ၫွီစို႕စို႕အနံ႕တို႕ေနာက္ကြယ္
အပိုင္း(၈)
[NSFW Content: Age Restricted Under 13]
======================

ေဆးေျခာက္မႈန္႕ကို မီးေလာင္ထားေသာ အနံ႕စူးစူးေလးက အခန္းထဲမွာ သင္းလို႕ေနျပီး ထို အနံ႕မ်ားၾကားထဲမွာေတာ့ ေမွာ္ဆရာႏွင့္ လင္းထက္ယံတို႕ႏွစ္ေယာက္သား အနမ္းေတြၾကားထဲမွာ နစ္ေျမာလ်က္ပင္ရွိေနေခ်၏ ။ အနမ္းစည္းခ်က္ေတြၾကားမွာ သူတို႕ႏွစ္ဦးလြန္႕လူးလ်က္႐ွိျပီး အနမ္းေတြၾကားထဲမွာ လင္းထက္ယံရဲ႕စိတ္တို႕က တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တြင္ ျပာေဝသြားၾကသည္။ သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ လိင္ကိစၥသာယာမႈက တစ္ဝက္ လိင္တူခ်စ္သူမဟုတ္ေသာ သူ႔ကိုယ္သူအေနနဲ႕ ဘာလို႕မ်ား ဒီလို ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္အလုပ္ေတြလုပ္ေနရပါသလဲ တစ္ဝက္နဲ႕ ေတြေဝလို႕ေနမိသည္။ ဒီကိစၥကို သာယာေနမိေသာ သူ႕ကိုယ္သူလည္း အံ့ၾသမိသည္။ သူႏွင့္ေမွာ္ဆရာတို႕ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ လိင္ဆက္ဆံေနၾကျခင္းမဟုတ္ဘဲ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးသာ ပြတ္သပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေဆးေျခာက္အနံ႕စူးစူးေလးေၾကာင့္ လင္းထက္ယံရဲ႕စိတ္တို႕ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာရီေဝလို႔သြားျပီး တစ္ခါတစ္ရံေခါင္းထဲမွ တဆစ္ဆစ္ႏွင့္ပင္ကိုက္လာေတာ့သည္။ သူ႕အေတြးအာ႐ံုေတြထဲမွာ သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုး၏ feel တက္ညည္းတြားသံတို႕က တျဖည္းျဖည္းခ်င္းက်ယ္ေလာင္လာလ်က္႐ွိျပီး လင္းထက္ယံရဲ႕ေခါင္းထဲ ရီေဝေဝျဖစ္သြားျပီး မိုက္ခနဲတစ္ခ်က္အေရာက္မွာ ကမ႓ာေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး အေမွာင္က်သြားသည္။ အရာအားလံုးအေမွာင္က်သြားေသာ္လည္း သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုး၏ feel တက္ညည္းတြားသံတို႕က စည္းခ်က္ေလးတစ္ခုအလား ပံုမွန္ပင္ထြက္လာလ်က္ရွိသည္။
"ေမွာ္ဆရာ . . ေမွာ္ဆရာ . ."
