Choć często życie imago jest bardzo krótkie, a larwy pracowicie jedzą, rosną, często też zimują, to jakże powszechnym zwyczajem jest traktowanie gąsienicy jako "półproduktu", istoty niegotowej, niewartej zapamiętania z nazwy. Ot po prostu jakaś gąsienica. A spójrzcie proszę z bliska i bez odrazy na te małe cudeńka natury - te włoski, cętki, posuwki. Czy nie są one równie intrygujące (a może nawet atrakcyjniejsze) od swoich imagines?
Internet nie zawsze daje szybką odpowiedź na pytanie o gatunek, do którego należy gąsienica. Być może mało jest jeszcze konkretnych opisów tych uroczych istot.
To nie kaktus. Ta włochata, gruba gąsienica o czarnych włoskach na grzbiecie i rudych na bokach ciała to niedźwiedziówka kaja (Arctia caja). Trącona psim nosem zwinęła się w kulkę i postanowiła przeczekać zagrożenie. I słusznie. Głupio byłoby zginąć, gdy przetrwało się zimę, ładnie urosło i lada moment przystąpi się do przepoczwarzania. Może niedługo ten właśnie osobnik przyleci już na własnych skrzydłach w moje uprawy ogórków. A tak wygląda imago niedźwiedziówki kai - zdjęcia z mojego ogródka z sierpnia ubiegłego roku.
Na zdjęciu ciekawy przykład gąsienicy ubarwionej znacznie fantazyjniej od imago. Napójka łąkówka (dawniej barczatka napójka) (Euthrix potatoria) wygląda naprawdę egzotycznie. Jest to gąsienica duża, gruba i kolorowa. Po bokach ciała ma szereg biało-rudo-czarnych pędzelków włosków, które przypominają trochę ozdobne wykończenie dywanu. Jeszcze dwa pędzelki czarnych włosków znajdują się na grzbiecie i charakterystycznie sterczą - na drugim i jedenastym segmencie ciała. Segmenty ciała są cętkowane - gąsienica ma kunsztowny wzór czarnych i żółtych kropek i plamek.
Ta gąsienica również szczęśliwie przezimowała i być może już teraz zajęta jest zamykaniem się w kokonie, gdyż lipiec to dla niej najwyższa pora do startu w imagalno-rozmnażaniowy etap życia. Dorosłe barczatki to motyle nocne.
Zdjęcia udostępniam na licencji Creative Commons - uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.
Photo: 
Camera: Lumix DMC-FZ1000
Pierwotnie opublikowano na Lectorium. Blog na Hive napędzany przez dBlog.