłoby zbyt proste z mojej strony, najbardziej spodobały mi się ten z Femboyem i Meido o imieniu Fenris. W przypadku Femboya bardzo mi się spodobało, jak rozwinęli charakter Okage w jednej krótkiej scenie + pokazali bardzo mądrą wartość w sposób, dzięki któremu zapadnie mi na dłużej w głowie. Nie ważne, jacy jesteśmy i kim jesteśmy - tak długo, jak nikogo nie krzywdzimy, należy się nam elementarny szacunek. Odcinek z pokojówką był dla mnie bardzo emocjonalny, w ogóle cały wątek z ojcem, który przez długi czas wydawał mi się śmieszny. W tym przypadku, byłem zmuszony zmienić zdanie.
Kończąc napiszę o muzyce i grafice - żaden z tych aspektów nie zapadnie mi w pamięci, ale do żadnego nie mam absolutnie żadnych istotnych zarzutów. Kreska czasami była zbyt prosta, rysunki zauważalnie słabiej wykonane, ale z tego co pamiętam, to były to mało istotne sceny lub krótkie ujęcia, które IMO można zignorować. Nie jest ono wybitnie ładne, ale prezentuje wyższy poziom od tego przeze mnie akceptowalnego. Zresztą, wg mnie SG nie potrzebuje jakieś wybitnej oprawy wizualnej, muzyka i fabuła są ważniejsze. Jak już napisałem, muzyka była dobra, ale żadnego utworu poza endingiem nie będę słuchał po napisaniu tego tekstu. Jest to jednak trzeciorzędny problem (o ile w ogóle nim jest), jeżeli soundtrack pasuje klimatem, jest dobry i podkreśla głębię dzieła. Pod tymi względami, nie mam żadnych zarzutów do audio w SG. Muzyka doskonale podkreślała smutek i tragizm różnych wydarzeń. Także ten... Warto obejrzeć to anime. Co prawda nie należę do jego fanatyków, ale w pełni rozumiem ich zachwyt.