လင္းထက္ယံက အထိတ္တလန္႕ႏွင့္ေမွာ္ဆရာဟုေခၚလိုက္ေသာ္လည္း အသံတို႕က ထြက္မလာ . . ။ လည္ေခ်ာင္းထဲမွာတင္ အသံတို႕က ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္။
"ေမွာ္ဆရာ . . . "
လင္းထက္ယံက ေနာက္ထပ္တစ္ခါအသံျပဳၾကည့္မိသည္။ အသံေလးက တိုးတိုးေလးႏွင့္ မပီဝိုးတဝါးေလး . . .။ မ်က္လံုးဖြင့္မိေတာ့ ဘာမွမျမင္ရ။ သူ႕ကိုယ္သူ မ်က္လံုးမ်ားကြယ္သြားေလျပီလားဟု ထင္မိျပီး မ်က္လံုးေ႐ွ႕မွာ လက္ကို ယမ္းကာၾကည့္မိသည္။ အေမွာင္ထဲမွာသာမို႕ ဘာမွမထူး။ သူ႕ေျခေထာက္ေအာက္မွာလည္း ေျမႀကီးပင္မရွိေတာ့သလို ဘာခံစားခ်က္မွလည္းမရဘဲ ေလထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ေနရသလိုပင္။ လင္းထက္ယံခံစားလို႕ရတာတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္နားကပ်ံ႕လြင့္လာမွန္းမသိသည့္ ေဆးေျခာက္ကို မီးရိႈ႕ထားေသာ အနံ႕က သင္းသင္းကေလး . . .။ လင္းထက္ယံက ေဆးေျခာက္အနံ႕လာသည္ဟု ထင္ရေသာဆီကို ေျခလွမ္းလိုက္သည္။ သိပ္ေတာ့အေျခေနဆိုးမသြား။ ေအာက္မွာ ေျမသားမရွိလို႔ဆိုေပမယ့္လည္း သူ႕ခႏၶာကိုယ္ေရြ႕လ်ားသြားတာကိုေတာ့ သူ သတိထားမိလိုက္သည္။ လင္းထက္ယံက ေဆးေျခာက္အနံ႔ေလေနာက္ကို လိုက္ရင္းလိုက္ရင္းႏွင့္ မွိန္ပ်ပ်အလင္းစက္ေလးကို ျမင္လာရသည္။ ထိုျမင္ေနရသည့္ အလင္းစက္ေလးအတိုင္း ေ႐ွ႕သို႕တိုးရင္း တိုးရင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အနံ႕လာရာကို သူေတြ႕လိုက္မိသည္။ အေရွ႕တြင္ အခမ္းအနားေလးတစ္ခုလိုကို ေတြ႕လိုက္ရျပီး ေဆးေျခာက္မီး႐ိႈ႕နံ႕သည္ ထို အခမ္းအနားေလးဆီမွ ထြက္လာေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ လင္းထက္ယံက ထိုအခမ္းအနားဆီသို႕တစ္လွမ္းခ်င္းေလ်ွာက္သြားေလေတာ့ မဂၤလာပြဲဟုယူဆရေသာ အခမ္းအနားမွန္း နီးမွသိေတာ့သည္။ ေဆးေျခာက္မီးရိႈ႕ထားသည့္ မီးပံုထားမွာေတာ့ ေမွာ္ဆရာက လက္ကိုပိုက္ကာ မတ္တပ္ရပ္ ေနျပီး လင္းထက္ယံကို ျမင္ေတာ့ ျပံဳးျပလိုက္ျပီး -
"လူေတြရဲ႕ မသိစိတ္ကမ႓ာကေန ႀကိဳဆိုပါတယ္"
ဟုေျပာလိုက္သည္။ လင္းထက္ယံက ေအးစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ ျမဴဆိုင္းလ်က္ရွိေနသည့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေဝ့ဝဲကာၾကည့္လိုက္ျပီး ေျပာလိုက္သည္။
"ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဒါဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ . ."
"မင္းေလ့လာရမယ့္တစ္ခုေပါ့ . . .ဒါက မဂၤလာေဆာင္ . . လာ . . အထဲဝင္ရေအာင္ . . ."
