I think we've all encountered a situation where we said something neutral and were misunderstood – positively or negatively. Or any other configuration, like – I wrote A, hoping to hear B, which would lead to AB. Instead, I heard E. We're not Hive-mind (HAHA, what a joke! I wasn't planning it, seriously), so it's hard to expect us all to react the same way... Nevertheless, we all supposedly passed school, passed tests that assessed our skills and education in various forms, yet we struggle with communication. Often on simple topics. As I said, what we say, how we say it, etc., is partially random (I've seen varying percentages – 15 or 33%) and doesn't stem from the logical reasoning of our brains.
When I see someone not expressing overt hostility towards something or someone (e.g., me or someone I like), I try to ignore it. I'm not talking about important discussions here; I'm talking about everyday "small talk" with different formats and different purposes. The borderline for me is blatant insults and... Thinking 0.1. Both make discussion difficult or impossible. I don't think I need to explain the former, but as for the latter, there's quite a bit of ground between them. Assuming there's no common ground is naive and unwise. I try not to attribute malice to anyone. Sometimes it's difficult, but I assume the negative tone comes from fatigue, frustration, having to repeat certain things every day, sometimes to problematic individuals (hence the greater frustration among police officers or medical workers, for example). I won't lie, simply trying is one thing, doing it all the time is another. It's hard not to make a mistake when we have several or a dozen opportunities to do so every day.
Vivienne Medrano demonstrated in her "Hazbin Hotel" (S2E1) what I've been saying for a long time. Let's attach a camera to everyone's brain and count how often they do what they accuse others of. My idea has been ridiculed many times, primarily by people with a specific worldview, sweet-natured, big-city rich bananas. Looking from today's perspective, I'm not surprised, but I am surprised at the same time. On the one hand, I understand why people don't want to discuss frustration or other negative emotions. On the other hand, if they don't want to discuss, why bother? As long as there's no overt hostility (rudeness and "emotional expression" aren't the answer), you can ignore such people. They're usually driven by emotions, not true intentions. They simply want to "vomit" out a surplus of negativity. Even on Hive, quite a few people enjoy it, and like any emotional outpouring, it benefits us. That's also why I don't give a damn about most other people's opinions. Not for the same reasons as before. Most of us simply don't give a damn about most other people's opinions, because that's how we are constructed as humans. We are selfish. "One's own opinion" is something as personal as one's religion or sexuality. It's no accident that these topics are "private"—because as humans, we attach particular importance to them and argue about them the most. It's no accident that these topics are considered "personal." Some people are disgusted by it, others want to use this knowledge to hurt us, and others are simply suspicious.
What causes this suspicion? It's for various reasons, most often poor communication and ignorance. Or when something seems suspicious to us, we look at it in a strange way. This is commonplace for people with mental health issues, but I'd be lying if I said they don't do it. I think they do it less often because they're more sensitive to inconsistency. I had an experience with a doctor on the night from Wednesday to Thursday; I'll probably write about it in a few days. Therefore, I wasn't at work on Thursday.
[The end of Part 1, and the explanation for why the next part doesn't connect with it, is at the end. I started writing "this is how I started" after registering, and I don't want to spoil it, because it came out quite organically.]
A logical question arises: Why don't such people want call recording, conduct business conversations via email, etc.? I don't know, but I know why I want them. Because everyone lies, just like me and us. Every day. We usually go unnoticed or dismiss them. We also tell the truth, which reinforces our belief: "But I didn't contribute to this in any way; it's entirely his fault." Or we use cope in a different configuration. The fact is, if there's a photo/email, at least we have something to refer to. Because in a battle of words, the more determined, persuasive, screaming, and rhetorical skills win. Everyone has "turned a corner" at least once in their lives, and many people do. Women are exceptionally adept at this, which is both their strength and weakness. A weakness when someone is recording a conversation, has a good memory, or is unconvinced by lies or denials.
And too often, I've seen people, sometimes much smarter and more intelligent than me, go crazy when something doesn't go their way. I've seen it from the perspective of the perpetrator, the victim, and the observer. This applies to both women and men. Often, arguments are over trivial matters, but the reluctance to admit a mistake is so strong that both parties deny it. We all make mistakes, and there's nothing wrong with that. You might say I'm being overzealous? Cool. On the other hand, I know from various professions (IT, manufacturing, health and safety, warehouses) that it's better to convey key information and express it directly. Or learn to speak that way. It's a bit robotic, but yes/no answers have the advantage of leaving no room for interpretation.
