အိမ္မက္တစ္ခုပါလို႔ ငါကိုယ္ငါ ေျဖသိမ့္ခဲ့ရ
ငါရွာေဖြေနခဲ့တာေပါ့ အာဒမ္ရဲ႕ နံရုိးေလး...
ဒီအခ်ိန္မွာ ၀ုန္း´ခနဲလာေဆာင့္ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွာ ေတာ္ေတာ္ေအာင့္သြားခဲ့အခ်စ္´ ျဖဴသလား၊ မဲသလား မကြဲျပားခင္
ငါ့ႏွလံုးသား မြမြေၾကသြားခဲ့တယ္...
ငါဟာ ရႈံးနိမ့္သူ မဟုတ္ပါဘူး
ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ေတာင္ မရခဲ့သူပါ...
ပိုင္ရွင္ရွိတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ကို
နမ္းခြင့္ေတာင္ မေမွ်ာ္ကိုးရဲ
အေ၀းက တမ္းတလြမ္းေနရရုံပါပဲ...
`အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္
သတိရျခင္းကို ငါပိုင္တယ္´ဆိုတဲ့
တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စာသား
ငါ့အတြက္ေတာ့ မွားေနခဲ့...
ေတာင္ပံက်ိဳးပ်က္ခဲ့တဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္အတြက္
သတိရခြင့္ေတာင္ ရွိေသးရဲ႕လား
မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး