လူေတြရဲ႕ လိုအင္ဆႏၵေတြက ကုန္သြားတယ္ဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္သြားတယ္ဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး။ လိုခ်င္တာေတြက တစ္ခုၿပီး တစ္ခုျဖစ္လာေနတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္မိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ တစ္ခုတည္းပါ။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းဆိုတာဟာ သက္ရွိလူသားတိုင္းမွာ မရွိႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ ေသတဲ့ထိ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရွိေနအံုးမယ္လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ထင္ျမင္ခ်က္ေလးကို အက်ယ္ခ်ဲ႕ေတြးၾကည့္မယ္။
ပထမဆံုး ေရာင့္ရဲျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ ေမးခြန္းထုတ္စရာရွိလာတယ္။ ေရာင္းရဲျခင္းဆိုတာ လိုခ်င္တယ္၊ စားခ်င္တယ္၊ ျဖစ္ခ်င္တယ္ အစရွိတယ္ ခ်င္ျခင္းေတြ မရွိေတာ့တာကို ေျပာတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ want to,would like toေတြ မရွိေတာ့တာကို ဆိုလိုတာပါ။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တယ္ဆိုတာ ဘာကိုမွ မလိုခ်င္ေတာ့တာ၊ ဘာကိုမွ မျဖစ္ခ်င္ေတာ့တာကို ဆိုလိုတာပါ။ မိမိအတြက္၊ မိမိ မိသားစုအတြက္ အစရွိတဲ့ အတြက္ေပါင္းမ်ားစြာကို အေၾကာင္းျပၿပီး တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမႈေတြ မဲ့ေနၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုပဲေပါ့ ရတာေတြထက္ကို ပိုလိုခ်င္တာေပါ့။ Steemitမွာ အရင္က တစ္စတစ္စနဲ႔ ရေနတာေလးအျပင္ ထက္လို ပိုရခ်င္ခဲ့တာပါ။ အားလံုးလဲ ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေနမွာပါ။
ရွင္ဘုရင္တို႔မည္သည္ ဥစၥာမွာ ေရာင္းရဲတင္းတိမ့္ျခင္း မရွိ၊ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ မည္သည္ မဂၤလာစကား၊ သူေတာ္ေကာင္း က်င့္ဝတ္ေတြကို ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျခင္းမရွိ၊ ရဟန္းတို႔မည္သည္ ျမတ္ရြာဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တယ္ မရွိ။ ေနာက္ဆံုးအကုန္ လူသားတို႔မည္သည္ အသက္ရွဴျခင္းကို ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္မႈ မရွိ။ ရႈပ္သြားမယ္ထင္ပါတယ္။ ရွင္ဘုရင္ေတြဟာ သူမတူေအာင္ တိုင္းျပည္တြင္း ခ်မ္းသာေပမဲ့ မိမိစည္းစိမ္ဥစၥာ၊ ထီးနန္းကို အသက္ရွင္ေနသေရြ႕ ခံစားစိုးစံလိုၾကတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းေတြေတာင္မွ သူေတာ္ေကာင္း အက်င့္၊ ဓေလ့၊ မဂၤလာစကားဆိုေနရတာကို အျမဲလိုခ်င္ေနၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ သူေတာ္ေကာင္း စရိုက္ကို ေရာင့္ရဲသြားတယ္ မရွိပါဘူး။ ဒီမွာ ေျပာစရာရွိလာတာက သူေတာ္ေကာင္းစရိုက္ရွိသူက ဘာလိုခ်င္ေသးမွာလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပတာ မွားတယ္ ထင္သြားမွာပါ။ ေရာင့္ရဲျခင္းဆိုတာကို နက္နက္နဲနဲထပ္ေတြးၾကည့္မယ္။ ေရာင္ရဲတင္းတိမ္ခ်င္းဆိုတာ တစ္ခုခုကို ဆက္လက္မလိုခ်င္ေတာ့တာ၊ လက္မခံေတာ့တာလို႔လည္း ထပ္ေတြးလို႔ရပါေသးတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းက သူေတာ္ေကာင္းစရိုက္ကို ဆက္မက်င့္ေတာ့ရင္ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့ နာမည္ေတာင္ ပ်က္သြားမွာေပါ့။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ စကားကို နားလည္ေလာက္မွာပါ။
ဘုရားသားေတာ္ ရဟန္းသံဃာေတြဟာ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြကို အစဥ္မျပတ္ေလ့လာ မွတ္သားလိုၾကတယ္။ ေလာကလူသားေတြကို ေဟာေျပာလိုၾကတယ္။ ပိဋကပ္သံုးပံုကို အလြတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ ရဟန္း လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္ေသးတာ လူတိုင္းအသိပါ။ ရဟန္းေတြရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ပိဋကပ္သံုးပံုမွ တရားေတာ္ေတြကို ေလာကလူသားေတြကို ေဟာေျပာလိုခ်င္ၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရဟန္းေတြဟာ အျမဲ ပိဋကပ္သံုးပံုကို အျမဲ အလြတ္အာဂုန္ ေဆာင္လိုခ်င္ၾကတယ္။
လူသားတိုင္းမွာ အေၾကာက္တရား တစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ဒီအရာက ေသျခင္းတရားေပါ့။ လူတိုင္း ေသမွာေၾကာက္တယ္။ ေသမွာ မေၾကာက္တဲ့သူဟာ တစ္ရာမွာ ၁ေယာက္ပါ။ မေၾကာက္တဲ့သူေတြကလည္း ေသေဘးနဲ႔ၾကံဳရင္ ေျပးမွာပဲ ေၾကာက္လာမွာပဲ။ ေသမွာ ေၾကာက္တယ္ဆိုတဲ့ ေနာက္မွာ အသက္ရွဴခ်င္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵေလးေတြ ရွိေနၾကတာပါပဲဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲ ဝင္လာတာက လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ဘယ္ေတာ့မွရွိလာမွာ မဟုတ္တာက ေရာင့္ရဲျခင္းပဲ ဆိုတာေပါ့။ ။
( အေတြးေတြ မတူလို႔ အဆင္မေျပျဖစ္သြားရင္ နားလည္ေပေစလိုပါတယ္။ )