Originally, this was supposed to be about a misunderstanding, and I was writing this post with that intention, but I had to check in at the clinic to get yesterday's time off, and it got extended, lol. The second part was written because, day after day, I received a completely different answer than yesterday from the same person. Well, maybe I misunderstood her despite my precise questions... Or maybe she misunderstood and is trying to shift some or all of the blame onto me. And most likely, we both messed it up. I don't want to judge, because that thought sparked the topic of NOT judging.
The registration lady stood her ground, and I stood my ground. Everyone emphasized that they knew what they were saying, no one accused anyone of anything, so it went well. So, if I misunderstood her, and according to today's conversation, "something can't be done in my situation," how on earth did I get it without begging for it? What was the point of this conversation? Maybe the lady needed to vent... Maybe. I used to think that some people were more unlucky or fortunate. I still say that, but today I also see that these things happen to people no matter what. How many times have I seen scenarios that I've personally experienced and that have angered me? That's why I'm increasingly trying not to complicate situations, and when I screw up, I try to fix them. If someone screws up, I try not to criticize them, but to move on. I won't lie, it doesn't always work, but I'm glad I'm consciously letting go more and more often.
I don't blame myself in this particular situation, but not out of narcissism. I mean, I'm certain the fault isn't entirely mine. I simply know that I try to be precise on important matters, as the previous 24 hours of my life have demonstrated (Asia has already told me more than once that I can be accused of many things, but not of inconsistency or imprecision). This is one of the reasons people strive for automation. This is a positive aspect of the atomization of society, because transferring some services to automated systems means less frustration. It's no coincidence that a fairly common conclusion is that working with people is the worst. It's the same with the ability to take "free" money. Give them the opportunity to steal, and some will absolutely exploit it in the name of their delusional principles. It doesn't matter if it's greed, freeganism (I'm not laughing, as I'm a freegan myself), or anything else. If a person can do something wrong, they usually will. That's a universally accepted rule.
I don't know how often I'll return to this series. I might forget about it, or maybe not. It depends on whether it captures your attention. In either case, I have a place to post some casual, ideologically neutral thoughts.
Chyba każdy z nas zetknął się z sytuacją, że powiedział coś neutralnego i spotkał się z niezrozumieniem - pozytywnie lub negatywnie dla siebie. Albo dowolnie inna konfiguracja typu - napisałem A, licząc że usłyszę B, przez co dojdzie do AB. Zamiast tego usłyszałem E. Nie jesteśmy Hive-mind (HE HE ale żart! Nie planowałem, serio), więc trudno oczekiwać byśmy wszyscy reagowali tak samo... Niemniej, niby wszyscy zdaliśmy szkołę, testy sprawdzające w różnej formie nasze umiejętności i wykształcenie, a mamy problemy w komunikacji. Często na proste tematy. Tak jak mówiłem, to co mówimy, to jak mówimy itd. jest częściowo (widziałem różne procenty - 15 lub 33%) losowe i nie wynika z logicznych przemyśleń naszego mózgu.
Jak widzę, że ktoś nie wypowiada się z jawną wrogością wobec czegoś lub kogoś (np. mnie lub kogoś kogo lubię), staram się to ignorować. Pomijam tutaj ważne dyskusje, mówię o takich codziennych "small-talkach" o różnej ich formule i odmiennym przeznaczeniu. Punktem granicznym jest dla mnie jawne obrażanie oraz... Myślenie 0,1. Oba utrudniają lub uniemożliwiają dyskusję. Pierwszego chyba nie muszę tłumaczyć, zaś jeśli chodzi o drugie, istnieje między nimi dość duża przestrzeń. Zakładanie, że nie ma jakiegoś punktu wspólnego, jest naiwne i niemądre. Staram się nie przypisywać nikomu złej woli. Czasem to trudne, ale zakładam że negatywny ton pochodzi ze zmęczenia, frustracji, konieczności powtarzania pewnych rzeczy codziennie, czasem problematycznym osobom (stąd większa frustracja wśród policjantów albo pracowników medycznych np.). Nie będę kłamał, samo staranie się to jedno, robienie tego cały czas to coś innego. Trudno nie popełnić błędu, jeśli codziennie mamy do tego kilka lub kilkanaście okazji.
