ဗမာစကားလည္းရွိတယ္။အဂၤလိပ္စကားလည္း ရွိတယ္။အဂၤလိပ္စကားကေတာ့အရင္တခါလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေျပာၿပီးပါၿပီ။စစ္ပြဲႀကီးအတြင္းက၊ ေတာၾကီးမ်က္မဲအတြင္းကမထြက္မိခင္၊ ငါေတာ့ ေဘးလြတ္ၿပီလုိ႔ မေအာ္ပါနဲ႔ ဆုိတဲ့သေဘာဘဲ။
ဒီအတုိင္းဘဲ ကြ်န္ေတာ္ကတခါျခေသၤ့မင္းဥပမာကုိ ေၿပာရမယ္ယင္၊ ျခေသၤ့မင္းမ်ားဟာေတာေကာင္ လုိက္တဲ့ ေနရာမွာ၊ ႀကီးတာ၊ ငယ္တာပဓါနမထား ဘဲနဲ႔၊ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္၊ လုံ႔လစုိက္တဲ့ေနရာမွာသို႔ရာတြင္ အေသေကာင္ပုပ္ကိုေတြ႔ေသာအခါ စက္ဆုပ္၏။ စက္ဆုပ္ေသာ္ လည္းမလြန္႔ပစ္ ။ သင့္သလိုအမွီတံကဲအျဖစ္ အသံုးျပဳ၏။ သစ္တံုးကိုေတြ႔ ေသာအခါ၀မ္းေျမာက ္၏။ ၀မ္းေျမာက္ေသာ္လ ည္းမသိမ္းပိုက္။ သင့္သလို အမွီတံကဲအျဖစ္ အသံုးျပဳ၏.။ သူ႔အတြက္ တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္ ေရးသာ အဓိက ျဖစ္၏။ အေသေကာင္ပုပ္သည္လည္း အဓိကမဟုတ္၊ သစ္တံုးသည္ လည္းအဓိကမဟုတ္။ လက္ျပစ္ကူးေနစဥ္ ကာလအတြင္း အသံုးျပဳစရာ တန္ဆာပလာမ်ားသာျဖစ္၏။ တစ္ဖက္ကမ္းက်ည္းကုန္းထက္သို႔ေရာက္ပါက အသံုးျပဳစရာတန္ဆာပလာမ်ားသည္ ဘာမွ်အသံုးမက်ေတာ့။ စြန္႔ျပစ္ရမည္ ခ်ည္းျဖစ္၏။ ဤသို႔ျမတ္စြာဘုရားသည္ မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္ (၁၈၈) ကုေလႅာပမသုတ္၌ ေဟာၾကားေတာ္မူ၏။ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ သမုဒၵရာ၌လူးလားေ ခါက္ျပန္လက္ပစ္ကူးေနသူအတြက္ အေသေကာင္ပုပ္သည္ အကုသိုလ္ႏွင့္တူ၏။ သစ္တံုးသည္ကုသိုလ္ႏွင့္တူ၏။ ဘာသာေရးေလာက၌ လမ္းစဥ္ႏွင့္ပန္ းတိုင္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွစ္လံုးရွိ၏။ ဗုဒၶဘာသာ၌ မဂၢင္ရွစ္ပါးကို လမ္းစဥ္အျဖစ္သတ္မွတ္၍ နိဗၺာန္ကို ပန္းတိုင္ အျဖစ္သတ္မွတ္သည္။ လမ္းစဥ္ဟူသည္မွာ တဏွာ၊ မာန၊
ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္မစ ြဲလမ္း ဘဲ ဆႏၵသက္သက္ျဖင့္ယူႏုိင္ေသာ သေဘာျဖစ္သည္။ ပန္းတိုင္ကိုသာ ႏွလံုးသြင္းမေကားလွ်င္ တဏွာ မာန ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ စြဲလမ္းႏုိင္သည္။ပမာ ေသနတ္ပစ္ေသာေယာက္်ားသည္ က်ည္ဆန္ကိုယူေသာအခါ က်ည္ဆန္ ၌သိမ္းပိုက္ႏုိင္ျခင္းမရွိ။ ရယူ႐ုံသက္သက္မွ် ာျဖစ္၏။ သားေကာင္၌သာ သိမ္း ပိုက္လိုျခင္းရွိ၏။ ဤသေဘာအရ က်ည္ဆန္ကို လမ္းစဥ္ဟူ၍လည္းေကာင္း သားေကာင္ကိုပန္းတိုင္ဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုအပ္၏။ သိမ္းပိုက္လိုျခင္းရွိလာ လွ်င္ လမ္းစဥ္သည္ပင္ ပန္းတိုင္ျဖစ္လာ ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ကုသိုလ္ႏွင့္အကုသိုလ္ ကို မဂၢင္ရွစ္ပါး၌ပါ ၀င္ေအာင္ ႀကိဳးစားအပ္၏။ အကုသိုလ္ကို မဂၢင္ရွစ္ပါး၌ပါ ၀င္ ေအာင္ႀကိဳးစားရာ တြင္ ယင္းအကုသိုလ္ကို ပယ္သတ္ႏုိင္ေအာင္ သမၼပၸဒါန္နည္း အတိုင္း အားထုတ္ရန္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ဥာဏ္ရွိ၍ သံုးတတ္ပါက အဆိပ္ပင္ကို လည္း ေဆးဖက္၀င္ေအာင္ အသံုးျပဳ၍ရသကဲ့သို႔ျဖစ္၏။ ဤေနရာ၌လမ္းစဥ္ကို အသံုးျပဳစရာ တန္ဆာပလာအျဖစ္သာ အသံုးျပဳအပ္၏။ ပန္းတိုင္အျဖစ္အ သံုး မျပဳအပ္။အကုသိုလ္ကိုအသံုးျပဳစရာ တန္ဆာပလာအျဖစ္အသံုးျပဳျခင္းဆိုသည္မွာ ပုထုဇဥ္တို႔၏သဘာ၀အရ မလႊဲသာမေရွာင္သာ အကုသိုလ္ကိုျပဳမိပါက ယင္းျပဳမိေသာ အကုသိုလ္ကို ေမ့ထားရမည္မဟုတ္။ မသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳရမည္ မဟုတ္။ ယင္းအကုသိုလ္ကို ပယ္သတ္ရန္အားထုတ္ရမည္။
စိတၱာႏုပႆနာသတိပ႒ာန္အတိုင္း အကုသိုလ္ကို အကုသိုလ္မွန္းသိရမည္။ ယင္းျပဳမိေသာအကုသိုလ္ကို အားႀကီးေသာ ဥပနိႆယအေၾကာင္းျပဳ၍ ယင္း၏ ဆန္႔က်င္ဘက္ကုသိုလ္ကိုျပဳရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ပန္းတိုင္အျဖစ္အ သံုးျပဳျခင္း ငါ၊ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့အတြက္သိမ္းပိ ုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းကိုတဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ စြဲယူျခင္းဟူ၍ဆိုသည္။အမွန္အားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာသည္ ေလာဘကိုပယ္သတ္ေသာဘာသာျဖစ္သည္။ နိဗၺာန္ဟူသည္မွာ ၀ါနဟုေခၚ တဏွာေလာဘ ကုန္ျခင္းပင္ျဖစ ္၏။၊ အဲဒီအတုိင္းဘဲလုံ႔လစုိက္သြားတယ္။ အဲဒီလုိထုံး အတုိင္းဘဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က ပန္းတုိင္ေရာက္တဲ့ အထိ ေအာင္ၿမင္လာတဲ့တုိင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႀကိဳးစားမႈကုိ ေလ်ာ့လုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး၊ လုံ႔လဝိရိယကုိ ဆထက္ထမ္းပုိးသာကြ်န္ေတာ္တုိ႔လုပ္ဘုိ႔လုိတယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဗမာေတြမွာေစာက္က်င့္တစ္ခုရွိတယ္။ ဘာေစာက္က်င့္ တစ္ခုရွိလဲဆုိရင္၊ ဒါကလည္းဘဲ ကြၽန္ၿဖစ္ခဲ့ၾကရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ဘာလဲ ဆုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဂ်ပန္ေခတ္တုန္းကပုသိမ္ဘက္ ကုိသြားတဲ့အခါေလွၿပိဳင္ပြဲတ မိုးညွင္းသမၺဳေဒၶ (မုံရြာျမိဳ ့) ဘုရားသမိုင္းေႀကာင္း