ေမွာ္ဆရာကထိုသို႔ေျပာရင္း လင္းထက္ယံကို မဂၤလာေဆာင္ပြဲ႐ွိရာသို႔ေခၚသြားေလေတာ့သည္။ မဂၤလာေဆာင္ပြဲမွာေတာ့ လာသမ်ွလူမ်ားအားလံုးက တစ္ေယာက္မွမ်က္ႏွာၾကည္ၾကည္လင္လင္မရွိၾက။ သတို႕သားသည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ျပံဳးျပတတ္ေသာ္လည္း သူလည္း ေလးလံလို႔ေနကာ သူ႕မဂၤလာေဘာင္းဘီဂြၾကားသည္ တစ္စံုတစ္ခုေၾကာင့္ ဖုေဖာင္းကာထေနသည္။ လင္းထက္ယံႏွင့္ေမွာ္ဆရာတို႕က ေနရာလြတ္တစ္ခုေလးမွာထိုင္လိုက္သည္။ သတို႕သားႏွင့္ သတို႕သမီးက ထိုအခါ သူတို႕ဝိုင္းသို႕ေရာက္လာျပီး -
"ထိုင္ပါဗ် . . .ၾကြပါ . . သံုးေဆာင္ပါဦးေနာ္ . . ဒါကြ်န္ေတာ္ တစ္သက္လံုး ကုတင္ေပၚမွာဗ်င္းဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့ေကာင္မေလးေလ . . ."
ဟုေျပာလိုက္ရာ သတို႕သမီးကလည္း ျပံဳးလိုက္ျပီး -
"သံုးေဆာင္ပါဦး႐ွင့္ . . . ကြ်န္မလည္းတစ္သက္လံုးသူ႔ကိုပဲ ခံသြားမွာေလ . . အဟင္းဟင္းဟင္း"
ဟုေျပာလိုက္သည္။
လင္းထက္ယံရဲ႕စိတ္တို႕ နားမလည္ဟန္ျဖင့္ ဇေဝဇဝါျဖစ္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အျခားဧည့္သည္လာသျဖင့္ သတို႕သားႏွင့္သတို႕သမီးတို႕ႏွစ္ဦးလံုး အျခားစားပြဲဝိုင္းရွိရာသို႕ထြက္သြားျပီး ထိုလူမ်ားကိုလည္္း သူတို႕ကိုေျပာသည့္အတိုင္းပင္ေျပာေလသည္။ လင္းထက္ယံကေတာ့ ေမွာ္ဆရာကိုၾကည့္ျပီး -
"ေမွာ္ဆရာ . . သူတို႕ . သူတို႕အဲဒါ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ . . ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႕ဘယ္ေရာက္ေနၾကတာလဲ . "
ဟုေမးလိုက္ရာ ေမွာ္ဆရာကေတာ့ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ျပီးေနာက္ ေျပာလိုက္သည္။
"ငါတို႕အခုမဂၤလာပြဲေရာက္ေနတာပဲ . . .ဒါေပမယ့္ မဂၤလာပြဲမွန္ေပမယ့္ မဂၤလာပြဲကလူေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္က မသိစိတ္နယ္ပယ္ထဲကိုေရာက္ေနတာ . . . လူတိုင္းဆီမွာ အေမွာင္စိတ္ေလးေတြ ကိုယ္စီ႐ွိၾကတယ္ေလ . . ဒါက အဲ့ဒီအေမွာင္စိတ္ေတြ ကူးသန္းသြားလာရာ ေလာကပါပဲ . . "
"ဒါ . . . ဒါေပမယ့္ သီရိနဲ႕ ဒါနဲ႕က ဘာဆိုင္လို႕လဲ . . ."