Vivienne Medrano pokazała w swoim Hazbin Hotel (S2E1) to, co mówię od dawna. Przyczepmy każdemu człowiekowi kamerę do mózgu i liczmy jak często robi to, co zarzuca innym. Mój pomysł był wielokrotnie wyśmiewany. W głównej mierze przez ludzi o określonym światopoglądzie, słodko-pierdzących wielkomiejskich bogatych bananów. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, nie dziwię się oraz dziwię jednocześnie. Z jednej strony rozumiem czemu ludzie nie chcą dyskutować z frustracją lub innymi, negatywnymi emocjami. Z drugiej strony, skoro nie chcą dyskutować, to po co zaczynają? Dopóki nie ma jawnej wrogości (samo chamstwo i "emocjonalna ekspresja" tym nie jest), to można olać takich ludzi. Zwykle przemawiają przez nich emocje, a nie prawdziwe zamiary. Chcą po prostu "wyrzygać" z siebie nadmiar negatywów. Nawet na Hive dość dużo osób to lubi i jak każdy wyrzut emocji, jest to dla nas korzystne. Z tego też powodu mam większość cudzych opinii w dupie. Nie z tych powodów, co dotychczas. Zwyczajnie większość z nas ma większość cudzych opinii w dupie, bo tak jesteśmy skonstruowani jako ludzie. Jesteśmy egoistyczni. "Własna opinia", to jest coś tak personalnego, jak własna religia, czy seksualność. Nieprzypadkowo te tematy są "prywatne" - bo jako ludzie przykuwamy do nich szczególną wagę i najbardziej się o nie kłócimy. Nieprzypadkowo utarło się, że te tematy są "osobiste". Niektórych brzydzą, inni chcą wykorzystać tę wiedzę, by nam dowalić, a inni są po prostu podejrzliwi.
Z czego wynika taka podejrzliwość? Z różnych przyczyn, najczęściej niewłaściwej komunikacji oraz niewiedzy. Albo gdy coś wyda się nam podejrzane, patrzymy na to w dziwny sposób. To jest chleb powszedni osób zaburzonych, ale skłamałbym gdybym powiedział, że zaburzeni tak nie robią. Wydaje mi się, że robią tak rzadziej, bo są bardziej wyczuleni na niespójność. W nocy z środy na czwartek miałem przygodę z lekarzem, pewnie opiszę ją za parę dni. W związku z tym nie było mnie w czwartek w pracy.
[Koniec części 1, wyjaśnienie czemu kolejna się z nią nie łączy, jest na końcu. "Tak mi się zaczęło" pisać po rejestracji i nie chcę tego psuć, bo dość organicznie wyszło]
Nasuwa się logiczne pytanie: Czemu tacy ludzie nie chcą wprowadzenia rejestracji rozmów, prowadzić biznesowe rozmowy przez maile etc.? Nie wiem, wiem czemu ja je chcę. Bo wszyscy ludzie kłamią, jak ja i my. Każdego dnia. Zwykle są one przez nas niezauważalne lub zbywane. Mówimy też prawdę, co wzmacnia nasze przekonanie: "Ale ja w żadnym stopniu się do tego nie przysłużyłem, to wyłącznie jego wina." Albo stosujemy cope w postaci innej konfiguracji. Fakt jest taki, że jak jest zdjęcie / mail, to przynajmniej mamy się do czego odnieść. Bo w walce słowo vs słowo wygrywa ten bardziej zdeterminowany, przekonywujący, wrzeszczący, mający lepsze zdolności retoryczne. Każdy z nas chociaż raz w życiu "obrócił kota ogonem", a wielu ludziom przynajmniej się to zdarza. Wyjątkową biegłość wykazują w tym kobiety, co jest zarówno ich mocną stroną, jak i słabością. Słabością w sytuacji, jak ktoś rejestrował rozmowę, ma dobrą pamięć lub nie przekonywują go kłamstwa lub wypieranie się.
A zbyt często widziałem jak ludzie, czasem znacznie mądrzejsi i inteligentniejsi ode mnie, dostają małpiego rozumu, gdy coś nie idzie po ich myśli. Widziałem to zarówno z perspektywy sprawcy, ofiary i obserwatora. Tak w przypadku kobiet, jak i mężczyzn. Często sprzeczki są o drobnostki, ale niechęć przyznania się do błędu, jest tak silna, że obie strony tego się wypierają. Każdemu z nas zdarzają się błędy i nie ma w tym nic złego. Powiecie że jestem nadgorliwy? Spoko. Z drugiej strony wiem z różnych zawodów (informatyka, procesy produkcyjne, BHP, magazyn) lepiej jest przesyłać kluczowe informacje i formułować je w bezpośredni sposób. Albo nauczyć się tak mówić. Jest to trochę robotyczne, ale odpowiadanie tak / nie ma tę zaletę, że nie pozostawia pola do interpretacji.
Pierwotnie miało być o niezrozumieniu i z takim zamiarem pisałem ten wpis, ale w trakcie musiałem zarejestrować się w przychodni, by dostać wolne za wczoraj i się wydłużyło, lol. Druga część powstała dlatego, że dzień po dniu, dostałem zupełnie inną odpowiedź niż wczoraj od tej samej osoby. Cóż, może źle ją zrozumiałem mimo precyzyjnie zadawanych pytań... Albo ona źle zrozumiała i próbuje zwalić część / całą winę na mnie. A najpewniej to oboje zawaliliśmy. Nie chcę oceniać, bo przecież ta myśl była iskrą prowadzącą do tematu o NIE ocenianiu.
Pani od rejestracji stanęła na swoim, ja na swoim. Każdy podkreślił że wie co mówił, nikt nie oskarżał o cokolwiek, więc dobrze poszło. Zatem skoro źle ją zrozumiałem i wg dzisiejszej rozmowy "nie da się czegoś zrobić w mojej sytuacji", to jakim cudem to dostałem bez błagania o to? Po co była ta rozmowa? Może pani musiała się wygadać... Może. Kiedyś myślałem, że są ludzie, którzy mają więcej pecha lub szczęścia. Nadal tak twierdzę, ale dzisiaj widzę też, że takie rzeczy spotykają ludzi niezależnie od wszystkiego. Ile ja to razy widziałem wiele scenariuszy, których osobiście doświadczyłem + mnie wkurzyły? Dlatego coraz częściej staram się nie komplikować sytuacji i jak spieprzyłem, to staram się naprawić. Jak ktoś coś spieprzył, to staram się go nie grillować, tylko pójść dalej. Nie będę kłamał, nie zawsze mi to wychodzi, ale cieszę się, że coraz częściej świadomie odpuszczam.
Nie winię w tej konkretnej sytuacji siebie, ale nie z uwagi na narcyzm. W sensie, mam pewność, że wina nie leży w 100% po mojej stronie. Wiem po prostu, że w ważnych kwestiach staram się być precyzyjny, co pokazało wcześniejsze 24h mojego życia (Asia mi już któryś raz mówiła, że można mi zarzucić wiele rzeczy, ale nie niespójność lub nieprecyzyjność). M.in. dlatego ludzie dążą do automatyzacji. To jest pozytywny aspekt atomizacji społeczeństwa, bo przerzucenie części usług na automaty oznacza mniej frustracji. Nieprzypadkowo dość częstą konkluzją jest to, że praca z ludźmi jest najgorsza. Tak samo jak w przypadku możliwości zabrania "darmowych" pieniędzy. Dasz możliwość kradzieży, to część wykorzysta to na 100% w imię swoich urojonych zasad. Nie ważne, czy to chciejstwo, czy freeganizm (jakby co, nie śmieję się, bo sam jestem swoistym freeganem), czy cokolwiek innego. Jeśli człowiek może zrobić coś złego, zazwyczaj to zrobi. To jest powszechnie obowiązująca reguła.
Nie wiem, jak często będę wracał do tej serii. Może o niej zapomnę, a może nie. Zależy czy zdobędzie Waszą uwagę. Tak czy siak mam miejsce na wrzucanie luźnych, neutralnych światopoglądowo przemyśleń.