စစ္ကိုင္းတိုင္းေဒသႀကီး မံုရြာျမိဳ႕ရွိ သမၺဳေဒၶေစတီေတာ္ကို ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၀၁ ခုႏွစ္ (ခရစ္ႏွစ္၁၉၃၈ ခုႏွစ္) ဒုတိယ၀ါဆိုလဆန္း(၅)ရက္ေန့ ႀကာသပေတးေန့တြင္ မိုးညွင္းဆရာေတာ ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ေရႊအုတ္ခ်ပ္ ကိုင္ကာ အုတ္ျမစ္ခ် တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ေစတီေတာ္ျဖစ္သည္။ မိုးညွင္းဆရာေတာ္ႀကီး ပင္ ပံုစံေပးႀကီးမႈးရ်္ ျပသသည္။ လက္ေတြ႕ပံုစံတည္ေဆာက္သူ ဗိသုကာပညာရွင္မွာ အျမင့္ျမိဳံမွ ဆရာဟံႀကီး ျဖစ္သည္။တည္ေဆာက္ကာလမွာ ဆယ္ႏွစ္ႀကာသည္။ေစတီေတာ္ႀကီးအတိုင္းအတာမ်ား"ဥႀသဥ ဟုေခၚ ဘိနပ္ေတာ္ “ အရ ဘိနိပ္ခံုေတာ္ စတုရန္း ၁၁၁ ေတာင္စီ ရွိသည္။" ဥာဏ္ေတာ္ ရႏ္ရွား သမၺဳေဒၶ ဘုရားအရ အရပ္အျမင့္ေတာ္ ဥာဏ္ေတာ္ ဘိနပ္ခံုေတာ္မွ အထိ (၈၈)ေတာင္ရွိသည္။ ထိုေစတီႏွင့္ဆက္လွ်က္ရွိေသာ ေစာင္းတးေတာ္မွာ (တေဇာင္း) အလွ်ား ဘိုးေတာ္ အရ အလွ်ားေတာ္ (၅၇)ေတာင္ ရွိရ်္ နံေတာ္ႀကီးအရ အနံ (၅၇)ေတာင္ရွိသည္။ျမင့္စိန္သီးအရ အရပ္အျမင့္ (၃၆)ေတာင္ရွိသည္။ဆက္စပ္လွ်က္ရ်ိေသာ အာရံုခံႀကီးမွာ ဦးေအးေအာင္ အရ အလွ်ား (၁၁၁)ေတာင္ရွိသည္။အနံမွာ ျမႀကီးအရ အနံ (၅၂)ေတာင္ရွိသည္။ ျမင္စိန္သီးအရ အရပ္အျမင့္(၃၆)ေတာင္ရွိသည္။ေစတီရံမ်ား
ေစတီေတာ္ၾကီး ႏွင့္ တကြ ေစာင္းတန္း အာရုံခံ တုိ ့ အေပၚရွိ ေစတီရံေပါင္း မွ ရွင္းေသာင္းလင္း အရ ၈၆၄ ဆူရွိသည္။ရုပ္ပြားေတာ္ေပါင္းပထမ ဂါထာ ေတာ္အရ ရုပ္ပြားေပါင္း ၅၁၂၀၂၈ ဆူရွိရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒုတိယ ဂါထာ ေတာ္အရ ဂဂၤါ ၀ါလုသဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူျပီးေသာ ဘုရား ရွင္တုိ ့ကုိ ရည္စူးပုိထား ပါသည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ျမေရႊေငြ စိန္သီးေဆာင္း ရုပ္ပြားေပါင္း အရ ရုပ္ပြားေတာ္ ေပါင္းမွ အတြင္းအျပင္ ၅၈၂၃၆၃ ဆူရွိသည္။ခန္းငတ္မွတ္ၾက အားၾကီးလွ ၾကီးပ ရွင္ေတာ္သာ အရ အခန္းငယ္ေပါင္း ၁၂၄ ခန္းရွိျပီး အခန္းၾကီး ၈၀ ရွိပါသည္။တံခါးေပါက္မ်ား
ေလးဆယ္ ႏွင့္ ႏွစ္ တံခါးလွစ္ တက္ ျဖစ္သည္မွာ ႏွစ္ဆ စ္သာ အရ တံခါးေပါက္ တက္ရန္ ဆင္းရန္ တံခါးေပါက္ ၂၂ ေပါက္ ရွိ၍ ရုိးရုိးတံခါးေပ ါက္ ၂၀ရွိသည္။ႏွစ္စဥ္ ပြဲေတာ္ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၃၂၀ ခုႏွစ္တြင္ ေစတီေတာ္ၾကီး ေရႊခ်ျပီး အထိ အလုံးစံ ျပီးစီးေအာင္ျမင့္သည္။ ထုိ ႏွစ္တန္ေဆာင္မုန ္းလျပည္ ့ေန ့တြင္ အထူးအေနကဇာတင္ပြ ျပဳလုပ္ပူေဇာ္ၾက သည္။ ေစ်းပြဲ ဇတ္ပြဲ ဆြမ္းေလာင္းပြဲ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲ ေတြ စုံလင္စြာျဖင့္ ပြဲေတာ္ၾကီး အျဖစ္က်င္းပသည္။ ထိုႏွစ္မွ စ၍ ႏွစ္စဥ္ ထိုရက္မ်ားတြင္ ပြဲေတာ္ၾကီး