"As above so below ဆိုတာ ၾကားဖူးလား . . . ရင့္က်က္ဆဲလူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္စံုတရာနဲ႕ပတ္သတ္ျပီး အထက္တန္းက် တည္ျငိမ္ေနသေယာင္ အျပင္မွာ ဟန္ေဆာင္ေလေလ အျပင္မွာတည္ျငိမ္ အထက္တန္းက်ေနေလေလ အတြင္းထဲမွာေတာ့ စိတ္ဓာတ္က ေအာက္ဆံုးကို ပိုေရာက္ေလေလပါပဲ . . . "
"ဒါ . . ဒါဆို . .သီရိ အျပင္မွာ ျမန္မာဆန္ျပီးတည္ျငိမ္တာေတြက"
"အမွန္ပဲ . . .အခု ဒီကိုလာတာ သူ႕အတြင္းစိတ္ကို ျပသဖို႕လာတာပါပဲ . . . "
ေမွာ္ဆရာက ေျပာရင္းဆိုရင္း ထရပ္လိုက္ကာ အေဝးတစ္ေနရာကို လွမ္းေငးလိုက္သည္။ ေဆးေျခာက္ေငြ႕ေတြ ျမဴေတြေၾကာင့္ ဘာကိုမွအေသအခ်ာမျမင္ရ။ အရာရာတိုင္းကေတာ့ မပီဝိုးတဝါးလို ပံုစံမ်ိဳးေလးျဖစ္ေနသည္။ သို႕ေသာ္ ျမဴလိုအရာမ်ိဳးေလးထဲမွ အျဖဴေရာင္အလင္းစက္ေလးကို သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုး႐ုတ္တရက္ဆိုစလိုပင္ေတြ႕လိုက္ၾကရျပီး ထိုအလင္းစက္ေလးထဲမွလည္း လင္းထက္ယံႏွင့္ သီရိတို႕၏ခိုးခိုးခစ္ခစ္ အသံေလးမ်ားကို ၾကားေနရသည္။ ေမွာ္ဆရာက သတို႕သားသတို႕သမီးကို ႏႈတ္မဆက္ေတာ့ဘဲ တစ္လွမ္းခ်င္းတစ္လွမ္းခ်င္းႏွင့္ ထိုအလင္းစက္ေလးရွိရာသို႕ ေလ်ွာက္သြားေနမိသည္။ လင္းထက္ယံကလည္း ေမွာ္ဆရာကို တစ္ခ်က္ရပ္ၾကည့္ေနျပီးေတာ့မွ သူကုိယ္တိုင္လည္း ေမွာ္ဆရာရဲ႕ေနာက္ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္းႏွင့္သာလိုက္ပါသြားပါေတာ့သည္။
အသံတို႕က အလင္းစက္နားသို႕နီးေလေလ ပိုမိုျပတ္သားလာေလေလျဖစ္ျပီး အလင္းစက္ေလးဆီကိုေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုးအေတာ္ေလ်ွာက္ယူေနရသည္။ လင္းထက္ယံတစ္ေယာက္ အေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ခုနက မဂၤလာေဆာင္လည္း အေဝးေရာက္သြားသျဖင့္ မျမင္ရေတာ့ျပီ။ သို႔ေသာ္ အခိုးအေငြ႕မ်ားႏွင့္ ေဆးေျခာက္ရနံ႕တို႕က သင္းပ်ံ႕ေနဆဲ . . . ။
သူတို႕ႏွစ္ဦးလံုးအလင္းစက္ေလးနားသိူ႕ေရာက္ေသာအခါ အလင္းစက္ေလးရဲ႕အတြင္းထဲမွာ လင္းထက္ယံႏွင့္ သီရိတို႕ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္က ခ်ိန္းေတြ႕ေနေသာ ပံုရိပ္ေလးတို႕ကို ျမင္လို႕ေနရသည္။
"ဒါ . . ဒါ သီရိမေသခင္ ရက္ပိုင္းေလာက္အလိုက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနာက္ဆံုးခ်ိန္းေတြ႕ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ပဲ "
လင္းထက္ယံက ပံုရိပ္မ်ားကို ေသခ်ာၾကည့္ရင္းေျပာလိုက္သည္။ ေမွာ္ဆရာကေတာ့ သူ႕လက္တို႕ကို ေနာက္သို႕ပစ္လိုက္ရင္းဆက္ေျပာသည္။
"မင္း . . .သီရိကို ေမးစရာေတြ႐ွိေသးတယ္မဟုတ္လား . . သိခ်င္တာေတြ႐ွိေသးတယ္မဟုတ္လား . . ."
ေမွာ္ဆရာ့အေမးေၾကာင့္ လင္းထက္ယံက သူ႕ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ႏွင့္ ညိတ္လိုက္ျပီးေနာက္ -
"ဟုတ္ . . အမ်ားႀကီးပဲ . ."