အျဖစ္က်င္းပသည္မွာ ယခုတုိင္ ျဖစ္သည္။စ္ခုရွိတယ္။ေလွၿပိဳင္ပြဲ လုပ္တဲ့ အခါမွာဘာၿဖစ္လဲဆုိေတာ့ေလွႏွစ္စင္းၿပိဳင္ တဲ့အခါမွာႏုိင္တဲ့ အစင္းက ပန္းတုိင္မေရာက္ေသးဘူး ေရွ႕ကုိနဲနဲေရာက္တယ္ ဆုိယင္ဘဲတက္ေထာင္တယ္၊ ၾကြားတယ္။တခါရံႈးတဲ့ေနာက္ကေနတဲ့ ေလွကလဲဘဲ ပန္းတုိင္းမေရာက္ေသးဘူး၊ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ရံႈးေတာ့မွာည္။ ပန္းတိုင္အျဖစ္အ သံုးျပဳျခင္း ငါ၊ ငါ့ဥစၥာ၊ ငါ့အတြက္သိမ္းပိ ုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းကိုတဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိတို႔ျဖင့္ ပါဘဲကြာလုသဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူျပီးေသာ ဘုရား ရွင္တုိ ့ကုိ ရည္စူးပုိထား ပါသည္။ ထုိ ့ေၾကာ ဆုိၿပီး ေျခပစ္လက္ပစ္နဲ႔ တယ္မခတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါဟာဘာလဲဆုိရင္ တကယ့္ တုိင္းျပည္ထူေထာင္တဲ့ ေနရာမွာလြတ္လပ္အခါ၀မ္းေျမာက ္၏။ ၀မ္းေျမာက္ေသာ္လ ည္းမသိမ္းပိုက္။ သင့္သလို အမွီတံကဲအျဖစ္ အသံုးျပဳ၏.။ သူ႔အတြက္ တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္ ေရးသာတဲ့ လူမ်ဳိးနဲ႔ထုိက္တန္တဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ဒီစိတ္ဓါတ္မ်ဳိးရွိေနသမွ်ကာလပတ္လုံး က်ဳပ္တုိ႔ ဗမာေတြကြၽန္ၿဖစ္ေနမွာဘဲ။လြတ္လပ္ေရး ရရင္လဲ ျမန္ျမန္ျပန္ကြၽန္ၿဖစ္မွာဘဲ။
ေရွးလူျဖစ္စဥ္ ေဆြမ်ိဳးပ်က္စီးအထီးက်န္ေသာ သူဆင္းရဲဲမျဖစ္ကာ သူတပါးအိမ္အဖီကိုအမွီျပဳေနရသူ ျဖစ္ပါလ်က္အသွ်င္မဟာကႆပအားထမင္းခ်ိဳးကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္လွဴဒါန္းခဲဲ့ေသာေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ေသာအခါနိမၼာနရတိနတ္ျပည္၌ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖစ္ရေသာ နတ္သမီးအေၾကာင္းျဖစ္၏။(စည္းစိမ္ဥစၥာေဆြမ်ဳိးျပဳန္းတီး၍) အထီးက်န္ေသာ ဆင္းရဲေသာသူတစ္ပါးအိမ္အဖီကို မွီ၍ ေနရေသာ မိန္းမသည္ . . ဆြမ္းအလို႔ငွါလွည့္လည္လ်က္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကာ ရပ္တည္ေသာ အရွင္ဘုရားအားၾကည္ညိဳစိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ထမင္းခ်ဳိးကိုကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ေပးလွဴဖူးပါၿပီ။ ထုိမိန္းမသည္ လူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို စြန္႔၍ အဘယ္ဘဝသို႔ လားေရာက္ရေလသနည္း(ဟု သိၾကားမင္းကေမး၏)။(စည္းစိမ္ဥစၥာေဆြမ်ဳိးျပဳန္းတီး၍) အထီးက်န္ေသာ ဆင္းရဲေသာသူတစ္ပါးအိမ္အဖီကို မွီ၍ ေနရေသာ မိန္းမသည္ . . ဆြမ္းအလို႔ငွါလွည့္လည္လ်က္ ဆိတ္ဆိတ္ေနကာ ရပ္တည္ေသာ ငါ့အားၾကည္ညိဳစိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ထမင္းခ်ဳိးကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ေပးလွဴခဲ့ဖူး၏။ ထုိမိန္းမသည္လူ႕ကိုယ္ခႏၶာကို စြန္႔၍ ဤလူ႕ဘဝမွ ကင္းလြတ္စုေတ ေသာအခါတန္ခိုးႀကီးေသာနတ္တို႔ရွိရာ နိမၼာနရတိနတ္ျပည္၌ ခ်မ္းသာျခင္းသို႔ ေရာက္၍ ေမြ႕ေလ်ာ္ စံေပ်ာ္ေနရ၏ဟု (အသွ်င္မဟာကႆပမိန္႔ေတာ္မူ၏)။
အသွ်င္မဟာကႆပ၌ေကာင္းစြာ တည္ေစေသာ, အထီးက်န္ေသာ မိန္းမ၏ အလွဴသည္ အံ့ဖြယ္ရွိေပစြ။ သူတစ္ပါးတို႔အိမ္မွေဆာင္လာေသာ ထမင္းခ်ဳိးဟူေသာ လွဴဖြယ္ဝတၳဳျဖင့္ ေပးလွဴအပ္ေသာ အလွဴသည္ ျပည့္စံုေပစြတကား။အခ်င္းတို႔- အဂၤါႀကီးငယ္အလံုးစံုေကာင္းျခင္းရွိေသာ လင္၏ ႐ႈမၿငီးေသာ မိန္းမ သည္စၾကာမင္း၏ မိဖုရားျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိမိဖုရားအျဖစ္သည္ဤသူဆင္းရဲမ ေပးလွဴေသာ ထမင္းခ်ဳိးအလွဴ၏ (အက်ဳိးကို) တစ္ဆယ့္ေျခာက္စိတ္စိတ္၍ တစ္စိတ္ေလာက္မွ် တန္ဖိုး မရွိေပ။ေရႊစင္နိကၡတစ္သိန္း,ျမင္းတစ္သိန္း,အႆထုိရ္ျမင္းကေသာ ရထားတစ္သိန္း, ပတၱျမားနားေတာင္း ဝတ္ဆင္ကုန္ေသာ သမီးကညာတစ္သိန္း(ဤအလံုးစံုတို႔သည္ လည္း) ဤသူဆင္းရဲမ ေပးလွဴေသာ ထမင္းခ်ဳိးအလွဴ၏ (အက်ဳိးကို) တစ္ဆယ့္ေျခာက္စိတ္ စိတ္၍ တစ္စိတ္ေလာက္မွ် တန္ဖိုးမရွိၾကေပကုန္။ဟိမဝႏၲာေတာင္၌ ျဖစ္ကုန္ေသာ, စဥ္းငယ္ၫြတ္ေသာ အစြယ္ရွိကုန္ေသာ, ႀကီးစြာေသာ စစ္ထုိးျခင္းကို ရြက္ေဆာင္ႏိုင္ကုန္ေသာ,ေရႊကႀကိဳးတပ္အပ္ကုန္ေသာ, ေရႊတန္ဆာတို႔ျဖင့္ ဖြဲ႕အပ္ေသာကိုယ္ရွိကုန္ေသာ,မာတဂၤမ်ဳိး၌ ျဖစ္ကုန္ေသာ ဆင္အေကာင္တစ္ရာတို႔သည္ ဤသူဆင္းရဲမ ေပးလွဴေသာ ထမင္းခ်ဳိးအလွဴ၏ (အက်ဳိးကို) တစ္ဆယ့္ေျခာက္စိတ္ စိတ္၍ တစ္စိတ္ေလာက္မွ် တန္ဖိုးမရွိၾကေပ။
ဤေလာက၌ အၾကင္သူသည္ကြၽန္းႀကီးေလးကြၽန္းတို႔ကို အစိုးရျခင္းကို ျပဳရာ၏။ ထုိသူ၏ ထုိစၾကာဝေတးမင္း စည္းစိမ္သည္ ဤသူဆင္းရဲမ ေပးလွဴေသာ ထမင္းခ်ဳိးအလွဴ၏ (အက်ဳိးကို) တစ္ဆယ့္ေျခာက္စိတ္စိတ္၍ တစ္စိတ္ေလာက္မွ် တန္ဖိုးမရွိေပ။ေက်းဇူးပါဗ်ာေနာ္။စာလဲရွည္သြားျပီ။ဒါပဲေနာ္။