ဟုေျပာလိုက္ရာ ေမွာ္ဆရာက သူ႕ရဲ႕လက္ကို ေဝွ႕ယမ္းလိုက္ျပီး -
"ကဲ မင္းသိခ်င္တာသြားေမးေတာ့ . . မင္းသိခ်င္တာေတြက သူ႕ရဲ႕ မသိစိတ္အလႊာမွာ . . ."
ဟုေျပာလိုက္သည္။ ထူးဆန္းစြာပင္႐ုတ္တရက္ဆိုသလို ျမဴထူေနေသာပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေလျပင္းမ်ားတိုက္ခတ္လာျပီး သူတို႔အဝတ္မ်ားက ေလအတိုက္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ႏွင့္လြင့္ေနေလသည္။ လင္းထက္ယံက ေမွာ္ဆရာကိုတစ္ခ်က္ေဘးတိုက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ျပီး-
"ဟင္ . . .ေမွာ္ဆရာက မလိုက္ဘူးလား . ."
ဟုေျပာလိုက္ရာ ေမွာ္ဆရာက ေလေၾကာင့္လြင့္ေမ်ာေနေသာ သူ႕ဆံသားမ်ားကို ျပန္လည္ထိန္းသိမ္းလိုက္ျပီးေနာက္ -
"ဒါက မင္းကိုယ္ေရးကိုယ္တာမို႕ပါ . . .မင္းလြတ္လပ္စြာေမးလို႕ရပါတယ္ . . ."
ဟုသာေျပာရင္း အလင္းစက္ရွိရာကို ေမးေငါ့ျပလိုက္သည္။ အလင္းစက္ေလးသည္ တိုက္ခတ္လာေသာေလႏွင့္အတူ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းႀကီးလာျပီး တံခါးေပါက္တစ္ခုအရြယ္ေလာက္ထိ က်ယ္ျပန္႕လာသည္။ ထိုအတြင္းထဲမွာေတာ့ လင္းထက္ယံႏွင့္ သီရိတို႕ သီရိမေသဆံုးခင္က ခ်ိန္းေတြ႕ခဲ့ေသာ ပံုရိပ္မ်ားကိုျမင္ေယာင္လို႕ေနသည္။ လင္းထက္ယံက ထိုအလင္းတံခါးဆီသို႕ တစ္လွမ္းခ်င္းတစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလို႕သြားလိုက္သည္။ အနားနီးေလေလ အတြင္းမွေလမ်ားက ပိုမိုတိုးလာေလေလျဖစ္ျပီး သူ႕လက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာကို ကာျပီးေလျပင္းမ်ားၾကားထဲမွာ မနည္းသြားေနရေလသည္။ ထိုအခိုက္ေမွာ္ဆရာက လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
"အဲ့ထဲေရာက္ရင္ မင္းတစ္ခုသတိထားရမွာေတာ့ရွိတယ္ေနာ္ . . မင္းဒီကိုျပန္လာခ်င္ရင္ . . . . ."
ေမွာ္ဆရာေျပာေသာစကားမဆံုးခင္မွာပဲ ေလျပင္းမ်ားတိုးေဝွ႕မႈေၾကာင့္ ဘာဆိုဘာကိုမွမၾကားရေတာ့ . . .။ အရွိန္အဟုန္ျပင္းေသာ ေလျပင္းမ်ား၏ ေခၚေဆာင္မႈအတိုင္းသာ လင္းထက္ယံတစ္ေယာက္ လြင့္ေမ်ာလို႕သြားပါေတာ့သည္။

အပိုင္း(၉)ဆက္ရန္

Own Feeling @ 2018 by
@AuroKarshine
#ကာရိႈင္း (ၾကယ္စင္ခ်စ္သူ)

ၫွီစို႕စို႕အနံ႕တို႕ေနာက္ကြယ္ (၈)